Nowa Droga Życia Pelikanochomika

Dlaczego tam?

2012-01-30T00:13:00.001+01:00

"Afryka czeka!" Tak pisaliśmy w ostatnim poście podsumowującym naszą podróż po Ameryce Południowej.

Metodą małych kroków, rok temu spędziliśmy 3 tygodnie na przełomie grudnia i stycznia w Etiopii.
Czas było zrobić krok drugi. Podobnie jak rok temu - wyjazd tydzień przed Bożym Narodzeniem, powrót w niedzielę po Trzech Królach.

Tym razem: Uganda. Jest tyle krajów w Afryce, właściwie dlaczego właśnie tam?

Piękna pogoda - pora sucha, niezbyt wielka powierzchnia, mniej turystów niż Kenia czy Tanzania, brak jet lagu (bo nawet o Indiach czy Indonezji myśleliśmy), no i cena lotu w szczycie sezonu wciąż poniżej 3 tyś zł.

Odnośnie biletów: do Ugandy lata wiele linii lotniczych, ale ceny połączeń w czasie Świąt są naprawdę wysokie. Poszukaliśmy więc dobrze w internecie, i wyszło że najlepiej lecieć LOTem do Kairu i stamtąd EgyptAir do Entebbe - niewielkiego miasteczka leżącego nad Jeziorem Wiktoria bez mała na równiku, tuż pod Kampalą - stolicą Ugandy.

Zaprzyjaźnione biuro podróży przedstawiło nam jednak opcję, która nie była do znalezienia w internecie. Połączenie nieco bardziej skomplikowane, ale tańsze w sumie o 500zł na osobę. Trasa Warszawa - Kair z LOTem, stamtąd Ethiopian Airlines przez Addis Abebę do Entebbe. Powrót przez te same lotniska, tylko odcinek Entebbe Addis pokonywalibyśmy z linią Emirates. Addis jest jedynie międzylądowaniem na trasie Entebbe Dubaj, ale dzięki temu cały bilet wystawiony był przez linie Emirates. Uff, skomplikowane, ale jeśli to możliwe, to dlaczego nie skorzystać?

Bilety zapłacone, wystawione. Kupiliśmy przewodnik, mapy. Prawie gotowi.

3 tygodnie przed wylotem dostajemy maila, ze Ethiopian wycofał z rozkładu sobotni lot z Addis do Kairu. Emirates zaproponował zwrot pieniędzy lub wylot z Ugandy dzień wcześniej i prawie dwudniowy postój w Kairze. Koniec końców dzięki staraniom Madziuli Emirates zaproponował, żebyśmy w drodze powrotnej nie wysiadali z samolotu w Addis, lecz dolecieli do Dubaju, i stamtąd po nocy na lotnisku polecieli do Kairu.
Uff!

Wracając do Ugandy, był jeszcze jeden warunek, który sobie postawiliśmy przed tym wyjazdem. Chcieliśmy podróżować na motorach. Ponieważ branie naszego motocykla z Polski było zbyt drogie i skomplikowane, chcieliśmy jechać do kraju, gdzie bez problemu można znaleźć motor do kupna czy wypożyczenia. W Ugandzie rekordy sprzedaży bije hinduska marka Bajaj. Motorki o niewielkim silniczku 100 cm sześciennych są wykorzystywane przez lokalnych taksówkarzy. Takie taksówki są nazywane boda-boda, zresztą wciąż istnieją rowerowe boda-boda, czyli rower z wygodną poduszką na bagażniku. Postanowiliśmy, że spróbujemy w Kampali wypożyczyć dwa takie motorki.

Konkretnego planu nie mieliśmy, ale chcieliśmy skupić się w południowo-zachodniej części Ugandy. Tamtejszy obszar jest najbardziej turystycznie uczęszczaną częścią Ugandy a powodów jest wiele, co najmniej trzy: goryle, góry Ruwenzori, safari.
Wszystko to przy granicy z Kongo i Rwandą. Do Kongo nie mieliśmy planu wjechać, ale Rwanda, i dalej Burundi brzmiało bardzo egzotycznie.

Próbowaliśmy załatwić motory przez internet jeszcze z Polski, ale bezowocnie. Spakowaliśmy manatki i spróbowaliśmy zdać się na to co lubimy najbardziej: spontan!

To już wiecie, skąd ta Uganda.

A jesli nie potraficie wymienic wszystkich jej sasiadów, rzućcie okiem na mapkę.

Pozdrawiamy

M&M

Wszedzie dobrze ale najlepiej w podróży!

2010-08-26T22:00:00.025+02:00

Uczucie, kiedy dopiero zaczynasz podróż jest fantastyczne – wszystko jest jeszcze przed Tobą i zaraz się zacznie! My długo nie mogliśmy się doczekać naszej motocyklowej andyjskiej tułaczce, ale jak już się zaczęło, nie mogliśmy przestać.

Idea

Nasza podróż była ślubnym prezentem od wszystkich gości. Rzuciliśmy dotychczasowe prace, poza budżetem nic więcej nas nie ograniczało. O Ameryce Południowej słyszeliśmy wystarczająco wiele dobrego, żeby zdecydować się na wyjazd właśnie na ten kontynent. Sądziliśmy, że środków wystarczy nam na jakieś cztery miesiące zwiedzania. Mocno nagłowiliśmy się przy kupnie biletu: chcieliśmy przylecieć w jedno miejsce a wylecieć z zupełnie innego. W końcu najtańszą opcją okazało się połączenie dwóch biletów: Warszawa – Madryt – Warszawa (LOT) i Madryt – Amsterdam – Panama – Bogota – (surface) – Sao Paolo – Madryt z KLM. Surface oznacza odcinek pokonany lądem, czyli sedno naszej wyprawy. Tak naprawdę planowaliśmy zobaczenie Kolumbii, Ekwadoru, Peru i Boliwii, po czym chcieliśmy przedostać się do Sao Paolo by złapać samolot do domu.

Dlaczego motorem?

Wybór środka transportu był dla nas oczywisty. W naszych wcześniejszych podróżach odkryliśmy, że największą radość daje nam odnalezienie i przeżycie miejsc, do których większość turystów nie dociera. Lubimy zwiedzać turystyczne perełki , jednak przede wszystkim cenimy sobie obserwowanie odmiennych i obcych nam kultur w ich naturalnym środowisku. W nieskażonych turystycznie regionach ludzie zawsze są bardziej „ludzcy”: nie traktują nas jak bankomatu, cieszą się ze spotkania, wyrażają swoje zainteresowanie, są gościnni, otwarci. Doświadczyliśmy tego w Azji, wypożyczając motor w Nepalu, Indiach, Chinach czy Wietnamie, ale przede wszystkim w Laosie, gdzie zdecydowaliśmy się kupić chińską podróbkę Hondy, do której przytroczyliśmy na sztywno przyczepkę skonstruowaną naprędce z używanych części. Takim oto rydwanem przemierzyliśmy Laos z północy na południe. Motor wydawał się być idealnym rozwiązaniem. Przemierzanie kilometrów na dwóch kołach miało nie być celem samo w sobie, lecz dać nam niczym nieograniczoną wolność. Motocykla w Polsce nigdy nie mieliśmy, a wysokie koszty transportu przez Atlantyk (ok. 2000 dolarów w dwie strony) skłoniły nas do kupna dwukołowca, który był już na miejscu. Siedząc jeszcze w Polsce znaleźliśmy przez Internet parę Holendrów zamierzających sprzedać swój motocykl w Kolumbii. Cena, całkiem korzystna jak na 5 letnie Kawasaki KLR650, zawierała pełen motocyklowy ekwipunek – torby boczne przednie i tylne, tankbag i dwa komplety strojów motocyklowych wraz z kaskami. Zaryzykowaliśmy i kupiliśmy w ciemno. Holendrzy musieli bowiem jechać dalej, więc motocykl przez miesiąc czekał sobie na nas w świetnym hostelu Casa Kiwi w Medellinie, kolumbijskim chiloutowym mieście. Zobaczywszy, że motor naprawdę istnieje i co najważniejsze działa, zapakowaliśmy dwie boczne torby, ułożyliśmy dwa plecaki na tylnej drewnianej desce – jeden na drugim, przywiązaliśmy je kilkoma linami i ruszyliśmy przed siebie.

Gdzie byliśmy i co robiliśmy

Widzieliśmy niesamowicie różnorodne miejsca.

Na karaibskich plażach po obu stronach granicy Kolumbii z Panamą wskakiwaliśmy do wody, żeby się ogrzać.

W samej Kolumbii syciliśmy oczy kolonialnymi miasteczkami, w tym Barricharą, gdzie kręcili niedawno Zorro, bo miasto zachowało w 100% autentyczny charakter.
Tam też, w okolicach San Gil, pierwszy raz w życiu lecieliśmy na paralotni – nie zapomnimy nigdy siły odśrodkowej korkociągów. Jadąc na pustynię Tatacoa w straszliwym żarze lejącym się z nieba, przegapiliśmy most, przez co musieliśmy jechać przez bagniste łąki i przeprawiać motor przez rzekę, wnosząc go na kijach na drewnianą łupinkę o szerokości 60-70cm.

W Ekwadorze podziwialiśmy przede wszystkim ośnieżone wulkany – przy jednym z nich wyjechaliśmy z pełnym bagażem do ostatniego schroniska na 4800 m npm, skąd atakuje się szczyt (6267 m npm). Kiedy spytaliśmy opiekunów schroniska, czy przypadkiem nie moglibyśmy sobie ugotować kukurydzy, ze zdumieniem nam powiedzieli, że owszem możemy, tylko że na tej wysokości będziemy musieli poczekać jakieś 2h aż będzie ona gotowa do spożycia.

Przekraczając granicę Peru, mieliśmy obawy, że będzie to najgorszy punkt naszej podróży przez nadmiernie masową turystykę.
Szybko jednak okazało się, że jesteśmy w błędzie. Bardzo mozolnie jechało się szutrowymi i krętymi drogami, przez góry leżące wewnątrz kraju, jednak nasza potrzeba autentyczności została w 150% zaspokojona. Śpiąc u lokalnych ludzi mogliśmy się przekonać, jak smakuje smażona w głębokim tłuszczu świnka morska, która jeszcze 5 minut wcześniej biegała pod stołem. Machu Picchu zrobiło na nas niesłychane wrażenie, choć ślady Inków mogliśmy bardziej sobie wyobrazić w Choquequirao, tzw. Machu Picchu II, które wciąż w dużej części porośnięte krzakami, odcięte całkowicie od świata, pobudza bardzo mocno wyobraźnię.

W Boliwii wszystkie atrakcje jakie widzieliśmy (niesamowity karnawał w Oruro, wizyta w dżungli, zdobycie sześciotysięcznika Huayna Potosi itd) i tak pozostaną w cieniu naszego głównego celu: największego solniska świata, Salaru de Uyuni, i jego okolic z marsjańskimi krajobrazami. Salar przez większość roku jest białą, bezkresną, płaską jak stół płaszczyzną, gdzie orientacja i perspektywa gubi jakiekolwiek punkty odniesienia, a siatkówka oka pali się od odbijanego zewsząd światła. My jednak natrafiliśmy na porę deszczową, kiedy to warstewka wody na salarze sprawia, że niebo i salar zlewają się w jedną błękitną obłędną całość. Nawet zdjęcia nie oddadzą wrażenia, które można przeżyć na miejscu. Orgia zmysłów.

Przedłużenie

Jednak tutaj nasza podróż się nie zakończyła. Bardzo szybko odkryliśmy, że skoro nie mamy żadnych zobowiązań, a jedyne co nas ogranicza to budżet, to sprawimy, aby starczył na dłużej. W ten sposób wydłużyliśmy naszą podróż o kolejne 3,5 miesiąca, dzięki czemu nie tylko zobaczyliśmy bardziej dokładnie Boliwię, lecz również przemierzyliśmy dużą część Chile i Argentyny. W Chile przyglądaliśmy się przez chwilę Rajdowi Dakar, poznając Hołka, Rafała Sonika, czy Kubę Przygońskiego, a po potężnym trzęsieniu ziemi koło Concepcion obserwowaliśmy zniszczenia i rozmawialiśmy z mieszkańcami tego pechowego regionu. Sami mieliśmy pierwszy raz w życiu kilkukrotną okazję odczucia wstrząsów wtórnych – po takim zjawisku mój błędnik potrzebował dobry kilku godzin, aby na nowo zacząć sprawnie działać. Chile i Argentyna jednak znacznie różnią się od wcześniej zwiedzanych krajów – są krajami gospodarczo rozwiniętymi, etnicznie bliskimi południowej Europie, droższymi, wygodniejszymi, bezpieczniejszymi. Odtąd drogi coraz rzadziej były szutrowe, mimo wszystko jednak przygód nie brakowało.

The best of!

Gdybym miał opowiedzieć jedynie jeden etap naszej podróży, z pewnością byłyby to właśnie nasze ostatnie dni w południowo-zachodniej Boliwii. Salar de Uyuni był murowanym hitem, na który cieszyliśmy się, od kiedy zobaczyliśmy go na zdjęciach przed kilkoma laty. I nasze marzenie dotarcia tam spełniliśmy. Z powodu zalania wodą, na Salar mogliśmy wjechać jedynie kilka kilometrów w głąb, nie dotarliśmy do słynnej kamienistej wyspy z kaktusami, która znajduje się na samym środku salaru. Zamiast tego mieliśmy mnóstwo czasu, żeby obserwować, jak zmienia się krajobraz na salarze w zależności od wysokości słońca nad widnokręgiem. I warto było czekać, bo im później, tym potęgował się efekt lustra odbijającego niebo w wodzie. Sam zachód był niemniej spektakularny i co jeszcze piękniejsze – był widowiskiem zarezerwowanym dla garstki osób, pozostających na noc w hotelu zbudowanym z bloków soli, i nas – którzy wbrew rozsądkowi, zaś zgodnie z wielką pokusą, wjechali w solankę motorem. Oczywiście nie obyło się bez horroru w postaci nałapania jej do gaźnika, jednak z pomocą Japończyków udało nam się z Salaru na motorze przed nocą wyjechać. Z Uyuni zapuściliśmy się w bezdroża Boliwii, gdzie bardzo blisko schodzą się granice Argentyny i Chile.

Region ten jest bardzo popularny wśród zachodnich turystów, którzy eksplorują go w konwojach LandCruiserów przemieszczających się w ciągu dwóch dni z Uyuni do San Pedro de Atacama, popularnej miejscowości leżącej już w Chile na skraju Pustyni Atacama. My nie chcieliśmy ograniczać się czasowo, więc wzięliśmy odpowiednie zapasy paliwa, wody i jedzenia, i ruszyliśmy przed siebie. Krajobraz zmieniał się stopniowo, ale nieodwracalnie, i szybko znaleźliśmy się w terenie bardzo suchym i skąpym w roślinność, bujną jedynie w bezpośrednim sąsiedztwie nielicznych potoków. I im bliżej granicy z Chile, tym krajobraz stawał się coraz bardziej surowy, przybywało wulkanów, a mieszkańców nie spotykaliśmy już żadnych. Wszystko co nas otaczało było jedynie dla naszych oczu, ale jednocześnie mieliśmy świadomość, że i my zdani jesteśmy jedynie na samych siebie. Wraz z ostatnimi osadami ludzkim dramatycznie pogorszył się stan dróg. Teren suchy, piaszczysty lub kamienisty powodował, że kursujące terenówki wyjeżdżały kolejne równoległe ślady. W ten sposób droga w wielu miejscach rozdzielała się na kilkadziesiąt równoległych torów. Żaden z nich nie jest dobry dla motocykla. W nowym motocykl się zapada, stary zaś jest wybity na taką tarkę, że również nie sposób go bezproblemowo prowadzić. Trudne warunki nie były jednak w stanie przysłonić radości i szczęścia, które odczuwaliśmy z „tam-bycia”. Przepiękne wulkany, cudowne kolorowe jeziora, a w nich stada dostojnie brodzących różowych flamingów. Do tego niezwykłe kolory ziemi, zmieniające się za każdym wzniesieniem perspektywy. I te pola gejzerów, bulgoczących głośno, plujących błotem, ziejących gazami. I te gorące źródła, w których tak przyjemnie się siedziało o poranku, kiedy to w nocy temperatura na zewnątrz namiotu spadała do -10.

I ta wolność biwakowania w dowolnym miejscu. Nawet zupki chińskie smakują inaczej. I ta niczym nieograniczona przestrzeń, bezkres bezchmurnego nieba. I świadomość nieuchwytności chwili. Kiedy zatęsknimy naprawdę mocno, trzeba będzie tu wrócić. Koniecznie. Ostatecznie, pokonanie 739 km zajęło nam osiem pracowitych dni. Jak radził mi mój idol podróżniczy Konrad Kąkolewski, trzeba tam pojechać, odsiedzieć tak długo ile się będzie potrafiło i jeszcze ze 2 dni więcej. Była to bez wątpienia dla nas najlepsza przygoda wyjazdu.

Do najlepszych chwil zaliczamy też z całą pewnością każde zaznanie gościnności. A gościnność w Ameryce Południowej potrafi przybrać poziomy niezwykłe. Miło wspominamy mechanika z Concepcion, który obdzwonił swoich kolegów z sieci motocyklistów chilijskich z prośbą o przygarnięcie nas do siebie. I tak przez kilka kolejnych dni chroniliśmy się przed deszczem w domach motorowych pasjonatów – u Lucio Goldwinga = szefa, który pokazywał nam godzinami swoje zdjęcia z jazdy na Hondzie bez trzymanki i u Carlosa, który zrobił na nasz przyjazd wielką imprezę z grillowanymi w kilku warstwach gazety rybami (specjalna „La teknik”!). W Argentynie z kolei farmer
zaprosił nas do swojego pałacowego domu, dając nam własny pokój z prywatną łazienką i prosząc dwie gosposie o przygotowanie nam śniadania :) Niezła odmiana po 2 miesiącach spania w namiocie,w większości na dziko!

Bezpieczeństwo

Wiele osób przed naszym przyjazdem przestrzegało nas przed czyhającymi na nas nieprzyjemnymi niespodziankami. W Kolumbii, która kojarzy się z wielkimi problemami z bezpieczeństwem (np. z uprowadzeniami turystów dla okupu), czuliśmy się nadzwyczaj bezpiecznie, co chwilę natrafiając na patrol wojska, policji czy żandarmerii. Tam gdzie panują baroni narkotykowi, nie zapędzaliśmy się. Z drugiej strony w Peru o mały włos nie padliśmy ofiarą uzbrojonych bandytów czyhających na nocne autobusy. W miejscu, gdzie złapaliśmy gumę i przed zostaniem na noc uchroniła nas lokalna policja, w nocy rabusie ogołocili autobus pełen zmierzających przed Bożym Narodzeniem na prowincję do swoich rodzin Peruwiańczyków i parę Belgów. Ich emocje słyszeliśmy tuż po zdarzeniu, jako że tę noc spędziliśmy ugoszczeni w policyjnych pryczach na komisariacie. O drobnym złodziejstwie w miastach, w tym o jego wyrafinowanych technikach, wiele mogliśmy usłyszeć, jednak na szczęście nie doświadczyliśmy. Nie wiem czy dlatego, że zawsze stosowaliśmy się do ogólnie znanych zasad bezpieczeństwa, czy też dlatego jednak, że większość czasu spędzaliśmy wśród serdecznych ludzi z prowincji.

Hiszpański

Ten wyjazd nas na pewno wiele nauczył. Przede wszystkim języka hiszpańskiego. Kiedy byliśmy w krajach azjatyckich, bardzo brakowało nam możliwości poprowadzenia choć podstawowej rozmowy z ludźmi których spotykaliśmy. I mimo pozytywnego nastawienia i aktywnej gestykulacji, możliwości komunikacji były mocno ograniczone. Ameryka Południowa pod tym względem oferuje fantastyczną możliwość. Od przylotu do Bogoty aż do dotarcia do Buenos Aires, przemierzywszy na samym motorze w ciągu ponad ośmiu miesięcy 22 tysiące kilometrów przez sześć krajów, mogliśmy porozumiewać się w jednym języku. To było wielką motywacją, aby korzystać z każdej możliwości i dzień po dniu, zaczynając od kompletnych podstaw, stawać się co raz bardziej płynnym. Pod koniec podrozy, poznawszy Waltera i Sirvine, prowadzilismy naprawde ambitna dyskusje. W sumie dopiero po tym, jak przekroczyliśmy granicę z portugalskojęzyczną Brazylią mogliśmy się naprawdę przekonać, jak bliski stał się nam język hiszpański.

Problemy z motorem

Wiele osób pyta nas, czy motor nie sprawiał nam żadnych trudności. Odpowiedź jest wiele mówiąca: trudności, które nas czekały w podróży, w 90% były związane właśnie z motocyklem. Trzeba przyznać, że nie ma on łatwego życia. Od kiedy pewien Kalifornijczyk przyjechał kilka lat temu na nim do Ameryki Południowej i sprzedał go innym turystom, motor nieustannie przechodzi z rąk do rąk. Jeździ po ciężkim terenie, załadowany do granic możliwości. Poznani przez nas Francuzi Pierre i Laurance, jeszcze przed Bożym Narodzeniem 2010 powinni osiągnąć Kolumbię, dokąd w tej chwili zmierzają. Motor więc, pomimo że ma dopiero 5 lat, jest już bardzo mocno zużyty. Czuliśmy, jak silnik z miesiąca na miesiąc tracił kondycję. W Peru dokonaliśmy nawet koniecznej jego naprawy, jednak było to jedynie chwilowe rozwiązanie. Bardzo zmartwiła nas również, i mocno uderzyła po kieszeni, dwukrotna awaria tylnego amortyzatora, którego cena na miejscu wynosi ponad 1000USD. Co ciekawe jednak, w podróży najbardziej dokuczliwe były teoretycznie drobne problemy. Wszystko zależy od miejsca, w którym awarie zaskoczą. Bo kiedy rozerwał nam się zużyty łańcuch na środku ronda w dużym chilijskim mieście, pomoc i części udało się nam załatwić całkiem sprawnie i bezstresowo. Wystarczy jednak, aby złapać gumę gdzieś na odludziu, a o emocje nie trudno. Chwil zwątpienia było kilka. W północnym Chile kilka w ciągu 3 dni przebiliśmy oponę ostatecznie dojeżdżając do mechanika z dętką przebitą w 16 miejscach. Na Salarze de Coipasa – młodszym i mniejszym bracie Salara de Uyuni, kompletnie bezludnym i zupełnie nieturystycznym zakopaliśmy się w ukrytym pod solą mule za łańcuch. Po wielu próbach wypchania motoru w którąkolwiek stronę, wywaliliśmy go na bok, po czym przeczołgaliśmy po ziemi do obszaru bardziej twardego, tam postawiliśmy i zawróciliśmy do punktu wyjścia. Wracając z kolei z dżungli awaria skrzyni biegów zmusiła nas do transportowania motoru do La Paz autobusem w luku bagażowym. Wypakowany już w boliwijskiej stolicy motor po 12-godzinnej podróży po wertepach miał 10-centymetrową dziurę w baku na paliwo. Innym problemem była niska dostępność części eksploatacyjnych – klocków hamulcowych czy filtrów oleju pasujących do tego konkretnego modelu – do policzenia na palcach jednej ręki. Kupić porządny olej nie jest łatwo, ale kiedy nagle umarł nam na południu Boliwii akumulator, znalezienie i kupienie nowego zajęło nam 2 tygodnie, w ciągu których nasz dom na 2 kółkach musieliśmy uruchamiać na pych.

Czy zrobiliśmy dobrze?

Czy w takim razie dobrze postąpiliśmy, pchając się w nieznane używanym motorem, nie posiadając żadnego doświadczenia czy umiejętności prawidłowej eksploatacji motoru? Kategorycznie nie! Motocykl dał nam niesamowitą elastyczność i wolność podróżowania. Sprawił, że droga stała się po części celem samym w sobie, dzięki czemu zachowaliśmy ciągłość krajobrazów, obserwowaliśmy zachodzące zmiany. Podróżując nocnym autobusem koncentrowalibyśmy się jedynie na typowo turystycznych atrakcjach. Oczywiście, warto by było znać się choć na podstawach mechaniki motoru. Oczywiście, oszczędzilibyśmy sobie mnóstwo stresu, gdybyśmy przywieźli ze sobą w 100% sprawny motocykl z domu. Ale nie mając takich możliwości, poszliśmy na żywioł i nigdy tego nie żałowaliśmy. Nie trzeba być wielkim motocyklistą z doświadczeniem, żeby na motorze podróżować. Wystarczy chcieć – jesteśmy tego najlepszym przykładem. Mieliśmy wybór: czytać relacje innych i marzyć o niedostępnych dla nas warunkach, albo też działać w obrębie warunków, jakie mamy, i starać się z uśmiechem przezwyciężać przeszkody. Teraz, doświadczeni J myślimy już inaczej o naszej kolejnej wyprawie. Jesteśmy dużo mocniejsi niż wcześniej. Afryka czeka!

Dziękujemy Tym z Was którzy nas czytali i w myślach wspierali, zaś tych z Was dla których jest to pierwszy post, zachęcamy do eksplorowania archiwalnych wpisów.

Pozdrawiamy serdecznie

Michał i Magda

P.S. Ten tekst zajął trzecie miejsce w konkursie Aparat na Motor magazynu National Geographic Traveller. Najlepszą zdaniem jurorów relację można przeczytać w sierpniowym numerze magazynu. A nagrody dla pierwszego, drugiego i trzeciego miejsca byly te same :) Wygralismy maly aparat fotograficzny Samsunga, ktory pomimo braku wodo- kurzo- i wstrzasoodpornosci zastapi nam zgubionego w Argentynie Lumixa.

Prędzej czy później, to musiało się skończyć.

2010-08-12T21:40:00.007+02:00

Lotnisko w Rio to jakieś dziwaczne, betonowe monstrum. Przyjechaliśmy wystarczająco wcześnie, żeby jeszcze wszystko przepakować i zmniejszyć ilość posiadanych tobołków. Problemy zaczęły się już przy check-in-ie – okazało się, że w systemie nie widzą, że lecimy do Frankfurtu/Warszawy, przez co nie mogli nadać naszego bagażu od razu do Europy. Zdziwiło nas to tym bardziej, że w Salwadorze mieliśmy tylko godzinę na przesiadkę – nawet przy małym lotnisku to nieco maławo jak na konieczność odebrania bagażu, nadania go na nowy lot i pobrania kart pokładowych. Powiedzieliśmy jednak sobie, że przecież to jeden bilet i muszą wiedzieć, co robią.

Nasz niepokój zaczął narastać, kiedy czekaliśmy już przy wyjściu do samolotu i okazało się, że mamy opóźniony samolot o nieokreśloną liczbę minut. Nasza godzina zaczęła się kurczyć i ostatecznie skurczyła się do 30 minut. Niedługo po starcie zawołaliśmy stewardessę, żeby powiedzieć jej o naszej sytuacji i zapytać, co zrobić, żeby nasza przesiadka przebiegła możliwie bezproblemowo. Myśleliśmy – nie my jedyni i pierwsi kupiliśmy taki bilet – muszą mieć na to jakąś procedurę… Stewardessa zrobiła jednak wielkie oczy i zawołała lepiej mówiącą po angielsku koleżankę. Ta jednak też wyglądała, jakby pierwszy raz spotkała się z podobną sytuacją. Powiedziała, że porozmawia z pilotem i poprosi go, żeby ten skontaktował się z obsługą naziemną i przekazał info do Condora (linii, która miała zawieźć nas do Frankfurtu), że jesteśmy na pokładzie i prosimy o sprawną koordynację. Cobyśmy szybciej wyszli z samolotu stewardessy kilka minut przed lądowaniem zrobiły niezłe zamieszanie, przesadzając ludzi i usadzajac nas mozliwie blisko wyjscia.
Już w rękawie czekały na nas dwie osoby z informacjami. A właściwie informacją jedną – że nie polecimy… Samolot stoi jeszcze wprawdzie na lotnisku, i ludzie dopiero zaczęli do niego wchodzić, ale check-in jest już zamknięty… Zostaniemy zaprowadzeni do szefowej Condora, a tam powiedzą nam co dalej. Mimo dość bezpośredniego i stanowczego przekazania nam niedobrej dla nas informacji, nie dochodziła do nas myśl, że możemy jeszcze dzisiaj nie polecieć. Tyyyyyle planów porobionych na kolejny tydzień, cała machina powrotowi nakręcona, bo już nawet nie o nastawienie chodzi… Micho wypatrzył szybko, że 1,5h później odlatuje samolot TAP,-u do Lizbony. Obie linie nijak się do siebie mają, kolejny lot Condora jest jednak za tydzień, przecież nie będą nas tu aż tyle trzymali…
Kazali nam czekać na korytarzu. Minęło 15 minut nie wyszedł do nas nikt. Minęło 30 minut nie wyszedł do nas nikt. 45. 60. Złość zaczęła przeradzać się w furię. Micho wyznaczył im kilkuminutowy deadline, po czym wszedł do biura z naszymi bagażami. Ja za nim. Nawet miejsce do siedzenia się dla nas znalazło. Szefowa Condora nie odezwała się do nas słowem, nerwowo odświeżała pocztę z częstotliwością mniej więcej raz na 10s. Ktoś w tle przebąkną, że wysłali maila do Niemiec z pytaniem, co z nami zrobić. Po 15 minutach my zaczęliśmy mówić. Kłótnia. Bo oni są bezsilni i nie mogą nic zrobić bez autoryzacji z Niemiec. A my mamy dosyć takiego traktowania. Sytuacja nasza wygląda tak, że jedyne co mogą nam zaproponować to tygodniowy pobyt w hotelu w Salwadorze. Ciężko nam w to uwierzyć. Mówimy, że musimy lecieć najpóźniej jutro, podkreślając kilkakrotnie słowo musimy. I tak wsiadamy do taksówki w kompletnie tropikalnym klimacie Salvadoru de Bahia.

Przyjezdzamy do hotelu. Emocje po drodze opadaja. Na recepcji pytaja nas do kiedy zostajemy. Mowimy ze jeden dzien, ale smiejemy sie oczywiscie, ze jak zle pojdzie, to i tydzien zostaniemy.

Hotel niczego sobie. Turystyczno-konferencyjny moloch. Brazylijskie 5 gwiazdek z trochę tandetnym luksusem i obsługą niemówiącą po angielsku. Siłownia, bilard, piłkarzyki wielki basen, plaża przez okno. Ogólnie nienajgorzej - choć w życiu nie wydalibyśmy kasy na pobyt w takim miejscu. Wolimy nasz namiot. Jedyne co było naprawdę niezłe i w tej podróży niezmiernie rzadkie to jedzenie - szwedzki stół uginający się od owoców warzyw, potraw ciepłych i zimnych. Soków różnych, mięs, ryb i makaronów do wyboru. Pierwszego dnia nie mogliśmy się kompletnie opanować - jedliśmy tyle, że ledwo zaczynaliśmy móc swobodnie oddychać po posiłku, szliśmy na kolejny.

Pierwszy dzień okazał się nie ostatnim. Condor milczał. Zostaliśmy na kolejny dzień. I na jeszcze następny. I tak do kolejnej niedzieli... Dopiero w piątek dostaliśmy potwierdzenie lotu na niedzielę. W międzyczasie dzwoniliśmy pewnie kilkanaście razy na infolinię Condora i do biura w Salvadorze. Różne rzeczy słyszeliśmy. Raz powiedzieli nam nawet, że pierwsze miejsca mają dopiero za 3 tygodnie i tyle przyjdzie nam czekać w naszych 5 gwiazdkach...

Z czasem nauczyliśmy się rozsądnie jeść i cieszyć absolutnie piękną plażą i błogim lenistwem. Dnie spędzaliśmy leżąc brzuchem do góry, pochłaniając kolejne lektury i popijając drinki różne. Bo skoro nie wydajemy nic, na Caipirinhe niejedną się uzbiera :) Czasami na spacer dłuższy się wybraliśmy. Z jednej strony całkiem fajny wypoczynek, ale zupełnie nie nasz. Dużo ciekawiej było ze smokiem. Strata czasu takie plażowanie przez tydzień w betonowej kupie.

W niedzielę przy check-inie nie obyło się oczywiście bez problemów. Nie było nas na liście pasażerów, a samolot miał komplet rezerwacji. Wstrzymaliśmy kolejkę na dobre 30 minut. Ostatecznie udało się i zasiedliśmy w niewygodnych fotelach. Po ponad 10godzinach nocnego lotu z potwornie gadatliwym Niemcem jako sąsiadem wylądowaliśmy po prawie 8 miesiącach w Europie. Z bardzo mieszanymi uczuciami. Trochę obaw przed tym jak to będzie, jak my się odnajdziemy. Trochę ogólnej niechęci. Trochę tęsknoty za smokiem. I wreszcie trochę radości, że zobaczymy już wkrótce naszych polskich przyjaciół i rodziny. Nasze fotki z Salvadoru możecie zobaczyć tu:

Salvador de Bahia

I'll tell you there's more than a dream in Rio

2010-05-22T03:21:00.011+02:00

More than the steaming green
More than the hidden hills
More than the concrete Christ
More than a distant land
Over a shining sea

Strange taste of a tropical fruit
Romantic language of the portuguese
Melody on a wooden flute
Somba floating in the summer breeze

James Taylor

Autobusem z Foz do Iguacu do Rio jechaliśmy całą noc i kolejny dzień - łącznie 22 godziny, co jest wynikiem gigantycznej odległości, zatrzymywania w większych i wielkich (Sao Paolo) miastach, a także co raz bardziej pagórkowatej rzeźby terenu (wreszcie jakieś zakręty). Krajobrazy bardzo urozmaicone, roślinność soczyście zielona, a ziemia - jeszcze od krańców Argentyny - koloru czerwonego. Wielka zmiana w porównaniu do tego co widzieliśmy w ostatnim czasie. A że wyciągneliśmy wnioski z poprzedniej jazdy autobusowej i na zimną noc (klimatyzacja jakby nie miała regulacji) przygotowaliśmy śpiwory, do Rio dojechaliśmy bez większych problemów.

Problemy zaczęły się w Rio. Nasz hostel, który wybraliśmy kierując się ceną (najtańszy nocleg jaki znaleźliśmy w internecie - a i tak około 10 dolarów za osobę w pokoju 20-osobowym!), położony był 20 metrów od jednej ze stacji metra. Problem tylko taki, że na dworcu nie ma informacji, która linia autobusowa prowadzi do linii metra. Żadnej informacji. Nikt nie mówi po angielsku czy hiszpańsku. Wreszcie jakaś osoba wskazała nam, w którym kierunku mamy iść by taki autobus złapać. 500 metrów, pytamy mieszkańca kamienicy. Ten zaprzecza i zawraca nas na dworzec. Nienawidze pytac sie ludzi o droge, a juz zwlaszcza jak wedrujemy z ciezkimi plecakami. To wracamy. Na dworcu podchodzimy do pierwszego lepszego autobusu i pytamy czy do metra dojeżdża. - A do jakiej stacji?? - Obojetne! Dwójka Francuzów krzyczy z tyłu autobusu, że damy radę dostać się do metra. To jedziemy.

W brazylijskich autobusach miejskich jest taki system, że kierowca skupia się w 100% na jeździe, a bilety sprzedaje dodatkowa osoba. Kierowcy jadą na łeb na szyje, jakby im płacono od spalonego paliwa, a nie od stopnia zadowolenia pasażerów. Jeden z nich jechał tak, jakby zmieniając biegi nie wciskał sprzęgła ani nie zdejmował nogi z gazu. Sprzedawca biletów siedzi natomiast na krzesełku ustawionym prostopadle do osi pojazdu i sprzedaje bilety. Każda osoba przechodzi przez bardzo wąski kołowrotek. Osoba otyła czy z plecakiem musi mocno się przeciskać by przejść.

Do metra dojechaliśmy, choć ledwo znaleźliśmy wejście. Dziura w ziemi, żadnych znaków nad wejściem - logo metra, nazwy stacji itd. Potem już prosto. Tyle że drogo. Autobusy i metro kosztują mniej więcej 6 razy tyle co w Buenos Aires. Każdy bilet to jakieś 5,5 złotego na osobę. Przeszliśmy się więc po Rio jeszcze więcej niż po Buenos.

Hostel znaleziony, choć znów drzwi do niego tak wąskie, że ledwo plecak przecisneliśmy. Na drzwiach hostelu nie ma żadnej tabliczki, na recepcji mówią, że to dla bezpieczeństwa. Legendarne są w Rio opowieści o zbrojnych napadach na hostele. Ostatnie miejsce naszego spoczynku przed powrotem. Następnym razem z plecakami pomkniemy bezpośrednio na lotnisko.

Nie wiem co się Wam kojarzy z Rio de Janeiro oprócz Pomniku Chrystusa i karnawału. Trzeba mieć szczęście, żeby akurat przypadkowo trafić na karnawał, jednak trzeba mieć pecha, żeby akurat trafić na remont pomnika, który podczas naszego pobytu obstawiony był całkowicie rusztowaniami. Zapamiętamy więc Rio inaczej.

Na zwiedzanie Rio mieliśmy 2,5 dnia - piątek, sobotę i niedzielę. I dlatego zaczęliśmy zwiedzać Rio od centrum miasta, w którym skupia się życie miasta w dniach roboczych, a weekend spędziliśmy bliżej plaż i najbardziej znanych atrakcji turystycznych Rio.

Centrum Rio jest bardzo niejednorodne. Znajdują się tutaj wielkie biurowce, jak również kolonialne niskie domki. Centrum biznesowe graniczy z wielkim bazarem. Elegancko ubrani ludzie idą po chodniku obok drzemiących bezdomnych. Mnóstwo ludzi na ulicach, życie tętni z wielką siłą. Nie widać jednak nadmiernego pośpiechu, za to można usłyszeć wiele osób podśpiewujących sobie w oczekiwaniu na autobus. Przez otwarte na oścież drzwi można zajrzeć do szkoły tańca, czynnej w samo południe. Inni ludzie w tym czasie jedzą lancz w najstarszym barze Rio dzialajacym bez przerwy od konca XIX wieku, tyle ze II Wojna Swiatowa zmienila nazwe baru z Adolf na Luiz. Ucieklismy z baru w poplochu jak wyczytalismy z karty, ze surowka ziemniaczana i kotlet sa najtanszymi pozycjami w menu i kosztuja 100 zl. Jedzenie w knajpach jest zreszta w Rio tak drogie, ze przez te kilka dni zywilismy sie glownie w McDonaldsie, gdzie i tak zestaw kosztowal 30zl.

W Centrum Rio jest kilka miejsc wartych uwagi. Piekne stare koscioly, ale i kilka modernistycznych budowli, takich jak katedra czy biurowiec tutejszego Orlenu. Odsylam do naszego albumu ze zdjeciami.

Podczas gdy centrum Rio jest plaskie, okoliczne dzielnice leza na zboczach okolicznych wzgorz. To sprawia, ze Rio jest niesamowicie spektakularne, jesli chodzi o widoki. Zawsze jest sie blisko wody, wzgorz i zieleni. A same dzielnice plynnie ze soba sie mieszaja. Na przeciwko slumsowego wzgorza lezy dzielnica zamieniajaca sie weekendami w kulturowe serce miasta. Zreszta nawet slumsy te nie sa takie jak w Buenos, gdzie ludzie mieszkali w domkach zrobionych z byle czego. Tutaj domki sa murowane, trwale, a miasto prowadzi mnostwo projektwo, ktore maja na celu nie wyeleminowac czy odgrodzic slumsy od reszty miasta, lecz je zintegrowac.

Rio jest rowniez mieszanka ras. Europejczycy, Indianie i Afrykanie przez lata znacznie się ze sobą wymieszali, widać więc pełną gamę kolorów skóry - od czystej białej do pełnej czerni, z dominacją osób gdzieś pośrodku. Laczy ich jednak radosc zycia, milosc do muzyki i aktywny tryb zycia, nie wspominajac o fanatycznym stosunku do pilki noznej. Takie przynajmniej sa nasze wnioski z obserwacji Rio, kontynuowanych przez weekend.

W sobote wybraliśmy się zobaczyc Rio z Głowy Cukru (Pao de Acucar). Jest to skaliste wzniesienie, na którego szczyt można się wspiąć lub też wyjechać kolejką linową. Bilet dla jednej osoby kosztuje ok. 90 zł, więc postanowiliśmy że pojedzie Madziula, ja zaś kolejnego dnia na Corcovado do Pomnika Chrystusa.

Wjazd na Pao de Azucar podzielony jest na dwie części. Pierwsza to wjazd na wysokość 220 metrów do kilku punktów widokowych, z których większość zwrócona jest w stronę centrum Rio. Bardzo fajnie wyglądały samoloty, które podchodziły do lądowania na pobliskim lotnisku krajowym. Zawracały nad wodą tuż koło platformy widokowej. Ujęcie wprost do folderu linii lotniczej. Spektakularność i zachwyt nad położeniem Rio wzrasta jednak wraz z wyjazdem o kolejne 200 metrów, skąd panorama obejmuje zarówno Copacabanę jak i centrum miasta. Ocean, złote plaże, morze pagórków i zieleni, wciśnięta między to wszystko miejska zabudowa. Ciężko przywołać mi w pamięci miasto piękniej położone...

Ze szczytu Pan de Azucar mała ścieżka prowadzi do kilku punktów widokowych skierowanych na Ocean Atlantycki. Nie jest to to samo, co podziwianie wielkiego Rio, ale warto się przejść.

Ja zaś, zostawszy na dole obserwowałem ludzi bawiących się na pięknej plaży, gdzie piasek w konsystencji przypominał całkowicie cukier, wspinaczy zmagających się ze stromymi okolicznymi zboczami, a także maluteńkie małpki tamaryny (mico sagui), o długim ogonie, i śmiesznych białych włoskach odchodzących na boki od uszu.

Jak tylko wróciła Madziula, pojechaliśmy na Copacabanę. Przed naszą podróżą wiele słyszałem o Copacabanie, ale nigdy nie wiedziałem co to jest w zasadzie. Później w Boliwii, przy granicy z Peru, byliśmy w Copacabanie w drodzę na Wyspę Słońca na jeziorze Titicaca. Ale to nie o tę Copacabanę chodziło. Ta z Rio rzezczywiście pochodzi od tej z Boliwii, ale teraz żyje własnym życiem. Kilkumetrowa złota plaża jest miejscem gdzie ściągają tłumy Cariocas (mieszkańcy Rio) i oczywiście turyści. Na plaży ludzie odpoczywają, w wodzie surfują, wzdłuż niej joggują, na niej też grają w piłkę nożną, siatkową, a również w ich mieszankę, siatkonogę - siatkówka, gdzie piłkę odbija się nogami. Dominuje jednak piłka nożna. Pewien pan bawi innych podrzucając piłkę nogami, barkami, głową. Piłka klei mu się podczas skłonów do pleców, potrafi ją utrzymać nieruchomo na karku czy też nosie. Właściwie, zabawa może nie mieć końca. W innym miejscu chłopak z dziewczyną podają sobie naprzemiennie piłkę tak by nie dotknęła ziemi: stopami, kolanami, czy główkami. Na plaży jest również ciąg boisk, gdzie grają ze sobą na bosaka amatorskie zespoły. Sędzia z gwizdkiem, liniowi z chorągiewkami, dbają o ład i porządek - gwiżdżą faule, wręczają kartki żółte i czerwone, czy też pozwalają na zmiany. Piłkarze oczywiście w jednorodnych koszulkach. Gdyby nie to, że mecz rogrywany jest na piasku i bez butów, sądzilibyśmy, że to w pełni profesjonalne rozgrywki. Brazylia kocha piłkę. Miłość totalna. Futbol może i narodził się w Europie i z całą pewnością ma tam swoich oddanych, wiernych fanów, ale to w Ameryce Południowej budzi on tak fanatycznie skrajnie stany emocjonalne i przybiera wręcz boski, mistyczny wymiar. Brazylijczykom futbol płynie w żyłach i jeśli mielibyśmy kiedyś gdzieś w świecie zobaczyć kilka meczy Mistrzostw Świata na stadionie - bardzo byśmy chcieli, żeby była to właśnie Brazylia. Za 4 lata tu wracamy!

Profesjonalny mecz było nam dane zobaczyć w innym miesjcu. Tydzień wcześniej nie udało nam się dostać biletów na Bocę Juniors w Buenos Aires. Tym razem kupiliśmy bilety w przedsprzedaży na mecz Fluminense - Atletico Goianiense. Jeden z nich zajmuje 16.te miesjce w lidze, drugi gra w niej po raz pierwszy od kilkudziesieciu sezonów. Także nie był to wielki szlagier. Ale to nie było istotne. Ważne było miejsce - Marcana. Fanom futbolu nie trzeba przybliżać historii tego miejsca. Wystarczy powiedzieć że zbierało się na nim kiedyś ponad 200 tyś kibiców, a na mundialu w 1950roku na kluczowym meczu z udziałem reprezentacji Brazylii według oficjalnych statystyk zjawiło się 200 000 osób - według nieoficjalnych i prawdopodobnie bliższych prawdy - piłkarzom Brazylii kibicowało 250 000. Jest to do dziś nie pobity rekord. Trybuny wokół stadionu są stosunkowo płaskie, więc bardzo rozłożyste, za to mniej wysokie. Obecnie stadiony budowane są tak, by każdy siedział możliwie blisko boiska. Ale widok mieliśmy doskonały. Trybuny były zapewnione może w 20%, można więc było odnieść wrażenie, że to trening czy sparing, a nie mecz o stawkę. Na szczęscie doping kibiców pozbawiał nas tego wrazenia. Mlodsi kibice, zgrupowani zwarcie w jednym miejscu wyspiewywali piosenki i tanczyli od pierwszej do ostatniej minuty. Starsi zas obserwowali bardziej rozpierzchnieci, reagując bardzo emocjonalnie na kazde zagrania - dobre nagradzajac brawami, zle glosnymi komentarzami. Kazdy swojemu sasiadowi komentowal sytuacje, czy tez wykrzykiwal, starajac sie pouczyc bezposrednio zawodnika. Dodatkowo większość miała odbiornik radiowy przy uszach, coby dodatkowo słuchać relacji z meczu z komentarzem... Ci fani przychodza pewnie od kilkudziesieciu lat niezaleznie od formy zespolu.
Nie wiedzielismy czego sie spodziewac i w obawie zeby w ostatni wieczor nie stracic glupio aparatu, na mecz poszlismy bez jakiejkolwiek cennej rzeczy. Teraz oczywiscie zalujemy, bo nie mamy fotografii zadnej dokumentujacej to wydarzenie. Kolejny raz, kiedy przydalby sie nasz maly aparacik, ktorego stracilismy 2 miesiace temu.
Ostatecznie Fluminense wygralo 1:0. Jesli chcecie zobaczyc Maracane to warto wiedziec ze od sierpnia stadion bedzie zamkniety ze wzgledu na przebudowe z okazji organizowanych tu Mistrzostw Swiata w 2014.

Niedzielę spędziliśmy w dzielnicy Ipanema. Po pierwsze, tutejsza plaża jest piękniejsza od Copacabany. A że tym razem byliśmy przed południem, a nie przed zachodem słońca, widzieliśmy ją w pełni życia. Tak się nam ono udzieliło, że nie mogłem sobie odmówić ostatniej przed wylotem kąpieli w cieplutkiej wodzie Atlantyku. W Ipanemie weekendami ma miejsce mały targ hipisowski, z którego mamy kilka zdjęć i opaskę na głowę dla Madziuli.

Kilka przecznic dzielnicy oddziela Ocean od małego jeziorka. Jest tu dużo spokojniej niż na plaży i można w spokoju się napić wody kokosowej - wielki kokos kosztuje 6 zł. Tak bardzo nam się tam spodobało, że ustalilismy, ze przy tak zamglonym niebie i biorac pod uwage fakt, ze pomnik Chrystusa jest w remoncie, spedzilismy tam juz reszte naszego czasu, zostawiajac sobie pocztowkowy widok na przyszla wizyte w Rio.

Nasza wizyta w Rio byla krotka, jednak na tyle dluga, ze poczulismy to miasto. Spektakularnie polozone, zroznicowane, oferujace mnostwo atrakcji typowo miejskich, jednak rowniez egzotyczno-tropikalnych. Mieszkańcy wyraźnie cieszą się życiem, choć nie dla wszystkich jest ono rajem. My bylismy bardzo ostrozni ze wzgledu na to co wyczytalismy na temat bezpieczenstwa w Rio, jednak ani przez chwile nie czulismy jakiegokolwiek zagrozenia. Zrezygnowalismy z nocnych wycieczek na plaze, uwazalismy na aparat a plecak w tlocznych miejscach od razu ladowal na brzuchu.

Przyszedl czas wreszcie na pozegnanie sie z miastem. Nasz powrot zaczynalismy krajowym lotem Gola do Salwadoru (trzecie najwieksze miasto Brazylii), jednak odlot z lotniska miedzynarodowego. Kursuje na nie specjalny autobus. Nie ma nigdzie informacji na temat trasy czy rozkladu jazdy, wiadomo jedynie ze jezdzi co 40 minut. O malo co bysmy nie przegapili tego autobusu, bo kolo naszego hotelu przebiegaly trzy drogi rownolegle jedna obok drugiej, kazda z nich wielopasmowa i bez przejscia dla pieszych. Lokalni wskazali nam poczatkowo zly przystanek, wiec po 15 minutach czekania sprzedawczyni gum do zucia spytawszy dokad chcemy jechac odeslala nas na wlasciwy. Schemat linii mozna za to znalezc w metrze, jest on jednak nieprawdziwy (juz albo jeszcze nieaktualny), czym powoduje osłupienie obcych. Oczywiscie juz sie pogodzilismy z faktem ze jezyk inny niz portugalski jest rzadko spotykany w Brazylii.

W drodze na lotnisko moglismy zobaczyc, jak wielka czesc tego miasta to slumsy - zorganizowane, murowane, nawet kolorowe, ale jednak slumsy. Do Rio z pewnoscia kiedys wrocimy, jednak siedzac w busiku i obserwujac zachod slonca przede wszystkim myslelismy o tym, ze to ostatnie nasze minuty ze sloncem w Ameryce Poludniowej. Ze wlasnie konczy sie to, co zaczelismy ponad siedem miesiecy temu. Wracaly wiec rozne wspomnienia i refleksje. Postaramy sie zamiescic dodatkowy wpis podsumowujacy nasza podroz. Ale jadac na lotnisko myslelismy tez i o tym co czeka nas w nastepnych dniach, na co sie bardzo cieszylismy. Przede wszystkim dlatego, ze z pewnoscia to nie koniec naszego podrozowania przed emerytura :)

Zachecam do przejrzenia zdjec z Rio:

Rio de Janeiro

Pozdrawiamy serdecznie

Michal

Wielkie Iguazu

2010-05-20T00:15:00.006+02:00

Jako że z motorem rozstaliśmy się, tym razem nieodwołalnie w Tigre, do Iguazu przyszło nam po raz pierwszy przejechać się legendarnymi autobusami.

Lonely Planet uznaje jazdę nocnym autobusem za jedno z najlepszych doświadczeń, jakie można zaznać w Argentynie. Jest to oczywiście gruba przesada, aczkolwiek przyznać trzeba, że Argentyńczycy zaszli naprawdę w daleko w zapewnianiu autokarowych komfortów i w pewnym sensie luksusu. Otóż na większości tras kursują trzy typy dwupoziomowych autobusów - semi-cama, cama i cama suite (od najgorszego do najlepszego). Semi-cama wygląda z grubsza jak dwupiętrowy europejski autobus. Siedzenia ustawione są jednak znacznie rzadziej i bardzo daleko się rozkładają, a pod nogami można rozłożyć sobie pochylnię. Wszystko to sumarycznie sprawia, że w nocy można spać całkiem komfortowo z pozycji półleżącej. Dodatkowo, żeby zminimalizować czas przejazdu serwowane jest śniadanie i kolacja w wersji typowo samolotowej, które można popić kawką prosto z ekspresu znajdującego się na drugim piętrze. Bus Cama jest lepszy. Siedzenia są znacznie szersze - w każdym rzędzie znajdują się zaledwie 3, i rozkładają się jeszcze bardziej. Camę suite widziałam tylko na zdjęciach - właściwie łózka zupełne.

Kupiliśmy bilety na opcję najtańszą - stwierdziliśmy, ze to i tak niezły luksus. Ku naszej wielkiej radości przypadły nam miejsca nad kierowcą na piętrze - piękna perspektywa!!!!

Do Puerto Iguazu przyjechaliśmy po 18 godzinach jazdy ok 8 rano. Mieliśmy więc chwilę na znalezienie hotelu i na zorientowanie się na temat możliwości dojazdu do Rio już z Puerto Iguazu. Oferowane nam bilety wydawały nam się jednak dosyć drogie, ustaliliśmy wiec, że Micho pojedzie wieczorem do Brazylii kupić nam bilety do Rio, a w międzyczasie ja zajmę się kolacją.

Z dworca autobusowego w Puerto Iguazu autobusy do wodospadów odjeżdżają co ok. 20 minut. Pogoda zupełnie nie zachęcała do przebywania na świeżym powietrzu, a tym bardziej zwiedzania, ale tym razem nie mieliśmy wyjścia - albo tego dnia albo w ogóle. Nasza podróż dobiega (niestety!) końca, wszystko musi odbywać tak jak w grafiku zaplanowano...

Ciężkie chmury spowijały całe niebo, deszcz czuć było w powietrzu. I było zimno. Bardzo przejmujące, wilgotne zimno. Szok. Wydawało nam się w tak tropikalnym miejscu jest zawsze ciepło, tymczasem my wybraliśmy się na zwiedzanie w swetrach, kurtkach i jeszcze żałowaliśmy, że czegoś nie dołożyliśmy... Sweter, kurtka i dżungla.

Nigdy wielką fanką wodospadów nie byłam, wodospady Iguazu są jednak takim przykładem cudu natury, że nie podobać się nie mogą. Dochodząc do każdego kolejnego punktu widokowego słyszy się dobiegające ze wszystkich stron językowo uniwersalne odgłosy ochów, achów i łałów. I samemu, chcąc nie chcąc, dołącza się do tego masowego zachwytu.

Większa część wodospadów znajduje się po stronie argentyńskiej. Platformy widokowe są tak perfekcyjnie poustawiane, że w wielu miejscach można podejść pod sam wodospad. W niektórych miejscach - szczególnie po deszczu, a my byliśmy tam właśnie niedługo po deszczu, spadająca woda tworzy taką bryzę, że nie sposób pozostać suchym. W innych z kolei można podejść do samego progu i obserwować ten ułamek sekundy, w którym każda kropla wody rozpoczyna swoje spadanie.

Po przejściu dwóch ścieżek pod i nad wodospadami pojechaliśmy mini kolejką do ostatniego wodospadu - Garganta del Diablo. Tony wody spadające ze wszystkich stron. Huk. Tumany wzbijającej się bryzy. Potęga nie do opisania słowami.

W czasie powrotu zaczęło się rozpogadzać, wyszły pierwsze promienie i w ciągu zaledwie pół godziny niebo zrobiło się zupełnie błękitne... Mimo, że po całej nocy jazdy i prawie całym już dniu łażenia mieliśmy już trochę dość, chęć zobaczenia tęczy przy wodospadach zwyciężyła.

Przemieszczaliśmy się pomiędzy kolejnymi punktami biegiem nie wierząc, że może być jeszcze piękniej! Czy nie mogło być tak od rana...? W słonecznym dniu wszędzie lata podobno masa kolorowych motyli i ptaków, my zobaczyliśmy zaledwie jednego ptaka. Motyle gdzieś się zaszyły, sporo było natomiast ostronosów. Nie można mieć wszystkiego, ważne, że udało nam się zobaczyć wodospady w lepszej pogodzie choć przez chwilę.

Po powrocie z wodospadów Michał pojechał do Brazylii kupić bilety. Wrócił po trzech godzinach z pustymi rękami. Autobusami pomiędzy Puerto Iguazu a Foz do Iguazu jeżdżą głównie lokalni ludzie. Nie przechodzą oni przez żadną kontrolę migracyjną, przez co jeśli autobusem jedzie jakiś obcokrajowiec, kierowca wysadza go na granicy i każe czekać na kolejny. A czeka się godzinę, o czym oczywiście nie informuje. Dojechanie do Foz do Iguazu zajęło więc Michałowi 2h. Na miejscu natomiast okazało się, że autobus nie zatrzymuje się na dworcu autobusowym, jedzie przez jedna z głównych ulic miasta do mostu na granicy z Paragwajem. I tak wysiadł Micho w centrum miasta, biegał w rozpadających się klapkach szukając dworca autobusowego i nie mogąc z nikim się skomunikować - bo portugalski w wymowie naprawdę NIJAK się ma do hiszpańskiego. W końcu przez to, że za chwilę miał odjechać ostatni autobus do Argentyny, wrócił zrezygnowany na przystanek, żeby się na niego załapać.

Bilety musieliśmy więc kupić następnego dnia rano. Spakowaliśmy plecaki i we dwójkę z całym dobytkiem pojechaliśmy do Foz do Iguazu. Scenariusz z porzuceniem nas na granicy się niestety powtórzył. Czekanie w tym przenikającym zimnie dłużyło się niemiłosiernie. Nie było gdzie się schować, nie było gdzie usiąść, staliśmy więc tuż koło plecaków, chodziliśmy dookoła nich i coraz bardziej się wkurzaliśmy.

Po ponad godzinie autobus przyjechał, zawiózł nas na przystanek komunikacji miejskiej w centrum Foz, a tam z wielkim wysiłkiem dowiedzieliśmy się, co na dworzec jedzie. Dworzec okazał się być położony poza miastem, na zupełnych obrzeżach, nic więc dziwnego, że trudno go było dzień wcześniej Michałowi znaleźć. Tam lekkie zdziwienie - do Rio jadą zaledwie dwie firmy przewozowe i obie oferują bilety w cenie równej tej z Puerto Iguazu - czyli jedyne 350 zł od osoby - dwa razy tyle co z Buenos do Puerto Iguazu, odległość ta sama, standard bez porównania niższy... EH. Gdybyśmy to wcześniej wiedzieli, kupilibyśmy bilet na samolot. W TAMie lub GOLu można znaleźć bez większego problemu bilety w cenie niewiele przekraczającej 100USD. A jeśli nie samolotem, to już lepiej z Argentyńskiego Puerto Iguazu pojechać z firmą Crucero del Norte za mniejsze pieniądze i w wyższym standardzie.

Bilety kupiliśmy na wieczór, mieliśmy więc wciąż ok 6 godzin. Michaśkowi bardzo zależało na zobaczeniu wielkiej tamy Itaipu, ja skłaniałam się bardziej ku zobaczeniu raz jeszcze wodospadów Iguazu - tym razem od strony brazylijskiej. Jako że jednak w Brazylii trzeba znowu wejście do wodospadów jest bardzo drogie, pojechaliśmy zobaczyć tamę. Nie dało się jednak zobaczyć jej w prosty sposób. Micho uparł się, żeby zobaczyć ją od strony paragwajskiej, a ja miałam jakiś wyjątkowo bierny dzień i nie miałam ochoty na jakiekolwiek próby przekonywania i argumentacji. Pojechaliśmy więc autobusem do Paragwaju. Korek do granicy masakryczny. Godzina w autobusie. Na granicy bałagan nieziemski. Znowu musieliśmy wysiadać i iść przez granicę na piechotę, autobus pojechał dalej. W Ciudad del Este, czyli pierwszym mieście Paragwaju tuż za mostem, strefa wolnocłowa. Wracają wspomnienia azjatyckie. Miliony handlarzy, brud, chaos, sklepy z drogą elektroniką, pod którymi jedzą żebracy, cinkciarz garście banknotów trzyma i krzyczy, Brazylijki przeciskają się z kupionymi właśnie w hurtowych ilościach chińskimi kocami, ktoś ulicę zamiata, inny na nią sika, policjant się przeciąga i wszyscy gadają po portugalsku - mimo, że w hiszpańskojęzycznym Paragwaju jesteśmy!!!

Zanim dogadaliśmy się, skąd odjeżdża autobus do Itaipu, zanim swoje odczekaliśmy i do tamy dojechaliśmy minęły conajmniej 2h. A tam okazało się, ze tamy nie można tak po prostu zobaczyć, trzeba na tour poczekać, który będzie dopiero o 14.30, a że w Paragwaju przestawia się zegarek o godzinę w tył, oznaczało to dla nas, że musimy czekać 2,5 godziny i prawdopodobieństwo jest spore, że spóźnimy się na autobus do Rio. Nie nasz dzień.

Powrót zajął nam znowu bardzo długo. Komunikacja z ludźmi w Brazylii jest bardzo trudna. Dopiero po opuszczeniu Argentyny uświadomiliśmy sobie jak łatwo podróżowało nam się, jak swobodnie czuliśmy się w pytaniu o cokolwiek, ile łatwiejsze jest podróżowanie jak można o wszystko spytać i wszystko mniej lub więcej się rozumie. Wiadomo - bez języka też się da, przećwiczyliśmy to już nie raz w Azji, ale możliwość rozmowy zarówno prostej - czysto informacyjnej jak i tej bardziej skomplikowanej - kulturo-poznawczej jest wielkim plusem Ameryki Południowej jako destynacji podróżniczej.

Tymczasem dojechaliśmy na dworzec, odebraliśmy bagaże z przechowalni i wsiedliśmy do Rio de Janeiro, ostatniego miejsca naszej podróży.

Wodospady Iguazu

Pozdrawiamy serdecznie

Madziula

W stolicy Ameryki Południowej

2010-05-14T06:23:00.004+02:00

Długo czekaliśmy na zobaczenie dużego miasta z prawdziwie wielkomiejskim klimatem, z charakterystyczną tylko dla tego miejsca duszą. Miasta pociągającego i wciągającego. Trochę przytłaczającego. Buenos Aires takie właśnie według nas jest. Nie zawiodło. Bo oprócz swojej wielkomiejskości, szybkiego życia, ma też mnóstwo niezwykle klimatycznych miejsc i dużo niepowtarzalności. Tango wciąż żywe, dużo kawiarenek tętniących życiem, dużo zielonych placów pełnych ludzi. Naprawdę ciepła atmosfera.

Dzięki znakomicie rozbudowanej sieci kolei podmiejskiej i nienajgorszej sieci metra postanowiliśmy zostać na trzy nocy – do soboty – w Tigre u Pierra i Laurance. Spodobało nam się to łódkowe życie, nasze świetne łóżko na dziobie, codzienne pływanie małą dingy do Sailing Clubu, żeby stamtąd wziąć łódkę większą, która woziła wszystkich członków klubu i mieszkańców łódek na brzeg.

Mimo, że mieszkaliśmy jakieś 40km od centrum dojazd do samego „serca” Buenos zajmował nam 45-50 minut. Nie było więc to jakoś bardzo męczące, a tym bardziej drogie (1,35 peso = ok. 1zł) i pewnie zostalibyśmy w Tigre do końca naszego pobytu, gdyby nie fakt, że chęć powrotu po północy była bardzo skomplikowana, a my chcieliśmy zobaczyć miasto w akcji w sobotnią noc. Ustaliliśmy, że w sobotę robimy wielkiego grilla, po czym na wieczór przeprowadzamy się do centrum.

Centrum Buenos jest tak wielkie, że podzieliliśmy je sobie na fragmenty, które chcieliśmy zejść w poszczególne dni. Bo na tym właśnie polega „zwiedzanie” Buenos – na włóczeniu się po różnych dzielnicach centrum, spektakularnych zabytków nie ma za wiele, chodzi bardziej o kwintesencję miasta samą w sobie.

Pierwszego dnia postanowiliśmy skupić się na Microcentro. Po dojściu na dworzec kolejowy okazało się jednak, że jest strajk maszynistów kolei podmiejskiej… Do 14. Walter ostrzegał nas wcześniej, że Buenos to miasto ciągłych strajków – przekonaliśmy się o tym pierwszego dnia… Jazda kolejką to właściwie niekończące się miasto. Dzielnice biedne i bogate, mieszkalne i bardziej komercyjne. Ciągłe życie. Buenos jest wielkie! W kolejce odchodzi ciągły handel. Gumy do żucia, skarpety, USB. Ale też bardzo pozytywni grajkowie na harmonii, gitarze, pięknie śpiewające babeczki.

Microcentro to najbardziej żywa i zróżnicowana dzielnica Buenos Aires. To tu wielkie drapacze chmur – siedziby wielkich korporacji mieszają się ze starymi, ważnymi historycznie budynkami. Deptak – Avenida Florida niezależnie od godziny i dnia tygodni tętni życiem. Pędzący ludzie w garniturach mieszają się tu z tymi, którzy po prostu wybrali się na zakupy lub do kawiarni i z turystami. Dalej Plaza de Mayo – najważniejsze historycznie miejsce - z La Casa Rosada - siedzibą rządu oraz mało ciekawą katedrą. Z Plaza de Mayo wiąże się ciekawa historia Las Madres de la Plaza de Mayo. W 1977 roku po kilkunastu miesiącach krwawych rządów reżimu wojskowego, 14 matek, których dzieci zaginęły w ramach walki z opozycją, wyszło na główny plac Buenos Aires, domagając się informacji o swoich córkach i synach. Z czasem kobiet zaczęło przybywać, pomimo zakazu demonstracji i jakichkolwiek form sprzeciwu. Ich legendarnym obecnie znakiem rozpoznawczym były noszone na głowach białe chustki. Po upadku reżimu, kolejne rządy niewiele robiły, aby ujawnić wszystkie informacje. Matki kontynuowały więc swoje coczwartkowe marsze, które zostały przerwane dopiero w 2006 roku.

Wracając wieczorem na dworzec Retiro natknęliśmy się na kilka pokazów tangowych. Wszystkie miały charakter zrobionego dla turystów show, niektórzy tancerze byli jednak naprawdę świetni. Brakowało nam jednak tego co w tangu najważniejsze – intymności, męsko-damskiej gry, postanowiliśmy więc pójść w sobotni wieczór do klubu, na milongę z prawdziwego zdarzenia.

Do Tigre dotarliśmy ok. 23. Jako że lódka do Sailing Clubu pływa do 20, Pierre dał nam wcześniej numer do operatora tejże łódki, co by do niego zadzwonić i poprosić o zawiezienie nas na Mangaię. Nie mogliśmy się jednak dodzwonić. Wrzucaliśmy różne ilości monet, testowaliśmy różne kombinacje numeru i nic. I kiedy tak medytowaliśmy co by tu zrobić, podjechał jeep, wysadził 3 osoby, a chwilę później płynęła już po nas łódka klubu kajakowego, który znajdował się po drugiej stronie rzeki – tuż koło naszego :) Tam znaleźliśmy Guillermo, który odpalił drugą łódkę i zawiózł nas na Mangaię.

W piątek celem naszych spacerów było Palermo – dzielnica kawiarni, restauracji, trendy butików i podobno najlepszych w mieście klubów. Mały Paryż. Bogate, korzystające z życia i pełnego portfela Buenos. Każda kamienica miała coś ciekawego do zaoferowania. Kawiarnie i restauracje prześcigały się w ciekawych wystrojach, a butiki w oryginalnym, wyspecjalizowanym i luksusowym asortymencie. Sklepy tylko z gadżetami do pokoju dziecięcego, tylko z butami dla dzieci, tylko z krzesłami, ręcznie wyszywanymi T-shirtami, włóczkowymi szalikami itp. itd. Po kilku godzinach spaceru i wrzuceniu w siebie parillady dla 4 osób doturlaliśmy się do Muzeum Latynoamerykańskiej Sztuki Współczesnej – MALBA. Na sporej przestrzeni w dosyć ciekawy i przejrzysty sposób przedstawione są kolejne trendy w tutejszej sztuce XX wieku. Dominują obrazy, jest też jednak trochę rzeźb i ciekawych instalacji. SUPER!!!!

Sobota była dniem parillady, czyli grillowania. Normalnie takim dniem w Argentynie jest niedziela – tak też jest w Sailing Clubie. Jako, że jednak w planie mieliśmy przemieszczenie się na wieczór do centrum, Pierre i Laurance zorganizowali grillowanie w sobotę. Na grillu oprócz nas i naszych Francuzów pojawiło się całe mnóstwo innych Francuzów z łódek sąsiednich. Niesamowite jest to jak dużo ludzi podróżuje po świecie łódkami. Właściwie nie podróżuje, a żyje w podróży, bo nikt z poznanych przez nas ludzi nie planuje powrotu do kraju, a dom ma na łódce. Jeszcze bardziej jednak niesamowite jest to, że tą grupę podróżników zdecydowanie dominują Francuzi. Pierre tłumaczy to tym, że w latach 70-tych została we Francji wydana książka o podróży dookoła świata łódką, która to książka odniosła wielki sukces i stała się inspiracją dla kolejnych pokoleń żeglarzy. I tak na grillu poznaliśmy min dwie 70-letnie siostry, które od 30 mieszkają na swojej łodzi żaglowej. Ziemię okrążyły już 4 razy, jedna jest malarką, druga nauczycielką matematyki, a dorabiają pracując w rozsianych po świecie francuskich terytoriach – Gujanie, Martynice, Polinezji Francuskiej itp. itd. Obie w naprawdę imponującej kondycji fizycznej – w siatkę z nami grały i niezłego powera miały! Poznaliśmy też parę Francuzów, którzy podróżują od 3 lat z małym Erykiem. Jest to drugie poznane przez nas dziecko, które wychowuje się w podróży i nie wiem na ile jest to regułą, a na ile przypadkiem, ale obaj chłopcy byli tak niesamowicie otwarci, kompletnie bezkompleksowi i nieznający pojęcia nieśmiałość, że szczena opada.

Nie chciało się tego grilla kończyć. Ale słońce zaczęło zachodzić, a my ciągle niespakowani na łódce w Tigre. Niełatwe było spakowanie się powrotem do dwóch plecaków. Żadnych bocznych toreb, żadnych dodatkowych miejsc do upchnięcia milionów wożonych przez nas pierdółek. Jakoś daliśmy radę, ale nasze plecaki są takimi wieżami, że mocno obawiamy się o ich stan kilogramowy. Wszystko okaże się przed wejściem do samolotu :P

Dziwnie było nam maszerować na dworzec z plecakami. Bez opcji powrotu na motor. Sentymentalnie i smutno się zrobiło. Zaczęliśmy się jednak pocieszać nadchodzącą perspektywą nocy w Buenos, wodospadów Iguazu i pięknego podobno Rio.
Po dojeździe do centrum poszliśmy do polecanego przez kanadyjskich sąsiadów Pierra i Laurance hotelu Tourismo na ulico Viamonte, dwie przecznice od deptaku Florida. Tam naprawdę przyzwoity pokój, co prawda bez okna, ale z kablówką dostaliśmy za 60 pesos za pokój! Świetna opcja cenowa jak na Buenos Aires, polecamy!
Przebraliśmy się, znaleźliśmy w LP klub z sobotnimi milongami stosunkowo niedaleko od nas – bo jedyne 14 przecznic (dla zilustrowania odległości w tym monstrualnym mieście) i poszliśmy na obserwację nocnego życia. Mimo że dochodziła północ kawiarnie i restauracje pękały w szwach. Tak tu właśnie jest, że do 2 siedzi się przy kawie, steku albo pizzy, po czym po 2 przenosi się do klubu. Milongi zaczynają się jednak wcześniej z reguły ok. 11, jak już doszliśmy wszystko było mocno rozkręcone.

Milonga w klubie El Beso była jednym z najciekawszych i najpiękniejszych argentyńskich doświadczeń. Totalny autentyzm, niesamowicie było cały ten rytuał obserwować i podziwiać piękno tangowych ruchów. Szkoda tylko, że my wszystko właściwie zapomnieliśmy i jedyne buty jakie mieliśmy to te do trekingu :P
W klubie centralnym miejscem był oczywiście parkiet, wokół którego ustawiony były w dwóch rzędach stoliki, a między nimi po 2 krzesła – również równolegle do parkietu. W taki sposób nikt nie siedział do tańczących tyłem. Dlaczego? Bynajmniej nie dlatego, żeby wygodniej było biernym gapiom – czyli nam, bo byliśmy jedynymi nietańczącymi. Wszystko po to, żeby mężczyznom łatwiej było wyhaczać ładne i dobrze tańczące kobiety! Par siedzących przy stolikach było niewiele – dominowali single i singielki, siedzący naprzeciwko siebie, po przeciwnych stronach parkietu. Tangowa muzyka podzielona była na 5-7 minutowe sety, przedzielone minutą muzyki w zupełnie innym stylu, w czasie której wszyscy wracali na swoje miejsca. Po minucie przerwy mężczyźni podchodzili do kobiet lub na odległość prosili je do tańca intensywnym spojrzeniem i skinięciem głowy. Parkiet zapełniał się natychmiastowo. 1,5 minuty tańca, koniec piosenki, wszyscy przestawali tańczyć w tej samej sekundzie. Od razu rozpoczynała się kolejna piosenka, nikt nie zaczynał jednak tańczyć! Przez pierwsze sekundy wszyscy po prostu rozmawiali. I wyglądali na tak zajętych rozmową, jakby znali się od lat. A jestem pewna, że niektórzy nie znali się w ogóle! I tak w kółko. Nie tylko jednak ten „rytuał” był niezwykły. Wielkie wrażenie robili ludzie będący uczestnikami tejże milongi. Średnia wieku oscylowała wokół 50 lat – co oznacza, że było całe mnóstwo starszych ludzi, szczególnie starszych panów. Większość siwiusieńka, wszyscy z włosami elegancko zaczesanymi do tyłu, w garniturach. Tacy starsi, klasyczni, tradycyjni mieszkańcy Buenos Aires, którzy pewnie obserwowali swoich rodziców tańczących tango na ulicach w czasie II wojny światowej. Siedzieliśmy na kanapie i obserwowaliśmy to wszystko jak zaczarowani… W pamięci zapisał nam się jednak przede wszystkim Terminator. 50-latek, w super eleganckim garniturze, białej koszuli i krawacie, wyglądający trochę jakby przeszedł ostrą służbę wojskową w amerykańskiej armii a obecnie zajmujący wysokie menadżerskie stanowisko w Ernście jakimś. Zrywał się na baczność w pierwszej sekundzie nowego tangowego setu, maszerował żołnierskim krokiem w kierunku wybranej wcześniej kobiety i jako pierwszy zaczynał tańczyć - ABSOLUTNIE za każdym razem!!!! Po skończonym tańcu odprowadzał kobitkę do stolika, tą samą ręką i tą samą białą chusteczką przecierał czoło i wracał do swojej wielkiej butelki szampana…

Na niedzielę zostawiliśmy sobie najbardziej tradycyjną część Buenos Aires – La Boca i San Telmo. A wszystko przez to, ze chcieliśmy zobaczyć mecz na stadionie Bombonera (znajdującym się właśnie w La Boca) z Boca Juniors w roli głównej. Niestety okazało się, że bilety rozeszły się w godzinę, a my byliśmy przy kasach dwie godziny później… Koniki chciały taką kasę za wejściówki na najtańsze trybuny, że podziękowaliśmy… Trudno, postaramy się wybrać na mecz na jeszcze bardziej legendarny stadion Maracana w Rio.

La Boca to stara dzielnica robotnicza. To tu osiedlała się większość imigrantów z Hiszpanii i Włoch w połowie XIX wieku. Sławę zdobyła dzięki kolorowo pomalowanym domom – do ich malowania używane były resztki farby, które zostały z malowania statków. Obecnie kolorowe domy zajmują jedynie 3 ulice, wszędzie restauracje, sklepy z pamiątkami i ludzi tańczący tango. Lepszy klimat jest podobno w ciągu tygodnia, w weekend tysiące turystów.

San Telmo to najbardziej urokliwa i najbardziej klimatyczna dzielnica Buenos Aires. Mnóstwo tu starych kamieniczek, brukowanych ulic, stylowych, starych kawiarenek, sklepów z antykami, choć i ta dzielnica zaczyna się zmieniać, na swoją niekorzyść. W niedzielę na głównym placu San Telmo odbywa się targ staroci, który przyciąga tłumy zarówno turystów jak i lokalnych. Stare telefony, monety, banknoty, koronki, ciuszki i wszechobecne tango :)

Na poniedziałek zostawiliśmy sobie jedno z najpiękniejszych miejsc – stary cmentarz La Recoleta. Jest tu pochowanych wiele sławnych osób – min Eva Peron, zwana Evitą. Jej grób jako jedyny obłożony był grubą warstwą wiązanek – to chyba najlepsze świadectwo o wciąż żywej pamięci o postaci byłej Prezydentowej. Oboje uważamy, że jest to najbardziej niezwykły cmentarz jaki w życiu widzieliśmy. Plątanina wąskich uliczek, wzdłuż których ustawione są grobowce – wszystkie w formie zminiaturyzowanych kamienic, pałacyków. Trumny leżą na ziemi, często jedna na drugiej – wnętrza grobowców można zobaczyć przez szyby. Czasami też przy odpowiedniej szybie i odpowiednim kącie w szybach można zobaczyć widoki następujące:

Bardzo bardzo magiczne miejsce.

To by było na tyle jeśli chodzi o Buenos Aires. W poniedziałek w południe wsiedliśmy a autobus w kierunku Iguazu.

Zdjęcia z Buenos Aires:

Buenos Aires

Madziula

Oddam Smoka w dobre ręce

2010-05-12T04:20:00.004+02:00

Kiedy dojechaliśmy do Tigre, było już ciemno. Pierre i Laurance od dawna nas zapraszali do siebie na łódkę. Tyle że ostatnio jakoś nie odpowiadali na nasze maile. Napisaliśmy, kiedy mniej więcej będziemy, potem jeszcze raz, kiedy to okazało się że będziemy wcześniej niż sądziliśmy. I zero odpowiedzi. Cały czas mieliśmy nadzieję, że Pierre wreszcie odpowie. Ale tak się nie stało.
Pamiętacie jeszcze nasz problem z amortyzatorem? Pod koniec lutego uszkodził nam się tylny amortyzator, i od tej pory jechaliśmy jedynie na nietłumionej sprężynie. Zamówiony ze Stanów amortyzator nie poleciał do Mendozy, ponieważ firma nie zauważyła naszej wpłaty na koncie. W końcu zdecydowaliśmy, aby amortyzator został wysłany do Pierra. I w ten sposób mieliśmy adres, który nam podał na potrzeby wysyłki.

Pod wskazanym adresem w centrum Tigre znaleźliśmy sekretariat Tigre Sailing Club. Tam nam powiedziano, gdzie mieści się port klubu. Pojechaliśmy według wskazówek, i zupełnie nie mogliśmy go znaleźć. Widzieliśmy większe łódki zacumowane przy nabrzeżach kanału. Widzieliśmy też suche parkingi łódek, przechowywanych piętrowo jedne nad drugimi. Zajechaliśmy na stację benzynową, szukając nadziei w Internecie: wciąż nie było wieści od Pierra, a zdjęć żadnych z Tigre, po których moglibyśmy rozpoznać lokalizację portu, na swoim blogu nie zamieścił. Pytani ludzie znów odsyłali w to samo miejsce.

Po jakichś prawie 3 godzinach szukania, a właściwie kręcenia się wciąż wkółko i zagadywania coraz to innych ludzi już mieliśmy się poddać. Zaczęliśmy szukać noclegu. Tylko że w pobliżu nie było ani kempingu, ani taniego hostelu, w którym moglibyśmy się schować na noc, a te hotele, które znaleźliśmy były zdecydowanie za drogie. Coś mnie podkusiło i wróciliśmy do sekretariatu klubu. Było już naprawdę późno i dobre 10 minut waliliśmy w bramę, zanim nam otworzono. Tym razem zastaliśmy nieobecną wcześniej panią prowadzącą sekretariat. Okazało się, że zna Pierra! Wytłumaczyła nam dokładnie, w którym miejscu jest marina, ale i nie zapomniała dodać, że jest ona po drugiej stronie rzeki! To dlatego jej nie widzieliśmy. Szybko zadzwoniła do mariny, i poleciła przekazać Pierrowi, że ma gości. Nam natomiast, żeby jechać na miejsce, bo zaraz po nas przypłynie łódka.

Nie trzeba mówić, że humory nam się poprawiły natychmiastowo. W kilka minut byliśmy w umówionym miejscu i nie musieliśmy czekać 2 minut, jak z drugiego brzegu płynęła do nas łódka, a na niej postać wymachująca przyjaźnie. Pierre nie dowierzał, że nas widzi: „jak nas znaleźliście?”. „oczekiwaliśmy Was dopiero za kilka dni…”. Szybko przerzuciliśmy bagaże na klubową łódkę, motor odprowadziliśmy na lokalny parking, i po kilku minutach znaleźliśmy się na pokładzie Mangai. Laurance nie dowierzała własnym oczom, zdumieni byli Christian i Olga z sąsiedniej łódki, akurat z wizytą u naszych Francuzów. Oczywiście szybko okazało się, że Pierre nie przeczytał naszego ostatniego maila o wcześniejszym przybyciu. Tak więc też nie słyszał o naszym planie na następne dni. Ale że scenariusz mają bardzo elastyczny, udało się go przedstawić i zaakceptować.

Po pierwsze, co najważniejsze, Pierre podtrzymał gotowość kupna motoru. Ma plan pojechać nim z Laurance przez kraje dobrze nam już znane aż do Kolumbii – tak więc Smok łatwego życia nie ma, czeka go kolejny (czwarty?) kurs na tej trasie. Na łódce jeszcze dokończy remont w maju i od czerwca postarają się dotrzeć do Kolumbiii przed końcem roku, kiedy to wrócą samolotem do Buenos Aires i stąd popłyną wokół przylądka Horn do Valparaiso.

Motoru jednak nie mogliśmy od tak sobie przekazać. Pierre wyjeżdżając nim z Argentyny zostanie poproszony przez służby celne o pokazanie tzw. zezwolenia na czasowy wwóz do kraju, wydawanego przy wjeździe do kraju. A że jest ono wystawione na konkretną osobę, musieliśmy sobie jakoś z tym poradzić. Na szczęście, po drugiej stronie wielkiej rzeki Platy leży Urugwaj. Tak więc ustaliliśmy, że my z Madziulą pojedziemy do Urugwaju pierwszym możliwym przejściem granicznym i spotkamy się w miasteczku Colonia del Sacramento. Stamtąd wrócimy do Buenos Aires promem. My wywieziemy motor z Urugwaju, a oni jako nowi właściciele wjadą nim do Argentyny. W ten sposób Pierre będzie miał legalne dokumenty wwozowe.

Następnego dnia, jak już odespaliśmy nieco nerwy wczorajszego wieczora, zapakowaliśmy się w jeden plecak i ruszyliśmy w stronę Urugwaju. Do Colonii mieliśmy 450 km, więc umówiliśmy się na spotkanie pod latarnią morską dopiero na 15tą następnego dnia. Mając poczucie, że nie mamy zbyt wiele drogi przed sobą, oczywiście zbyt późno wyruszyliśmy w drogę. A była ona ciekawa, mimo że ciągle na wprost i po płaskim terenie. Przejeżdżaliśmy przez deltę rzeki Parany, po wielkich i wysokich mostach przerzuconych przez dwie żeglowne potoki jej wód. Jechaliśmy przez tereny podmokłe lub też całkowicie zalane wodą. Krowy i konie stojące po brzuch w wodzie wyglądały jakoś strasznie śmiesznie. Piękne ptaki, zielone rośliny. Pięknie.
Piękny również zachód słońca. Droga którą jechaliśmy łączy Buenos Aires z Brazylią, a od Urugwaju dzieliła nas jedynie rzeka, Urugwaj zresztą. Od zjazdu z drogi do przejścia granicznego jest już tylko 60km, postanowiliśmy więc ostatni raz zatankować benzynę, która ponoć u sąsiadów jest droższa. I tutaj dowiedzieliśmy się rzeczy niezwykłej. Fińska firma papiernicza Botnia po drugiej stronie rzeki wybudowała swój zakład papierniczy, co wywołało protesty Argentyńczyków. Zyski dla Urugwaju, a zanieczyszczenie środowiska dla obu krajów. Zablokowano most do odwołania, o czym nie mieliśmy pojęcia. Następny most Colon/Paysandu to dodatkowe 100km na północ. Zwątpliliśmy. Już mieliśmy nadzieję na koniec jazdy dzisiejszego dnia.

Nie trzeba było robić wielkich obliczeń żeby dojść do wniosku, że mamy przed sobą w tym momencie 450 km do Colonii (200km więcej niż początkowo planowaliśmy), i nie mamy jak przesunąć naszego spotkania z Francuzami o 15tej. Słońce właśnie zachodziło, ale nie mieliśmy wyjścia. Ustawiliśmy sobie za cel przejazd do Urugwaju i nocleg w pierwszym mieście, z którego rano mielibyśmy do Colonii 300 km.
Nie była to przyjemna jazda. Wraz z zachodem słońca ruch niesamowicie zgęstniał. Potok tirów i autobusów w obu kierunkach, dla których jazda w nocy jest lepsza niż w dzień – nie ma osobówek ani ciągników. Tyle że i autobusy i tiry były szybsze od nas. Co chwilę byliśmy wyprzedzani przez jakiś samochód, to znów ktoś siedział nam ogonie. W razie złapania przez nas gumy mógłby nie zdążyć wyhamować. Nie było to przyjemne, ale trudno, nie było innej rady.

Granicę pokonaliśmy dosyć szybko. W odróżnieniu od każdej z dotychczas pokonanych granic, tutaj kierowcy jadąc do sąsiada nie muszą wypełniać formularzy celnych. A to powoduje, że jedynie zagraniczne pojazdy muszą to zrobić, więc celnicy nie mają wprawy w obsłudze. W Argentynie w ogóle nas nie spytali o dokument, tak że sam musiałem szukać celnika, żeby móc go wręczyć. To nam uświadomiło, że równie dobrze mógł tutaj przyjechać Pierre!!! Z drugiej strony urzędnik w Urugwaju wypełniał odręcznie swój dokument (bez żadnego wpisywania danych do systemu komputerowego) w takim tempie, jakby nie robił tego od roku.

Do Paysandu zajechaliśmy ok. 22. Noclegi okazały się nadzwyczaj drogie, na szczęście miejski kemping był darmowy. Rano pierwszy raz w historii obudziliśmy się i wstaliśmy przed wschodem słońca, czując presję czasu. Mokry od rosy namiot szybko zwinęliśmy i ruszyliśmy przed siebie. Brrr, jak zimno. Poranne mgły przez kilka godzin nie chciały ustąpić, za to do szpiku kości przenikając przez nasze ciała. Ale z każdą godziną było co raz cieplej, a i my widzieliśmy, że kontrolujemy czas, zdążymy.

Przejechaliśmy ciut ponad 300 kilometrów przez Urugwaj. Nie chcemy generalizować, ale postaramy się zaprezentować kilka spostrzeżeń. Tereny delikatnie pofalowane, całkowicie rolnicze. Bydło, różnego rodzaju uprawy, zboża, owoców, między innymi winogron. Zabudowa sprawia wrażenie trochę zaniedbanej podupadłej. Zaprzęgi konne, wiele czterdziestoletnich amerykańskich aut, niby wszystko jak w Argentynie, tylko z 20 lat wstecz. Często dodaje to dużo wdzięku, uroku i sielskości tym miejscom. Ale widzieliśmy też i slumsy w niewielkiej miejscowości, czego nie doświadczyliśmy u sąsiada.

Przed wjazdem do Colonii de Sacramento co raz bardziej ogarniało nas, a na pewno mnie, uczucie docierania do niewidocznej mety. Ostatnie kilometry nie były jakkolwiek inne niż setki podobnych w ostatnich dniach, a jednak mieliśmy świadomość tego, że są ostatnimi w ogóle. Tutaj kończy się nasza droga. Pipczeliśmy sobie klaksonem w cały świat, jechaliśmy węzykiem od prawej do lewej. Po 199 dniach od wyjazdu z Medellinu, i przemierzonych 21774 km (wg. moich obliczeń), dojechaliśmy do kresu naszej drogi. Nie chce się wierzyć, że to może się w ogóle skończyć.
Colonii nie zwiedziliśmy prawie w ogóle, a szkoda, bo miasteczko jest bardzo urodziwe. Założone przez Portugalczyków przez moment było konkurencją dla Buenos Aires. Po przejściu we władanie Hiszpanów straciło rację bytu i podupadło. Dziś można tu spotkać setki Amerykanów, jak również Portenos (mieszkańców Buenos), przechadzających się po wybrukowanych kocimi łbami uliczkach w cieniu platanów.
My zaś po spotkaniu Pierra i Laurance w umówionym miejscu z miejsca udaliśmy się do portu, gdzie załapaliśmy się na prom, którym w godzinę dopłynęliśmy do portu w Buenos Aires.

Na promie przekazaliśmy Pierrowi kluczyki do motoru i kaski, po czym jako zwykli turyści wyszliśmy na ląd. Buenos Aires od strony portu bardziej przypomina Sydney ze swoimi drapaczami chmur niż to co każdemu się kojarzy z Buenos – wąskie uliczki, nieco podupadłe, ale z wielkim klimatem.

Dziwnie było patrzeć na nasz motor, pilnowany przez Laurance,kiedy Pierre załatwiał celne formalności. Dziwnie było iść z plecakiem przez centrum, żeby pociągiem dojechać do Tigre. Wciąż w kurtkach motocyklowych, ale już jak niemotocykliści. Bezpowrotnie. W tej podróży oczywiście.

Na łodzi uczciliśmy dzień i nasz kres wspólnej tułaczki ze Smokiem przepyszną kolacją w czwórkę. Wszystkim się udzieliła atmosfera rozluźnienia i tematy inspirujących rozmów się nie kończyły. Miłe zakończenie nerwowych dwóch dni.
Na szczęście, następnego dnia jeszcze nie wsiądziemy na samolot do domu. Przed nami jeszcze 10 dni podróży i zobaczenie trzech wspaniałych miejsc: dwóch wielkich miast Argentyny i Brazylii i leżących na granicy między tymi krajami wodospadów Iguazu. Będzie więc mocne zwieńczenie podróży.

Podsumowanie całej podróży zostawimy sobie na koniec, tymczasem dokonaliśmy rachuby kilometrów i już wiemy, gdzie najwięcej ich przemierzyliśmy:
1. Argentyna – 5.068
2. Peru – 4.467
3. Boliwia – 4.012
4. Chile – 3.180
5. Kolumbia – 2.517
6. Ekwador – 2.203
7. Urugwaj – 327

Pozdrawiamy bardzo serdecznie!

Tigre - Colonia - Tigre

Michał

Odwrót

2010-05-10T17:49:00.004+02:00

Wizyta w Bariloche była naszym ostatnim etapem prawdziwego zwiedzania: nieśpiesznego, swobodnego, beztroskiego. Chcieliśmy jeszcze wybrać się na ostatnią wycieczkę w pobliskie góry, ale pogoda pogorszyła się na tyle, że postanowiliśmy nieco wcześniej opuścić region jezior i obrać kierunek bardzo prosty: Buenos Aires.
Założyliśmy, że odcinek między Bariloche i Buenos Aires nie będzie zupełnie ciekawy, i potraktowaliśmy go tranzytowo. Autobusy łączące te miejsca potrzebują mniej niż dobę na tę trasę, dla nas pokonanie odcinka prawie 1700 km oznaczało 4,5 dnia ciągłej jazdy. Prawie 400 km każdego dnia przy maksymalnej prędkości, zbliżonej zresztą do średniej wynoszącej 70km/h wymagało 6 godzin jazdy. Schemat każdego dnia podobny – w miarę szybkie zebranie się z rana, przejazd pierwszych 100 km za jednym razem, potem już przerw co raz więcej, w tym długa obiadowa. Na wieczór zawsze dojeżdżaliśmy do obranego wcześniej miejsca, i zawsze udało się znaleźć miejsce kempingowe – wszystkie darmowe ze stanowiskami do grillowania, łazienką z gorącą wodą, niektóre nawet z bezprzewodowym Internetem.

Można by powiedzieć, że podczas przejazdu nie zwiedziliśmy żadnego miasta, nie zboczyliśmy do żadnej atrakcji turystycznej, czy też nie widzieliśmy nic nadzwyczajnego. Mimo wszystko jest kilka rzeczy wartych wspomnienia.
Po pierwsze, była to dla nas bardzo ciekawa lekcja geografii. Podczas tych 5 dni z jednej strony mieliśmy wrażenie monotonii i niezmienności krajobrazu (proste jak od linijki drogi i skąpe strawska po stronach obu), z drugiej strony, pomimo całkowicie płaskich terenów mogliśmy zauważać stopniowe zmiany – w końcu podczas gdy pierwszą połowę trasy przejechaliśmy wśród całkowicie pustych i nieprzystępnych terenów (czasami przez 200-300 kilometrów nie było naprawdę nic), druga połowa była zdominowana przez pola uprawne – a na nich krowy lub zboże. Ogólnie na monotonnie niektórych części kraju Argentyna mogłaby spokojnie rywalizować z Australią i szczerze mówiąc wydanie sprawiedliwego werdyktu byłoby bardzo trudne.
Niesamowita była zmiana temperatur – wyjeżdżając z Bariloche pierwszy dzień jechaliśmy przemarznięci i pozakładaliśmy wszystko co tylko na sobie mieliśmy, podczas kolejnych dni codziennie zdejmowaliśmy po jednym ciuchu – kurtka przeciwdeszczowa, polar, sweter. Skoki ciepła były niesamowite, biorąc pod uwagę fakt, że dziennie nie zmienialiśmy naszej pozycji o więcej niż 400 km, a i nie było żadnych gór, które mogłyby fizycznie oddzielać masy powietrza ciepłe od zimnych.
Tak więc poczyniliśmy pewne obserwacje przyrodnicze. Ale też i społeczne. Po pierwsze, utwierdziliśmy się w przekonaniu, że Argentyńczycy są niesamowicie socjalnym narodem. Łączy ich oczywiście piłka nożna, ale to tylko jedno zamiłowanie. Pierwszy maja tutaj w Argentynie znany jest jako Dia de los Trabajodores, czyli Dzień Pracowników, z tej okazji oczywiście cały kraj miał wolne. Ciężko było to stwierdzić jadąc przez pustki, gdzie odległości między niewielkimi najbliższymi miasteczkami sięgały 160km, jednak na wieczór dojechaliśmy do niedużej miejscowości na granicy Pampy pustynnej i uprawnej – Santa Rosy. Tam chcieliśmy przenocować na miejskim kempingu położonym nad jeziorkiem, czy też miejskim zalewem. I tak jak dzień wcześniej, w piątek, na pobliskim kempingu, byliśmy jedynymi turystami, za to wśród 16 osób zatrudnionych przez samorząd do utrzymywania kempingu (samorząd czerpie zyski z hydroelektrowni, a bardziej sensownych miejsc pracy nie ma, stąd mnogość sprzątaczek, ogrodników etc), tak w Santa Rosie chyba każdy z 80 tysięcy mieszkańców tego dnia pojawił się nad zalewem. Oczywiście w ruch poszły tykwy z mate i termosy z wrzątkiem, coby sobie dolewać gorącej wody i pić pić pić, i rytualne w każdą niedzielę grile, więc ledwo wypatrzyliśmy zalew wśród dymu z palenisk, jednak było coś więcej: tego dnia miejski kemping był miejscem, w którym trzeba było się pokazać - małomiasteczkowy lans jakich mało. Samochody z głośną muzyką, buczące skutery, tłumy pieszych. Do tego nad zalewem – specjalnie wydzielone na wysepkach wielkie place zabaw dla dzieci z kombinacją zjeżdżalni, przejść, miejsc do wspinania się i tarzania (jak w Walencji!!!). Z tego dziecięcego raju korzystały DOSŁOWNIE tysiące dzieciaków w ieku różnym. Nie wyobrażaliśmy sobie trochę, jak w takim tłumie znaleźć odpowiednie miejsce na rozbicie namiotu. Oczywiście znalazł się pewien motocyklista, który kazał jechać za nim i tak wskazał nam miejsce blisko łazienek, grillów, ale i bramy wjazdowej. Wszyscy na wieczór rozjechali się do domów, my zaś mieliśmy świetny nocleg, z darmowym Internetem bezprzewodowym w namiocie. Za darmo. Nie przewiedzieliśmy tylko, że to będzie ostatni!

Następnego dnia bowiem, będąc w połowie drogi między Santa Rosą a Buenos Aires, mając już rozbity namiot na kempingu Argentyńskiego Związku Motorowego, kiedy aktualizowaliśmy na pobliskiej stacji benzynowej naszego bloga, zagadał do nas Walter. Wielokrotnie już byliśmy zaczepiani przez mieszkańców i aż głupio powiedzieć, ale się do tego przyzwyczailiśmy. Tyle że zazwyczaj każdy ma ten sam zestaw 5 pytań, więc czasem, kiedy jesteśmy czymś pochłonięci, nie za bardzo mamy ochotę na rozmowę, jako że wiemy, że na głęboką wymianę zdań nie ma szans: skąd jesteście? i z Polski motorem? czy Argentyna się Wam podoba? etc. Znamy na pamięć taki scenariusz. Acha, tyle że śmiesznie się porobiło, bo im bliżej Buenos Aires, tym co raz częściej wszyscy z góry zakładali, że jesteśmy Brazylijczykami (nie wiem jak to świadczy o naszym hiszpańskim…) – bo to szlak którym wielu z nich jeździ na południe Argentyny. Wcześniej byliśmy Francuzami.

Wracając do Waltera. Walter jest rolnikiem. Zadawał wiele pytań i nie poprzestał na tych pierwszych. Widać, że oczy mu się świeciły, kiedy opowiadaliśmy mu o naszej podróży. Po czym po 15 minutach powiedział, że o ile mamy ochotę, to zaprasza nas do siebie na nocleg. W takich momentach nie można dać się przezwyciężyć lenistwu – dopiero co się rozbiliśmy, a tu znów wszystko zwijać, pakować, przywiązywać, po czym po kilku kilometrach znów rozbierać. Zwłaszcza że deszczu ani zimna w nocy nie będzie. Ale warto się przemóc. Walter okazał się być szefem wielkiego przedsiębiorstwa rolniczego. Tak zamożnego rolnika w życiu nie widzieliśmy. Swoją drogą bardzo to zdrowe, że w każdej gałęzi gospodarki można się nieźle dorobić. W wielkim domu Waltera dostaliśmy własny wielki pokój z własną łazienką. Na łóżku czekały już na nas komplety białych ręczników, a przy łóżku woda w małych buteleczkach. Po kąpieli zeszliśmy do salonu porozmawiać, a tam czekały specjalnie dla nas kupione butelki schłodzonego piwa…

Pod przeszklonym blatem stołu w salonie leżały stosy atlasów i książek podróżniczych – powód zagadania nas na stacji stał się więc jasny. Walter, starszy od nas o kilkanaście lat, wychowujący z żoną dwie córeczki, dzielił z nami pasję podróżniczą. Za miesiąc rusza w podróż swoją nowiutką terenową Toyotą. W 3 miesiące chce dojechać do Alaski. Zobowiązania służbowe nie umożliwiają mu dokonanie tego w bardziej swobodnym czasie. Dzieliliśmy się więc dotychczasowymi doświadczeniami, pokazywaliśmy zdjęcia, jednak rozmowy z czasem zataczały bardzo różne kręgi. Gdyby nie zmęczenie i konieczność wstania kolejnego dnia, z pewnością rozmawialibyśmy dłużej niż do pierwszej w nocy. Kolejnego dnia Walter poszedł do pracy dopiero wtedy, kiedy zjedliśmy razem śniadanie i mógł nas osobiście pożegnać i odprowadzić do głównej drogi. Naprawdę, mieliśmy niezwykłe szczęście poznać Waltera – od czerwca będziemy śledzić jego podróż na www.hastaalaskaentoyota.com.ar. W głowie nam się ta serdeczność, gościnność i otwartość Argentyńczyków nie mieści. A Walter i Sirvina przebili te i tak wysokie standardy argentyńskiej gościnności o poziomów tysiąc. VIVA ARGENTINA!!!!!!!!!!!!!!!!

A że od Waltera wyjechaliśmy skandalicznie późno, do Buenos Aires dojechaliśmy pod wieczór. Aglomeracja Buenos Aires jest gigantyczna, mieszka w niej co trzeci Argentyńczyk. Ruch gęstnieje, co chwilę jakieś rozjazdy, wielkie centra handlowe. A między nimi slumsy, jakich nie widzieliśmy od czasów Limy. Tyle że tutaj kontrast jest jeszcze większy. Zbudowane z byle czego domki, między nimi dzieci, palące kosze na śmieci. Autostrada natomiast kilkupasmowa, pełna samochodowych „nówek-sztuk”.
W Buenos Aires planowaliśmy zatrzymać się u Pierra i Laraunce, poznanych w grudniu podczas trekkingu w Peru, którzy podróżują po świecie na łódce. Już 6 miesięcy temu zaprosili nas do siebie. A w międzyczasie wyrazili chęć kupna naszego motoru, aby pojechać nim do Kolumbii. Pierre i Laraunce zatrzymali się łódką w Tigre, tam więc pojechaliśmy. Ale o tym już w następnym odcinku. A działo się, owszem, działo. Nawet nie mieliśmy czasu cieszyć się, że udało się bez przeszkód (deszczu, zmiany koła, awarii gaźnika itp.) po pięciu dniach od Bariloche szczęśliwie dojechać. Tym samym osiągnęliśmy cel naszej motocyklowej podróży!!!

Bariloche - Buenos Aires

Pozdrawiamy serdecznie!

Michał i Madziula

Bliżej Antarktydy w tej podróży nie będziemy

2010-05-03T18:29:00.006+02:00

W Bariloche, czyli takim naszym Zakopcu, spędziliśmy trzy dni. Początkowo planowaliśmy zostać tu nieco krócej, ale pokus było za wiele, żeby im nie ulec. Po pierwsze w naszym małym pokoju hotelowym mieliśmy kaloryfer i prawdziwe centralne ogrzewanie (!!!), które w dzień nie było zupełnie przydatne, w nocy jednak owszem. Docenialiśmy to nasze spanie w bluzce z krótkim rękawkiem pod cienkim kocem BARDZO. Poprzedniej nocy – tej, kiedy jeszcze przed zaśnięciem cały nasz namiot był jedną wielką skorupą lodową – miałam większość rzeczy, które posiadam na sobie – 2 T-shirty, 2 bluzki bawełniane, 2 swetry wełniane, kurtkę, czapkę, getry, spodnie i 2 pary skarpet ( w tym jedne polarowe). Różnica znaczna :)

Po drugie – Bariloche słynie z produkcji czekolady. Nie byle jakiej czekolady. Czekolady, która według mnie może konkurować z najlepszymi produkcjami europejskimi. Wchodzi człowiek do takiego sklepu i naprawdę nie wie, gdzie oczy podziać… Setki smaków, kształtów, rodzajów. Nadzienia owocowe, alkoholowe, orzechowe, kremowe, musy. Owoce wszelakie w czekoladowych polewach, podobnie orzechy, migdały. Czekolada biała, mleczna, gorzka. Całe bloki czekoladowe lub malutkie, kunsztownie zrobione a’la bombonierkowe. Micho uratował nas przed wydaniem fortuny. A i jemu ciężko było się oprzeć i za każdym razem wydawaliśmy co najmniej 25zł. Większość znikała zanim znaleźliśmy się w hostelu…

Po trzecie – Bariloche jest naprawdę pięknie położone i szczególnie w okolicy jest co robić. Samo miasto zupełnie nam się nie podobało. Dużo fajniejsza atmosfera panowała w San Martin de los Andes – tam też można wypożyczyć samochód, więc jeśli ktoś planuje zatrzymać się w tym regionie na dni kilka zdecydowanie polecamy San Martin, a nie Bariloche. Centrum Bariloche to głównie sklepy z czekoladami (te są też w San Martin :) ) i lansiarskim sprzętem narciarskim oraz snowboardowym, a wszystko przez to, że niedaleko znajdują się jedne z najważniejszych argentyńskich ośrodków sportów zimowych. Widok na Bariloche z drugiej strony jeziora:

Wycieczki zrobiliśmy sobie dwie. Za pierwszym razem przejechaliśmy motorem tzw Ciruito Chico, czyli 70 kilometrową pętlę po lokalnym mini półwyspie. Pod względem widoków takie trochę przedłużenie Ruty de los 7 Lagos. Mnóstwo małych zatoczek z plażami obrośniętymi dookoła drzewami w kolorach jesiennych. Żółć, czerwień, gdzieniegdzie wciąż żywa zieleń, a wszystko na tle niebieskiego nieba. Jeśli tylko trafi się z pogodą, a nam się to wyjątkowo udało, jesień jest najlepszą porą roku do zwiedzania argentyńskiego regionu jezior.

Drugim razem wybraliśmy się na Cerro Otto, coby zobaczyć Bariloche z góry. Na szczyt można wjechać teleferico, my jednak zdecydowaliśmy się na 5-godzinny spacer. Nie była to najbardziej spektakularna część naszej wyprawy, ale widoki z góry były naprawdę świetne. No i zmęczyliśmy się trochę, dzięki czemu przyjemniej się mecz na kanapie oglądało :P I tak przechodzimy do powodu czwartego – najbardziej błahego a i najbardziej istotnego zarazem. Zdecydowaliśmy się na zostanie w Bariloche, coby mecze Ligi Mistrzów zobaczyć.

29. kwietnia zdecydowaliśmy się na rozpoczęcie naszego przejazdu do Buenos, kończąc tym samym po części naszą podróż. Już więcej na południe nie pojedziemy. Już więcej zatrzymywać się na zdjęcia, spacery nie będziemy. Jeszcze tylko 1600kilometrów na smoku i koniec. Dziwnie– mieliśmy do tej pory bardzo długo uczucie takiej nieskończoności naszej podróży. Koniec motocyklowy nie oznacza jednak końca absolutnego!!! Wciąż mamy 2 tygodnie w Ameryce Połuniowej i 3 hajlajty przed nami – Buenos, wodospady Iguazu i wielkie Rio!!

To by właściwie było na tyle. Mój najkrótszy blogowy wpis. A tu zdjecia:

Bariloche i okolice

Madziula

Za siedmioma jeziorami

2010-04-30T01:54:00.004+02:00

Zdobycie Villariki odczarowało pogodę. Bezchmurne niebo i ciepłe słońce zmieniło postrzeganie okolic o 180 stopni. Chcieliśmy wykorzystać jak najlepiej ten czas. Z Puconu, chilijskiego Zakopanego czekała nas droga w stronę Bariloche, Zakopanego argentyńskiego. Do końca zastanawialiśmy, którą trasą tam wybrać, i wreszcie zdecydowaliśmy się opuścić Chile pierwszym możliwym przejściem granicznym aby przejechać Argentyną. A jeśli w Bariloche prognozy wskazywałyby, że dobra pogoda w Chile utrzymuje się, przeskoczylibyśmy tam z powrotem.

Wyjazd oczywiście późny – zanim się zebraliśmy, dokończyliśmy pisać kolejną relację na blogu, poczytaliśmy wiadomości i popiliśmy kawkę było już popołudnie. Droga do granicy prowadzi przez Park Narodowy Villarika, a później przez Park Narodowy Lanin – którego nazwa również pochodzi od znajdującego się na jego terenie wulkanu. 60 km do granicy było niezwykle krajobrazowych - trwająca złota polska jesień, piękne lasy, Villarika. Ostatnie 20 km przed granicą, minąwszy ostatnią miejscowość po chilijskiej stronie, pokonywaliśmy już szutrową drogą. I nie tylko Wulkan Lanin (ok. 3700 mnpm) stawał się co raz bliższy, ale też po bokach mijaliśmy piękne jeziorka.

Przejście graniczne znajduje się na wysokości jedynie ok. 1100 mnpm. Pamiętając, z jakimi wysokościami wiązały się nasze poprzednie granice chilijskie, to naprawdę nisko. Lanin jest tutaj na wyciągnięcie ręki, przepiękny moment. Ciekawe swoją drogą, czy to nasze ostatnie chwile w Chile, czy jeszcze uda nam się wrócić.

Tymczasem znów jesteśmy w Argentynie. Cieszymy się na grillowane mięso, tańszą benzynę i kempingi i pyszną kawę z croissantami w formie półksiężyców (tzw. medialuna). Nas ciekawi, jak bardzo zmienił się krajobraz, od kiedy opuściliśmy pustynne obszary Mendozy. I zdziwienie jest wielkie. Po stronie argentyńskiej zamiast zdecydowanego zjazdu z tzw. przełęczy, jedziemy płaskim terenie prostą drogą. Zielone drzewa i krzewy zostawiamy w pasie przygranicznym. A więc znów żółto i sucho. Nawet jeśli są jakieś krzaki, to żółte i suche. A i zimno jest. Chłodno.

Na noc zatrzymaliśmy się w miejscowości Junin de Los Andes – argentyńska stolica pstrąga. A konkretniej – łowienia pstrąga, nie zaś jego sprzedaży czy podawania. Poza tym, trudno o zachwyt czymkolwiek.

Junin de Los Andes rozpoczyna tzw. region jezior, który to odwiedzają turyści nie tylko zagraniczni, ale przede wszystkim argentyńscy. Z Buenos Aires, z Mendozy. Bo jest to kawałek Argentyny o krajobrazie alpejskim: lasy, jeziora, ośnieżone góry. I rzeczywiście krajobraz piękniał z każdym z 40 kilometów dzielących Junin od San Martin de Los Andes. Co raz więcej infrastruktury turystycznej, ba, nawet pola golfowe.

San Martin de Los Andes jest świetną miejscowością wypoczynkową. Chyba 100% mieszkańców z żyje z turystyki. Niewielkie miasteczko, gdzie każda przecznica to małe Krupówki. Można dobrze zjeść, kupić brakujący sprzęt, wynająć samochód itd., czy też kupić dobre czekoladki, np. w lokalu nazwanym „Mamusia”, prowadzonym przez rodaków. Miasteczko wtopione jest w brzeg jeziora, uwięzionego w wąskiej dolinie. Spektakularne położenie.

W San Martin rozpoczynamy nasz przejazd Trasą Siedmiu Jezior. Tych jezior w regionie jest dużo więcej, czasem wystarczy z drogi zboczyć 2km, aby zobaczyć kolejne. San Martin a Villa la Angostura dzieli jakieś 110 kilometrów, i wiele osób wypożycza samochód, lub też rowery. Jest trochę podjazdów czy też szutrowych odcinków, więc nie jest to wcale chyba takie proste.

Nie będę opisywał tutaj drogi kilometr po kilometrze. Powiem jednak, że poruszaliśmy się zupełnie nie spiesznie, przystając co chwilę na delektowanie się widokiem i upamiętnienie go zdjęciem. Tym bardziej, że nie mogliśmy lepiej trafić z pogodą – niebo pozbawione było chmur. I mimo że te jeziora można powiedzieć są do siebie podobne, to każde jest na swój sposób inne. Inaczej położone, innej głębokości, z inną panoramą.

Na wieczór więc byliśmy gdzieś w połowie trasy. Rozbiliśmy się na pustym polu namiotowym nad brzegiem jeziora Villarino. Oczekiwaliśmy bardzo mroźnej nocy, rozpaliliśmy więc bardzo porządne ognisko, przy którym Madziula napisała relację z wejścia na Villarikę, ja zaś mając w ręku przewodniki po Chile i Argentynie obmyślałem plan na dalsze dni.

Noc była wyjątkowo chłodna, szron na namiocie i motorze mieliśmy jeszcze przed położeniem się spać. Tak więc znów nam zeszło z pozbieraniem się i wyruszeniem na trasę. Zresztą naturze też trochę zeszło żeby się obudzić do życia po zimnej nocy.

Pomimo wolnego tempa, trasa siedmiu jezior kiedyś musiała się skończyć. W Villi la Angostura zjedliśmy sobie bardzo dobry posiłek w lokalnej restauracji, pełnej po brzegi argentyńskich rodzin. I tutaj musieliśmy podjąć decyzję, co robimy dalej. Bo jeśli jechać do Chile, to właśnie stąd – do granicy jest 30 km, a droga do Bariloche w stronę przeciwną. Ku naszemu zdumieniu, prognoza pogody na następny dzień zapowiadała deszcze – mimo bezchmurnego dziś nieba. A kolejne dni w Chile nie miały być lepsze. Trudno, i tak musimy jeszcze kiedyś tu przyjechać, żeby przejechać aż po kraniec Patagonii. W takim razie jedziemy do Bariloche. Tam jeden dzień przeczekamy, po czym zobaczymy okolice. Też będzie pięknie.

Villa la Angostura leży nad wielkim jeziorem Nahuel Huapi, nieporównywalnie większym niż te które widzieliśmy do tej pory. Bariloche leży na przeciwległym krańcu, musieliśmy się więc spieszyć, aby dojechać do niego przed zachodem słońca. I jako że okrążaliśmy jezioro od wschodu, znów krajobraz się wysuszył i pozbawił zielonego koloru. Niesamowite, jak bardzo skąpa jest zieleń w Argentynie, tej co widzieliśmy.

W Bariloche zdecydowaliśmy się pójść na całość i zacumować w hostelu. Katar zatokowy u Madziuli nie chce coś ustąpić, namiot mu chyba nie służy. A że jutro ma padać, to trudno, wysupłamy grosza na jakiś ciepły kąt.

Ruta de los 7 Lagos

Ciąg dalszy nastąpi.

Pozdrawiamy!

Michał

Atak na wulkan Villarica!

2010-04-26T02:42:00.006+02:00

Budzik dzwoni o 5.30. W pierwszej chwili na niego nie reagujemy – zupełnie odzwyczailiśmy się od budzika. Poprosilismy również na facebooku, aby ktos wziął i sprawdził, czy oby na pewno nie zaspaliśmy, i chwilę później dzwoni do nas na skajpie koleżanka Michała, z którą kilka lat nie rozmawiał. Od bardzo dlugiego już czasu wstajemy o której się obudzimy, a że chodzimy raczej wcześnie spać, budzimy się zazwyczaj ze słońcem lub tuż po nim, co przy dosyć krótkim tutejszym dniu i tak sprawia, że każdej nocy śpimy nieprzyzwoicie długo. Ostatni raz byliśmy tak wyspani będąc małymi dziećmi, naprawdę świetna sprawa zapomnieć o tym co to ziewanie, co to samo zamykające się oczy, a przede wszystkim co to ten okrutny dźwięk budzika, który nieubłaganie mówi, że wstawać trzeba, choć głowa tak wspaniale pasuje do poduszki…

Spakowaliśmy nasze plecaki, przygotowaliśmy kanapki na cały dzień i przed 7 doszliśmy do naszej agencji. Niebo wyglądało bardzo obiecująco – właściwie zupełny brak chmur – Villaricę widać było jak na dłoni. Tym razem nasza grupa ma być duża – idzie z nami 12 osób: 5 Izraelczyków (na szczęście w większości dziewczyny więc aż tak „zabawnie” nie będzie), 3 Wenezuelczyków, 2 Chilijczyków i my. Jeszcze nie wiemy, że z naszego składu na szczyt dojdzie jedynie 6…

Każdy dostaje po plecaku, a w nim – raki, czekan, spodnie, ochraniacze od śniegu na lydki, kurtka, kask, czapka, rękawiczki, nakładka na tyłek i buty. Zakładamy na siebie wszystko właściwie od razu – śnieg leży już całkiem nisko. Mamy 3 przewodników, głównie po to, żeby w razie czego był ktoś do sprowadzenia ludzi na dół (jakby kondycyjnie zaniemogli). Jest ekstycatacja – tym razem wszystko wskazuje na to, że się uda. Ja mam uczucia mieszane. Jak to zwykle bywa jestem zawsze pierwszą namawiającą, po czym jak przychodzi do realizacji pojawiają się we mnie obawy różniaste i najłatwiej jest się wycofać… A alibi w sumie mam – głowa mi pęka od chorych zatok. Głupia naoglądałam się dzień wcześniej filmików na youtubie, i naczytałam relacji blogowych – głównie spanikowanych życia bojących się ludzi, którzy opowiadali o wejściu na Villaricę, co najmniej jakby Aconcaguą była. Zabijam obawy wszelkie pozytywnym myśleniem wspieranym przez hurra-optymizm Micha i pakujemy się do busa. Tam przewodnicy zdradzają, że nie są do końca pewni czy wejdziemy… Powody są dwa – bardzo silnie dymiący krater wulkanu i niewiadoma odnośnie warunków panujących na górze – w ostatnich dniach bardzo dużo padało, co w połączeniu z dużymi różnicami temperatury rodzi obawy o bardzo dużą ilość lodu przy ostatnim podejściu. My jednak nie dopuszczamy do siebie myśli, że coś może nam przeszkodzić. Uda się!

Busem wyjeżdżamy pod stację wyciągu na 1400mnpm, czyli ponad kilometr (w pionie) w stosunku do Puconu. Narciarzy oczywiście nie ma, ale wyciąg działa i wywozi tłumy chętnych do wejścia na wulkan. Tak – tłumy. Nasza wstępna kalkulacja mówi, że razem z nami chce wejść na wulkan ponad 100 osób... Ogólnie nie lubimy brać udziału w tak masowej turystyce, ostatni raz braliśmy udział w takim spędzie w Rurre i bardzo nam to przeszkadzało, ale ośnieżona Villarica, widok na jezioro VIllarica i znakomicie zapowiadający się dzień sprawiają, że w sumie nie przeszkadza nam to wcale, że w około tyyyyle ludzi. Aż nie wiadomo, którzy z biegających przewodników są nasi i które pokrzykiwania „idziemy!”, „stać” są do nas a które do sąsiada.
Tu rodzi się pytanie, czy wjeżdżamy wyciągiem 400 metrów, oszczędzając sobie godzinę marszu i płacąc 10USD, czy też oszczędzamy kasę i maszerujemy. Wszyscy w grupie chcą jechać, więc i my jedziemy.

PIEKNIE!!!!!

Pierwsze kilkaset metrów pod górę pokonujemy po zboczu o średnim nachyleniu w niewielkim śniegu. Tempo bardo wolne, więc co chwilę przystajemy na zdjęcie i doganiamy grupę, mimo, że przewodnicy każą stale iść. W programie są przerwy na zdjęcia co 45 minut… Po pół godzinie trzy osoby się wycofują – ledwo idą. To jednak nie jest ze mną aż tak źle – nie zdążyłam nawet poczuć, że idę pod górę. W czasie kolejnych 30 minut wykruszają się kolejne 3 osoby… Każda zawzięcie chce iść do góry, więc nie decydują się wspólnie a co 10 minut. I tak naszych dwóch przewodników lata co chwilę góra dół, a nasza szóstka – my plus para z Izraela i Wenezueli idziemy dalej już z jednym przewodnikiem.

W końcu dochodzimy do lodowca – zakładamy raki i kaski, czekan do ręki. Idzie się łatwo, choć lodu naprawdę dużo. Do tego stopnia dużo, ze mimo tej masy idących za nami i przed nami ludzi nie tworzy się żadna ścieżka. Swoją droga niesamowicie wyglądają na lodowcu te wężyki ubranych w jednakowe stroje ludzi…

Z czasem robi się jednak coraz stromiej. Przez brak „stopni” trawersowanie zbocza staje się coraz trudniejsze. Oczywiście bez przesady z tą trudnością, jest po prostu trudniej i bardziej męcząco niż na początku, jednak problemów jako takich absolutnie nikt nie ma. Godzinę przed szczytem ostatni „większy” odpoczynek. Przewodnik nasz kontaktuje się przez krótkofalówkę z grupami, które są przed nami. Mówi, że nie ma dobrych wieści. Na górę prowadzą dwa szlaki – „lewy” i „prawy”. Grupy idące lewą odnogą zawracają – jest za dużo lodu. O stanie prawej odnogi jeszcze nie wiemy. Poszło nią mniej grup i są niżej – wkrótce ma się okazać, czy zdobycie szczytu będzie możliwe. Musi się udać!!!! Micho żartuje z przewodnikiem, że go tam wniesiemy, jeśli nie zechce z nami iść :P

Wnoszenie przewodnika okazuje się jednak zbędne – po prawej stronie jest lepiej! Ostatnie metry pokonuję z wysiłkiem, Micho zdecydowanie z mniejszym. Jak sam powiedział – ledwo lekką zadyszkę przy ostatnich metrach złapał. Krater ZDOBYTY!!!

Villarica tak aktywnie dymi, że śnieg przy samym kraterze jest zupełnie szary. Podchodzimy pod sam krater – WOW – wielka, głęboka dziura, kolory rożniaste. Dym bucha falami, wraz z dymem odgłosy groźne, czuć odór siarki. Najfajniejsza jest jednak co jakiś czas wyrzucana lawa!!! Widać, że jest wyrzucana na różne wysokości – jej zastygłe „kupki” są na wszystkich wysokościach! Nie udało się nam jednak uchwycić na zdjęciu samego momentu wyrzutu czerwonej magmy.

Radocha z osiągnięcia szczytu duża, choć niestety w moim przypadku trochę ugaszona przez gigantyczny lodowaty wiatr na wierzchołku wulkanu, który sprawia, że moje zatoki szaleją totalnie. Widać pięknie wulkan Llaima, który przez te dni deszczu i śniegu nieźle się ośnieżył, jeszcze lepiej widać bliższy nam i wyższy (od Llaimy, więc i od Villariki) wulkan Lanin – już w Argentynie,. Gdzieniegdzie przez chmury prześwitują jeziora. Zdjęć nie ma granic!

Po maksymalnie 10 minutach przewodnik zarządza schodzenie – idziemy trochę niżej coś zjeść i odpocząć przed schodzeniem, na górze jest zdecydowanie za zimno. Banany i wcześniej przygotowane kanapki w tak spektakularnej scenerii smakują przednio. Pozostaje kwestia zejścia i tu przychodzi rozczarowanie. Dlaczego? Odpowiedź na to pytanie jest również odpowiedzią na pytanie o zastosowanie nakładek na tyłek będących na naszym wyposażeniu. Otóż pod koniec wiosny i po części też w lecie z Villarici zjeżdża się pupie. Agencje dają każdemu jabłuszko albo taką specjalną nakładkę – wchodzi się do „bobslejowej” rynny i na sam dół (w listopadzie i grudniu zjeżdża się dosłownie jednym ślizgiem, później robi się trochę mało śniegu i trzeba się trochę przejść). Zastanawia mnie trochę którędy się zjeżdża, bo nachylenie w niektórych miejscach jest naprawdę bardzo duże. Zabawa w każdym bądź razie jest na pewno NIEZŁA! My też tak chcieliśmy… Dopiero w momencie schodzenia okazało się jednak, że mniej więcej od połowy kwietnia jest to niemożliwe – przez bardzo dużą ilość lodu… Rynny bobslejowe zostały zasypane a lód jest tak twardy, że nie dość, że bardzo byśmy się poobijali, to nikt o standardowej sprawności nie byłby w stanie wyhamować czekanem. Czeka nas więc schodzenie na piechote przynajmniej do końca lodowca… Jak to zwykle w takich sytuacjach bywa w Michale budzi się jego chlopięca natura i chce pokazać, że on potrafi, on zjedzie, on chce! Kilka metrów zjazdu kończy się wielką wściekłością przewodnika..

Zejście męczy mnie prawdziwie. Z wielką ulgą przyjmuję więc koniec lodowca i wiadomość od przewodnika, że dalej – do górnej części wyciąg jedziemy, a nie idziemy!

Zjazdy nie są bardzo strome, a śnieg lepki – trudno jest nam się więc rozpędzić, a czekana do hamowania nie używamy w ogóle. Każdy ślizg zwiększa naszą wiedzę o osiąganiu prędkości. Najszybciej jest jak się nogi podniesie i położy na plecaku. A jeszcze szybciej jak się zrobi dwójkę bobslejową!!!! Nie mamy sobie równych! Pędzimy tak szybko, że co chwilę taranujemy zjeżdżających przed nami! I mamy wielką radochę! Ja zapominam o zmęczeniu, Michał robi co może, żeby jeszcze szybciej, jeszcze fajniej było!!! SUPER!!!! Szkoda naprawdę wielka, że nie udało się z góry zjechać… Końcówkę – cali uskrzydleni zbiegamy po wulkanicznym żwirze.

W Puconie oddajemy sprzęt i jako, że w agencji zapominają wziąć od nas kasę za transport na górę dnia poprzedniego (czyli „zaoszczędziliśmy sumarycznie 12USD), idziemy posilić się ciastkami z malinami i truskawkami w naszej ulubionej szwajcarskiej piekarnio-cukierni! Na noc nie wyjeżdżamy jak to było w początkowym planie, a zostajemy w hostelu Donde Egidio? Spanko w pościeli nam się należy :P Wspaniały, bardzo wyjątkowy dzień. Boskie widoki w czasie marszu do krateru i z samego wierzchołka wulkanu… Warto było spędzić w Puconie tydzień dla tego jednego dnia i wejścia na Villaricę. Jakby możliwy był zjazd z góry weszlibyśmy tam jeszcze raz, choćby następnego dnia :).

Krótkie podsumowanie:

Na Villaricę można wejść przez cały rok. Oczywiście wysoki sezon przypada na styczeń i luty, choć nasi przewodnicy mówili, że najlepiej jest w listopadzie i grudniu. W zimie problemem może być bardzo duża ilość lodu i śniegu, który może uniemożliwić dojazd pod wyciąg, co sprawia, że wspinaczkę zaczyna się kilkaset metrów niżej i zamiast podejścia 1400metrów idzie się 2000metrów do góry. Wejście na Villaricę – mimo konieczności użycia raków i czekana nie jest niczym trudnym – wystarczy przeciętna sprawność fizyczna.
Agencji oferujących wejście na wulkan jest w Puconie zatrzęsienie. Osobiście mam wrażenie, że większość z nich nie różni się naprawdę niczym. Sprzęt podobnej, przyzwoitej jakości, cena ta sama – w niskim sezonie 30 000 pesos (60USD). Pewnie jedynym czynnikiem różniącym są przewodnicy – my mieliśmy naprawdę fajnych, choć nie wydaje mi się, żeby w innych agencjach przewodnicy byli jacyć dużo gorsi. Jest też kilka agencji prowadzonych przez zachodnioeuropejskich właścicieli – to opcja dla tych, którzy przywiązują wagę do szczegółów, lubią być miło i profesjonalnie obsłużeni, cenią sobie małe grupy i oczywiście są skłonni zapłacić więcej. To więcej to około 20USD – niezależnie od sezonu. Nasza agencja jest przy głównej ulicy w Puconie i nazywa się Andesmar – możemy ją spokojnie polecić.

Reszta zdjec tu:

Villarica

Madziula

Wulkan zatrzymał nas chmurami

2010-04-23T03:58:00.008+02:00

Zaczynam pisać ten wpis będąc tak zmęczona, że aż nie wiem, czy to w ogóle ma jakiś sens. Micho mnie jednak dopinguje, żebym wszystko opisała póki na świeżo, więc się postaram.

Z Curacautinu ruszyliśmy, jak na nas naprawdę rano do Parku Narodowego Conguillio. Chcieliśmy tam spędzić jeden dzień, spacerując, po czym na noc uciec gdzieś poza granice parku. A wszystko przez to, że w Chile - Conaf, czyli instytucja administrująca wszystkie Parki Narodowe, według nas oszalał przy projektowaniu pól campingowych, a konkretniej wysokości cen. Za nocleg w owszem pięknej scenerii trzeba zapłacić między 20 a 30 USD... - w tym niejednokrotnie prysznice z zimną wodą. To my za coś takiego dziękujemy, wolimy przespać się w niemniej pięknej scenerii tuż pod bramą parku i pójść spać oczadzeni dymem z ogniska.

Park Narodowy Conguillio to obszar chroniący głównie okolice wulkanu Llaima. Jako, że wulkan ten miał wielką erupcję w Nowy Rok 2008, kształt i krajobraz parku mocno się zmienił. I według nas właśnie ta erupcja stanowi o atrakcyjności parku. Droga prowadzi najpierw przez ciemny las araukariowy, po czym kilkukrotnie przejeżdża się przez pola zastygłej czystej lawy, bądź lawy wymieszanej z ziemią, kamieniami i wodą prosto ze stopionego lodowca. Zastygłe rzeki czarnej substancji zrobiły na nas wielkie wrażenie. Co się musiało tu dziać ponad 2 lata temu???

Przez park poprowadzonych jest kilka szlaków. My wybraliśmy się na kilkugodzinny spacer w okolicach jeziora Conguillo (które zresztą powstało w wyniku zablokowania wypływającej z lodowca rzeki przez magmę podczas wcześniejszej erupcji) - Sierra Nevada trek. Szlak prowadzi początkowo przez obszar obficie porośnięty przez araukarie, po czym kiedy jezioro zaczyna zakręcać wspina się 600 do góry do kilku punktów widokowych. Ogólnie rzecz ujmując - bardzo miły i ładny dzień, choć na pewno bez jakichś ekstaz wielkich. Bardziej polecam - Reserve Nacional Altos de Lircay.

Po powrocie do motoru została nam godzinka do zachodu słońca, czyli idealny czas, żeby przejechać przez resztę parku i znaleźć miejsce na obozowisko. Tuż za bramą - znaleźliśmy miejsce IDEALNE. 100 metrów od drogi, tuż przy zboczu stromej doliny i co najważniejsze z zadaszonym stolikiem (?!) Zupełnie jak gdyby ktoś tam specjalnie to dla nas ustawił :P Ugotowaliśmy sobie dobrą kolację, Micho rozpalił ognisko i tak siedzieliśmy sobie przy ogniu, grzejąc się i czytając do północy... Później okazało się co prawda, że nie mamy czym go zgasić, co wywołało u nas mocno odmienne reakcje, ale z perspektywy czasu (po tygodniu - hi!) muszę powiedzieć, że wieczór był taaaak piękny, że o wszystkim co niemiłe zapomnieliśmy już dawno i wspominać niewarto :)

Parque Nacional Conguillio

A doceniamy ten dzień i wieczór tym bardziej, że dnia kolejnego przyszło załamanie pogody. Nie na chwilę, na chwil zdecydowanie za wiele. Musiało to kiedyś nastąpić, wszyscy ostrzegali nas już od dawna, że wkrótce wjedziemy w obszaru deszczu, widząc jednak ciągle bezchmurne niebo jakoś nie chciało nam się wierzyć. Wszyscy lokalni mówią zresztą, że i tak mamy szczęście, bo normalnie kwiecień jest bardzo deszczowy, a w tym roku dużo padało w lecie, stąd sucha (...) jesień. Nasz przejazd do Pucon po zaczynającej się już tu pięknej krainie jezior odbył się z dużą dozą obojętności. Bo jak tu się czymkolwiek zachwycać, jak zimno tak, że całościowego skurczu można dostać od zwijania się w sobie. Wszystko w chmurach, szare, bez kolorów. Wszechogarniająca beznadzieja.

Pucon najkrócej można opisać jako takie nasze Zakopane, czyli taką krajową stolicę sportów różnych. Podobno - miasteczko to w kategorii miast o podobnej wielkości ma najlepiej rozwiniętą infrastrukturę turystyczną na południe od Kostaryki. Lokalni chwalą się, że mają wszystko - lasy, jezioro, góry, termy, rzeki idealne na rafting, w zimie wyciągi narciarskie. Nic tylko zostawiać pieniądze w jednej z setek restauracji i kawiarni - my polecamy przede wszystkim szwajcarską piekarnię z fenomenalnymi ciastami!! lub też w jednej z agencji turystycznych zapisując się na jedną z czołowych lokalnych atrakcji - wejście na aktywny wulkan Villarica, który majestatycznie króluje nad miastem, rafting lub wizytę w termach. A najlepiej cały "package" wykupić.

Na szczęście mieliśmy rozwiązaną sprawę noclegu w Puconie. Louis Goldwing (ten motocyklista z Los Angeles) zadzwonił do swojego kolegi motocyklisty z Pucon, który to zaprosił nas do siebie na kolację i nocleg! I tak wylądowaliśmy w domu chilijskiej rodziny - Carlosa i Caroliny i ich dwóch małych synków. TO był WIECZÓR! Carlos - arcy pozytywny człowiek z prawdziwie artystyczną duszą, świetnym poczuciem humoru i anielską cierpliwością do tłumaczenia nam swoich żartów, cobyśmy zrozumieli, przyrządził znakomitego łososie z grilla (specjalna "La TEKNIK" polegająca na owinięciu ryby w codzienną gazetę, wiele warstw, co by się wszystko nie spaliło, odpowiednie ułożenie żaru itp itd. - słowa naprawdę umniejszają ten przygotowawczy kunszt Carlosa :P). Później było jeszcze wiele mięs, również z grilla, i kiedy już szykowaliśmy się do spania, nudni my, na stole wylądowały 4 butelki pisco (brandy zrobione z winogron). I ostatecznie zasnęliśmy przed 5... Piscola lała się litrami, języki rozwiązywała, nasz hiszpański urósł do poziomów dalece zaawansowanych, Micho drewno rąbał, ja kokę z Carlosem żułam, wiele rozmów o Chile i Polsce, nauka łapania jaszczurek na żyłkę, której zresztą kawałek dostaliśmy w prezencie na wypadek gdybyśmy kiedyś z głodu umierali - jednym słowem niezła zabawa.

Następnego dnia mieliśmy się zebrać i jechać GDZIEŚ dalej. Dzień jednak był ciężki. A na swoje usprawiedliwienie mamy to, że lało nieprzerwanie, więc w sumie, po co gdziekolwiek jechać i zmuszać się do aktywności jakiejkolwiek, jak przyjemność z tego żadna. Sukcesem dnia było zrobienie prania, na które wyczekiwaliśmy od Salty. Zostaliśmy u Carlosa na noc kolejną. Wieczorem nikt jednak nie miał ochoty na powtórkę nocy poprzedniej, wypiliśmy herbatę, zjedliśmy ciastko w ciągle zejściowych humorach i cały dom zamilkł przed 23.

W niedzielę postanowiliśmy się zebrać, coby nie nadużywać gościnności Carlosa i Caroliny. Cały dzień lało nieprzerwanie, chowaliśmy się więc po kafejkach, kawiarniach i sklepach wszelakich, po czy postanowiliśmy uciec za miasto, tam rozbić namiot i wieczór spędzić w termach Los Pozones (35 km od Puconu). Okazało się, że tuż przy termach jest super podstawowe pole campingowe - pole + mikro kibelek. Tam więc założyliśmy bazę i skoczyliśmy na drugą stronę ulicy wymoczyć zziębnięte i przemoczone deszczem kości. Sprawa trochę droga - 10USD od osoby, ale termy godne polecenia. 6 basenów o temperaturach od 25 do 42 stopni, baaardzo mało ludzi (w większości basenów byliśmy sami). Problem chyba jedyny polega na tym, że niektóre baseny są od siebie kawałek, a tu wieczorem temperatura spada do stopni kilku, przejście pomiędzy kolejnym moczeniem odbywało się więc z nieco szczękającymi zębami a zanurzenie było ulgą prawdziwą. Nie muszę chyba dodawać, że nieprzerwanie padało.
Po godzinie mieliśmy już szczerze dość, czuliśmy się jak po wyjątkowo gorącej saunie, ledwo doczłapaliśmy do namiotu.

Tu okazało się jednak, że nie przewidzieliśmy jednego - że zgłodniejemy po tej wodzie. Bardzo niewiele, niestety, myśląc wsiedliśmy na motor, żeby we wciąż kropiącym deszczu pojechać szukać jakiejś restauracyjki. Po przejechaniu 8 km całe zgromadzone ciepło zdążyło z nas uciec i ze szczękającymi zębami wpadliśmy do przydrożnego sklepu meblowego spytać, gdzie tu można coś zjeść. A tam mówią nam, że teraz niski sezon i jedyne miejsce to Pucon (25km dalej)... To my już głodni wolimy spać... Wracamy przybici nieco pod motor, a właściciele owego sklepu wylatują i pytają czy może nie zechcemy z nimi czegoś zjeść, bo w sumie mają sporo zupy. Wieczór upłynął nam przy pysznej zupie gulaszowej zrobionej przez potomków duńskich imigrantów. Do tego serki, chleby, owoce i super sympatyczni gospodarze, którzy popijali wino z sokiem pomarańczowym (!) i bardzo chętnie z nami rozmawiali - bo Polska to dla nich taki tragiczny, a przez to bardzo mistyczny kraj... O Chile!!! Dosyć późno było, jak wsiedliśmy na motor i ruszyliśmy na nasz "camping" - tym bardziej niechętnie, że zaproponowali nam nocleg u siebie, a my wszystko mieliśmy w/przy namiocie...

Tu taka krótka dygresja - o imigrantach z Europy. Podczas gdy w Argentynie czuć duży wpływ kultury i imigrantów włoskich, tu zdecydowanie przeważa wpływ niemiecki. Największy napływ Niemców miał miejsce w połowie XIX wieku, kiedy to Chilijczycy wprowadzili prawo o wspieraniu selektywnej imigracji, które miało pomóc z zasiedleniu południowo-centralnej części kraju. A że tereny te bardzo przypominają Bawarię, Austrię i Szwajcarię - to właśnie z tych krajów przybyło najwięcej ludzi. Wielokrotnie rozmawiając z różnymi osobami wychodzi, że ich dziadek, pradziadek, a nawet ojciec był Niemcem. Wpływ widać w wielu obszarach - począwszy od architektury, po kuchnię czy język - ciastko w tym regionie Chile to po prostu - Kuchen :)

Całą noc padało, temperatura - 0 stopni... W naszym super hiper namiocie w sam raz dla tych, którzy chcą przemierzać na piechotę Pustynię Atacama, zrobiło się jezioro. Budzi się człowiek na pływającej macie w śpiworze puchowym nieziemsko mokrym, wszystko tak wilgotne i mokre, że .... ( tu niech sobie każdy najbardziej negatywne skojarzenie), oczywiście dalej leje, więc nie ma jak wyjść, osuszyć, ugotować. To była jedna z tych bardzo niewielu chwil, kiedy chętnie usiadłabym za suchym biurkiem w suchym warszawskim biurowcu. Postanowiliśmy przeczekać i obejrzeć film. Film obejrzany - pada dalej. Może drzemka? Drzemka wykonana pada dalej. A chęć zjedzenia owsianki coraz większa. Idziemy więc gotować do kibelka. Siedzimy na deskach wciśnięci między ubikację a zlew - między nami butla z garnkiem z wodą, obieramy owoce. ALEŻ smakuje. Tylko co dalej? Jest 14, pada i wcale nie zanosi się na to, że padać przestanie.

Desperacja nasza jest wielka. DOŚĆ. Wsiadamy do autobusu i jedziemy do Puconu. Zagrzać się w kawiarni i pomyśleć co dalej. Poczucie beznadziei i bezsilności jest jednak tak duże, że jeszcze w drodze do Puconu decydujemy się na zostanie na noc w hostelu w Puconie, co wiąże się z porzuceniem absolutnie wszystkich naszych rzeczy, z motorem włącznie na polu koło term. Kupujemy saszetki z kosmetykami, włazimy pod prysznic i ciepłą, suchą kołdrę i jest nam dobrze.

I tak mamy wtorek :) Większość poranka leżymy w łóżku i się wygłupiamy. Jakoś nawet nie przechodzi nam przez myśl, żeby wyjrzeć za okno :) O 12 wyglądamy i widzimy, że przestało padać! Jazda po motocykl się nam jednak jakoś nie widzi. Słońce bardzo nieśmiało przebija się przez chmury, idziemy na spacer, który kończy się budowaniem kanału łączącego mini rzekę z jeziorem. Ja w kaloszach jestem szefową tamy, Micho szefem kanału... Drążę temat wejścia na wulkan Villarica. Pomysł ten pojawił się po przeczytaniu wpisu Magdy i Przemka, później wielokrotnie przez nasz skromny budżet upadał, po czym się odradzał, bo przecież zawsze na COŚ takiego pożyczyć warto :) Konkluzja dyskusji jest taka, że Micho daje się namówić. Jesteśmy w tym Puconie tyyyyle czasu, że przydałoby się coś aktywnego przedsięwziąć. Na 15 wracamy do hotelu bo - Liga Mistrzów. A na resztę dnia zadania pozostają dwa - odebrać rzeczy z pola pod termami i zarezerwować wyjście na wulkan.

Na polu wszystko stoi dokładnie tak jak zostało zostawione. Tylko wody wszędzie jeszcze więcej. Wylewamy wodę z namiotu, garnków, wyżymamy ubrania, pakujemy wszystko to mokre do mokrych plecaków i przed 20 wchodzimy do absolutnie przypadkowej, tzw pierwszej z brzegu otwartej agencji, w które rezerwujemy wyjście na wulkan. W nocy dla odmiany pada...

Po raz pierwszy od zupełnie nie wiem jak długiego czasu - budzi nas budzik (!!) o 6 rano. O 7 stawiamy się w agencji - pogoda nie wygląda optymistycznie. Na niebie zalega gruba warstwa chmur. Zakładamy spodnie i buty, i jesteśmy już właściwie gotowi do wyjścia, a przewodnik mówi, że nie ma dobrych wieści. Na górze pada śnieg, większość agencji odwołała swoje wyjścia, ale jak chcemy możemy pojechać na górę, może zła pogoda przejdzie w międzyczasie... Decyzja należy do nas. Możemy zrezygnować w biurze i odzyskać całość pieniędzy, możemy pojechać na górę, zrezygnować i zapłacić jedynie za transport (3000 pesos) lub też możemy zaryzykować i zdecydować się iść, licząc na to, że wyjdziemy ponad warstwę chmur. Jeśli jednak pogoda się nie poprawi i będziemy musieli po godzinie/dwóch wracać nie odzyskamy nic. Decydujemy się pojechać na górę. Śnieg nie pada, ale pod nami wielka warstwa chmur i nad nami podobnie. Wszystkie busy decydują się wracać do Puconu. A nasza grupa - w całości chce spróbować szczęścia. Tzn nie do końca w całości - jako jedyni się wykruszamy. Ryzyko wydaje się nam za duże, a nie mamy kasy ani ochoty na wspinaczkę w chmurach, wietrze i zimnie bez jakichkolwiek widoków. Postanawiamy wrócić do Puconu sprawdzić szczegółową prognozę i jeśli dnia kolejnego będzie lepiej - przełożyć wyjście na wulkan, zostając w Puconie jeszcze dłużej...

Reszta dnia przemyka nam sielankowo między palcami. Wygłupiamy się, sprawdzamy stan tamy i kanału, mecz Bayernu w Lidze Mistrzów też zobaczyć trzeba. Po południu spotykamy pare Anglików, którzy zdecydowali się iść. Do 2400mnpm szli w strasznym wietrze i chmurach i kiedy było już widać ich koniec musieli się zawrócić, bo było za dużo wiatru i lodu. A więc decyzja o rezygnacji tego dnia była trafna, tylko czy jutro lepiej będzie....?

Kilka fotek z Puconu:

Pucon

Madziula

Chilijska złota jesień

2010-04-17T23:29:00.008+02:00

Dyskretny nocleg u p. terapeutki sprawil, ze rano obudziliśmy się kilka kilometrow od winnicy, do ktorej postanowiliśmy się wybrac. Jednak jak zwykle udalo nam się zaprzepaścic szanse na efektywne wykorzystanie czasu. Odkrycie, ze w naszym poprzednim hostelu susza się nasze dwa szybkoschnące reczniki sprawilo, ze zanim dojechaliśmy do winnicy, musieliśmy obrocic w te i z powrotem do centrum. A w hotelu skusiliśmy się na śniadanko i skorzystanie z neciku. Tu zastala nas wiadomość, ze pewien mechanik który odkupil za grosze od turysty motocykl taki jak nasz, w którym zepsulo się sprzęgło, którego naprawa była już nieoplacalna, zdecydowal, ze zamiast sprzedac motocykl na czesci (a nam się oczy na amortyzator swiecily), wyremontuje go sobie. Ale koniec końców udalo nam się przed winnice zajechac.

Concha y Torro jest największym producentem win w Ameryce Łacińskiej a i jeden z głównych graczy na swiecie. Produkuje przerozne wina ze wszystkich polek cenowych i gatunkow winogron, uprawianych w wielu roznych dolinach w Chile. W Polsce pewnie jeden z Was pil wino Casillero del Diablo. To wlasnie od nich. Z dwoch dostępnych opcji wizytacji wybraliśmy opcje tansza. Standardowe oprowadzanie zawiera zobaczenie z zewnatrz rezydencji w której mieszkal kiedys założyciel (swoja droga był owczesnym ministrem finansow), spacer po ogrodach, pokazanie krzewow winogronowych, w tym zademonstrowanie roznic pomiedzy roznymi szczepami, których to do konca nie mogliśmy uchwycic, mówiąc szczerze. Pozniej wizyta w magazynach beczek – tutaj naprawde lezaly ich setki. Dodatkowo widzieliśmy puste beczki cale umorusane na czerwono. Otoz w wyniku trzesienia ziemi beczki im pospadaly na ziemie, i wylaly się miliony litrow wina. Naprawde musieli mieć niezle spustoszenie, na szczecie byli ubezpieczeni.

Jak zwykle nieodłącznym elementem jest degustacja win. Tym razem spróbowaliśmy tylko dwoch win, i to roznych kolorow, wiec dosyc trudno mowic tu o degustacji czy tez możliwości dokonania jakichs porównań. Dla chetnych oczywiście dodatkowo możliwość zjedzenia objadu w restauracji czy tez dalszej degustacji. Skusilismy się na dodatkowy kieliszek. Wizyta nie była jakims wielkim przezyciem dla nas, i na pewno nastepny raz wybierzemy się na taki tour tylko wtedy, kiedy prywatnie zaprosi nas jakis właściciel malej winnicy, kiedy to dostanie wiecej informacji i wina. Niemniej wywarla wpływ na nas: od tego czasu o ile pijemy wino, jest nim szczep Carmenere, który w Europie zostal zniszczony przez mszyce (Filoksera), zas tutaj dzieki izolacji udalo się go zachowac. Po drugie, już nie pijemy wina z naszych metalowych kubeczkow: w winnicy każdy może zachowac swoch kieliszek, tak wiec staramy się dowieźć możliwie daleko nasze dwa prawdziwe kieliszki. Nielatwe zadanie.
Po winnicy pognaliśmy szukac baru, w którym moglibyśmy zobaczyć ćwierćfinał Ligi Mistrzów. I mimo że udało się nam nie dużo spóźnić, już na wejściu nasza drużyna przegrywała 0:2. Ale futbol zmienny jest, zadowoleni ze zwycięskiej przegranej 3:2 ruszyliśmy aby oddalić się od Santiago i znaleźć kemping. Kemping z przesympatycznymi psami udało się znaleźć jeszcze za dnia. Na 7 sąsiadujących kempingów, byliśmy jedynymi gośćmi. Wakacje oczywiście już dawno minęły, jednak prawdziwe spustoszenie w turystyce wyrządziło trzęsienie ziemi. Podejrzewamy, że większość zagranicznych turystów omija ten obszar Argentyną.

Kolejny dzień spędziliśmy głównie na siedzeniu motocykla, jadąc autostradą na południe. Droga prowadzi przez tereny rolnicze, gdzie nie spojrzymy, tam winnice i sady. I tak przez dziesiątki czy setki kilometrów. Dodatkowo całkiem sporo zabudowy. Czy to nigdy się nie skończy? Stopniowo zauważamy, co raz większe, choć punktowe ślady niedawnego trzęsienia ziemi. Najbardziej, i najbardziej spektakularnie ucierpiały wiadukty i mosty. Zobaczcie:

Po drodze mijamy zjazdy na miejscowości o ciekawych nazwach. Jedna nazywa się Polonia (pytaliśmy i mieszkańcy nie wiedzą skąd właściwie ta nazwa), druga Peor es Nada, co można by przetłumaczyć na polski jako „Nie ma nic gorszego”. Tam już nie zjeżdżaliśmy, choć pytanie o genezę nazwy nadal nas nurtuje. (Dopiero później dowiedzieliśmy się, że znaczenie nazwy jest trochę inne: Lepszy rydz niż nic)
Na wieczór planowaliśmy zjechać w góry do Parku Narodowego Lircay, ale jak to czasem bywa obsuwa spowodowała, że zostaliśmy w San Clemente, jakieś 45 km od parku. Nocleg jeszcze 12 km od wioski, gdzie pozwolono nam rozbić namiot na terenie jakiegoś ośrodka turystycznego, który wziął od nas za to 16 dolarów – strasznie dużo. Gdyby nie to że mieli ciepłą wodę, rozbilibyśmy się za płotem za darmo. Trudno.
Rano obudziliśmy się w paskudnej mgle, której jakoś słońce nie mogło wypalić.

W drodze do Lircay

Trudno się w takim zimnie i takiej wilgoci śpieszyć z pakowaniem. Wraz z wzniesieniem się na pewną wysokość, mgły zostały w dole, my zaś cieszyliśmy się z przepięknej pogody. Nie trudno przewidzieć, że zanim dojechaliśmy do Parku i byliśmy gotowi wyruszyć na szlak, była już 13ta. Zamierzaliśmy przejść 7 godzinny szlak, więc było jasne, że nasza dzienna wycieczka rozłoży się na dwa dni. Przeszliśmy jedynie 2,5 godziny przez las lekko się wznosząc do zacisznego pola namiotowego. Stamtąd już bez plecaków pobiegliśmy na zachód słońca do punktu widokowego (niecała godzina w jedną stronę), gdzie rozciągała się spektakularna panorama na dno głębokiej doliny, jak również na okoliczne wierzchołki wulkanów. W takch momentach radość z danej chwili napełnia cały umysł.

Strażnik parku, z którym konsultowaliśmy trasę, mówił nam, że następnego dnia potrzebujemy jakieś 8 godzin na odcinek który sobie wyznaczyliśmy, więc najlepiej jak wyruszymy już o 7dmej rano. Tym bardziej że o 17tej zamyka bramę Parku. Rano więc sprężyliśmy się do tego stopnia, że już o 10tej opuściliśmy obozowisko. Trzeba przyznać, że mieliśmy pietra o czas, więc się dosyć spieszyliśmy. Po niecałej godzinie wyszliśmy poza granicę lasu, po kolejnych 45 minutach byliśmy na szczycie, który ma formę bazaltowej platformy. Widoki znów na dolinę i wulkany. Ależ jabłko smakuje w takim miejscu. Kolejne godziny zeszły nam na marszu grzbietem łańucha górskiego, skąd co chwilę podziwialiśmy widoki w każdym kierunku, w tym nizinę z której przyjechaliśmy, wciąż spowitą we mgle (a było popołudniej), aż wreszcie ujrzeliśmy Lagunę Alto (Jezioro Wysokie). Widok w sumie trochę jak z Tatr, niemniej super. Potem już tylko marsz w dół i po dołączeniu do wczorajszej drogi przez las, do bram parku. Byliśmy całkiem nieźle zmęczeni, jednak zadowoleni, humory dopisywały. Co prawda plagą są tu osy, które jeśli się tylko przystanie, nadlatują dziesiątkami z każdych stron wyczuwając jedzenie w plecaku, jak również chodzenie utrudnia ścieżka która pokryta jest kilkucentymetrową warstwą pyłu, którego nie da się nie wzbić maszerując, co baaardzo utrudnia oddychanie. Pierwszy raz coś takiego widziałem. Jak powiedziałem jednak, nastroje mieliśmy przednie. Strażnik się niezwykle ucieszył z faktu, że wycieczka nam się bardzo podobała. Ale w drugim zdaniu z poważną miną oznajmił, że w międzyczasie umarł nasz prezydent. I opowiedział wszystko co usłyszał z radia, a co w głowach nie chciało nam się pomieścić. Szybko więc spakowaliśmy motor i pojechaliśmy do San Clemente, gdzie w kafejce internetowej siedzieliśmy do jej zamknięcia, chłonąc informacje z Polski. Materiału do późniejszej dyskusji mieliśmy więc wystarczająco dużo. Na nocleg rozbiliśmy się za pobliską stacją benzynową i muszę przyznać, że po raz pierwszy od niepamiętnych czasów sen nieprędko przyszedł.

Reserva Nacional Altos de Lircay

Następnego dnia całe przedpołudnie pisaliśmy poprzedni wpis na blogu, jak również czytaliśmy kolejne wiadomości napływające z Polski. A że należał nam się prysznic, nie wiele kilometrów ujechaliśmy, znajdując go na autostradowej stacji benzynowej (info praktyczne, prysznice są na każdej stacji Pronto koncernu Copec). Tyle że oprócz prysznica dostępny był również bezprzewodowy Internet, więc znów zagłębiliśmy się w lekturze serwisów informacyjnych. Jak tu myśleć o podróży w takim momencie, potrzeba informacji zwyciężyła nad podróżniczą. Nadchodzący zachód słońca przepędził nas wreszcie, opuściliśmy autostradę na najbliższym zjeździe, i zaczęliśmy szukać noclegu. Ależ się nam trafiło! O ludziach tutaj mówi się, że ich serca wypełniają całe klatki piersiowe, i wiele w tym prawdy. Poprosiliśmy pewnego gospodarza o możliwość rozbicia namiotu na jego posesji, a on, posiadający gospodarstwo rolne, udostępnił nam swoje budynki socjalne przeznaczone dla pracowników. Zamiast więc kryć się przed zimnem, mogliśmy cieszyć się z ciepłego i suchego pomieszczenia, z dostępem do wody i prądu. Dla Was to nie brzmi zbyt luksusowo, dla nas owszem :) Tym bardziej, że Madziula się nieco przeziębiła, więc wyzdrowieć nie łatwo w namiocie.
Nad ranem obudziła mnie Madziula swym skokiem. Jako że katar ją męczył tak, że sen miała dość płytki, odczuła coś, co od dawna poczuć chcieliśmy. Trzęsienie ziemi. Tutaj są one na porządku dziennym. Po kilka na dzień. Nie mocne, jednak wyczuwalne. Na chwilę oddam klawiaturę Madziuli, żeby podzieliła się tym, jak to odczuła. "Ciezko opisac to slowami. Ziemia na poczatku po prostu drży, i pewnie bym nawet tego nie poczuła, gdyby nie kieliszki które zaczęły o siebie uderzać i skrzypienie desek. Później jednak drżenie przerodziło sie potrząsanie, trochę tak jakby nam ktoś grunt spod nóg zabierał".
Obszar w Chile, w którym występują trzęsienia ziemi jest badzo rozległy. Skutki lutowego wstrząsu widoczne były od kiedy wjechaliśmy do kraju z Argentyny, choć na pierwszy rzut oka ucierpiały jedynie wybrane budynki. Przede wszystkim te stare, zbudowane z szuszonej cegły. Domki potrafiły się złożyć w stos gruzu. Jednak bardzo wiele domów jest zbudowanych tutaj z drewna (przemysł drzewny ma tu duże znaczenie), które mają dużą tolerancję na trzęsienia. Wszyscy nam mówią o tym, jak bardzo domem telepało i jak głośne były skrzypienia, jednak domy stoją jak stały. Każdy podkreśla jednak, że dużo większe spustoszenie w kraju wywołało tsunami niż trzęsienie ziemi samo w sobie. A tymczasem podczas przerwy obiadowej, tym razem wspólnie czujemy, że ziemia zaczyna drżeć, po czym następuje nagły wstrząs. Uczucie trochę takie jakby się stało na deskorolce, i ktoś ją z lekka kopnął.
Niejednomyślnie postanowiliśmy udać się bliżej epicentrum ostatniego trzęsienia, do Concepcion. Wybraliśmy przejazd na skróty, dzięki czemu mogliśmy zobaczyć trochę więcej niż przyautostradowe tereny. Teren delikatnie pagórkowaty, wyśmienita pogoda, wiejskie życie Chilijczyków. O wiele bardziej interesująco niż na niekończącej się autostradzie gdzie blokujemy prawy pas TIRom, a nasza aktywność ogranicza się do trzymania kierownicy i analizy haseł reklamowych, którę są często wyjątkowo beznadziejne (np. Ciężarówki robią inni. My robimy Skanię...).

Zanocowaliśmy znów na czyjejś posesji w miasteczku pod Concepcion, kilometr od Oceanu. Ciag dalszy serdeczności Chilijczyków: zagadaliśmy w pobliskim sklepie o lokal w którym moglibyśmy napić się czegoś ciepłego. I tutaj, ku naszemu zdziwieniu, sprzedawczyni zapukała do sąsiada i spytała czy by nam nie podał herbaty. ??????? Nie wiedzieliśmy jak się zachować w takiej sytuacji, niemniej skończyło się na herbatce, kawce i jeszcze racuszkach, za które nie chcieli od nas grosza. Za to chętnie rozmawiali, a teraz z Chilijczykami się dobrze rozmawia, bo i my i oni właśnie przeżywają tragedie narodowe. Byliśmy pod wrażeniem wiedzy zwykłych ludzi na temat historii Europy i Polski. Oczywiście nie jest to wiedza bardzo głęboka, niemniej na pewno dużo większa niż Polaków o Ameryce Południowej. A my wciąż pamiętamy, że w Peru i Boliwii trudno było komukolwiek w jakikolwiek sposób wytłumaczyć skąd jesteśmy.

Następnego dnia wjechaliśmy do Concepcion, pod względem gospodarczym jedynie Santiago ma w Chile większe znaczenie. Turyści jednak mają mało powodów, żeby tu przyjeżdżać. No chyba że teraz, zobaczyć na własne oczy to co widziało się w telewizji.

Po wjeździe do miasta uderzyła nas normalność. Skala zniszczeń bardzo mała, na pewno nie większa niż w innych miastach regionu. Miasto tętni życiem, na rynku ciężko o miejsce w kawiarniu. W dzień powszedni. Wszyscy się uśmiechają. A my siedzimy i się smucimy. Bo zgubiłem obrączkę ślubną i nie za bardzo nawet wiem gdzie i kiedy. Poczułem jej brak dopiero na parkingu w Concepcion, jednak długie i szeroko zakrojone poszukiwania nie dały pozytywnego rezultatu.
W planach mieliśmy złożenie kwiatów pod placówką konsula honorowego Polski, który urzęduje w Concepcion, jednak kiedy się okazało, że byłoby to pod drzwiami pokoju na szóstym piętrze zwykłej kamienicy, zrezygnowaliśmy z pomysłu. Wróciliśmy za to do poszukiwań zagubionej obrączki, jednak bez rezultatu. Spakowaliśmy manatki i postanowiliśmy wyjechać z miasta, kiedy to zakładając kask na głowę na ziemię upadła obrączka. Hurra! No to jedziemy. Z uśmiechem.
Jeszcze tylko wymiana oleju. Nie warta wzmianki. Gdyby nie dwa powody. Po pierwsze, nie było łatwo znaleźć miejsce na wymianę. Toteż sobie pojeździliśmy po mieście, a tym samym zobaczyliśmy trochę nowych miejsc. Na przykład nowoczesny apartament owiec, przewrócony na bok. Wystarczy taki jeden pełny śpiących mieszkańców, żeby zabrać ze świata kilkaset ludzi. I potem obserwowaliśmy baczniej resztę wysokich bloków. Mnóstwo jest pustych. Niektóre dla tego, że doznały jakichś uszkodzeń, jednak jak się dowiedzieliśmy, ludzie opuścili te wieżowce często po prostu dlatego, że się boją w nich dłużej mieszkać. Mieszkanie pod jednym dachem z rodzicami w drewnianym domku wydaje się być dużo bezpieczniejsze.

Po drugie, olej zmieniał nam mechanik, który być może zmieni nam co nieco styl podróżowania. Otóż bardzo sympatyczny Buzu, pochodzenia rosyjskiego, już kiedyś poznał trójkę podróżujących Polaków (www.moto-panamericana.pl) i przyjął ich do swojego domu. Wraz z kolegą, który go właśnie odwiedził, nie pozwolił nam odjechać, nim nie wykonał kilkunastu telefonów. Buzu należy do klubu motocyklistów, w ramach którego członkowie bardzo aktywnie sobie pomagają. I na nocleg już byliśmy umówieni u lidera regionalnego Lucho Goldwinga, mieszkającego w odległym o jakieś 130 km Los Angeles (jeszcze lepsze że później widzieliśmy też strzałki na Californię i Limę). Po drodze zdołaliśmy przystanąć przy wodospadadzie Salto del Laja, naprawdę pięknego, o szerokim, gwałtownym uskoku.

Zajechawszy przed firmę komputerową Luisa dowiedzieliśmy się, że Luis jest dziś bardzo zajęty, i będzie pracował do późnego wieczora, zaś żony nie ma w domu. Ale możemy spać na zapleczu biura, w sumie śpi tam już ten pracownik, z którym rozmawialiśmy. Znów nam się trafiło. Sucho, ciepło, z prysznicem, i super szybkim łączem komputerowym. Luis przyjechał w międzyczasie do biura i już wiedzieliśmy, skąd ksywa Goldwing. Otóż Luis jest właścicielem Hondy Goldwing (model 2007 to jego czwarty), która waży pół tony, ma silnik o pojemności 1800, radio z czterema głośnikami, klimatyzacje, bieg wsteczny itd.

Oprócz tego Luis ma wiele innych motocykli, ale jego świat to przede wszystkm Goldwing. Tu na zdjęciu akurat z mniejszym modelem, o pojemności jedynie 1300.

Dostep do Internetu sprawil, ze biuro Luisa opuściliśmy dopiero o rekordowej godzinie 15tej kolejnego dnia. Sprawa pogrzebu na Wawelu przykula nas do komputera. Luis, podobnie jak Buzu, na odchodnym wykonal telefon do przyjaciela z Pucon, do którego powoli zmierzamy, wiec mamy nadzieje na poznanie kolejnego członka moto-clubu. Tym bardziej, ze podobno niedlugo wjedziemy w strefe ciągłego deszczu, co nie sprzyja kempingowemu trybowi życia. Póki co jeszcze wciąż niebo nad głowami mamy niebieskie, choć krajobrazy co raz bardziej zielone.

Tymczasem z Los Angeles pomknęliśmy w kierunku kolejnego parku narodowego. I znów trafiliśmy do miejscowości poprzedzającej. Dojechalismy tuz przed zachodem słońca, zziębnięci. I jako ze Magda wciąż nie wyszla z przeziębienia, a ja wlasnie się zaczynałem rozkładać, postanowiliśmy rozbic świnkę i wysupłac grosza na nocleg w miejscowym hoteliku z obłednie miłymi właścicielkami. Skąd Ci ludzie w tak masowej skali biorą tyle ciepła?!

Concepcion - Salto del Laja

Tym samym dojechaliśmy opuściliśmy centrum Chile i wkroczyliśmy w obszar tzw Bliskiego Poludnia, które ciagnie się do polnocnej granicy Patagonii. To jest wiec dobry moment, aby zakończyć ten wpis, może jeszcze dodając kilka słów podsumowania.
Widzieliśmy tereny często omijane przez turystów, którzy z Santiago jadą wprost do Pucon, coś na miarę Zakopanego. Kiedy jedzie się autostradą nie widać za bardzo ani gór, ani nie czuje się bliskości morza. Wystarczy jednak zboczyć, aby znaleźć piękne miejsca, park który odwiedziliśmy był jedynie jednym z wielu, do których można się wybrać. Po drugie, warto spróbować nawiązać kontakt z mieszkańcami, którzy są szalenie ciepli i gościnni. I przede wszystkim, warto nacieszyć się przepiękną pogodą przed wjechaniem w obszary ciągłego deszczu.

Pozdrawiamy bardzo serdecznie.

Michal

W sercu Chile

2010-04-11T18:26:00.006+02:00

Znalezienie noclegu w Quintero okazało się nieproste. Nie chcieliśmy spać na dziko na plaży, żeby móc wieczorem się ruszyć z namiotu. A campingu w okolicy żadnego nie było. Większość domów miała jednak dosyć płaski ogród, zaczęliśmy więc pytać ludzi, czy nie wiedzą, gdzie można namiot rozbić – nie używając słowa „camping” albo po prostu pytaliśmy, czy nie można by się rozbić u nich. Każdy twierdził, że u niego to nie za bardzo, ale dwa domy dalej, trzy domy „wyżej” albo pięć niżej można. Chodziliśmy więc tak od domu do domu i zaczynaliśmy mieć już tego szczerze dość, kiedy znalazł się miły człowiek, który przyjął nas z otwartymi ramionami. Na początku wydawało mi się, że nieźle pijany jest. Z czasem jednak okazało się, że taki po prostu jest – zakręcony, wiecznie uśmiechnięty i baaaardzo skory do rozmowy. My też z wielką chęcią z nim rozmawaliśmy – problem tylko, dość znaczący był taki, że wyjątkowo szybko nawet jak na Chilijczyka mówił, a trzeba tu zaznaczyć, że Chilijczycy są naszym subiektywnym zdaniem najszybciej i najbardziej niewyraźnie mówiącym południowoamerykańskim narodem. Opowiadał nam trochę o swoim hipisowskim życiu, o podróżach po Ameryce Południowej, o zaginięciu ojca w czasie reżimu Pinoczeta i o Czerwonym Krzyżu, który bardzo pomagał mu jako osieroconemu dziecku – do tej pory dostaje zresztą od jednej babki ze Szwajcarii, która kiedyś pracowała dla CzK, paczkę z jedzeniem i ubraniami dla wnuków. Teraz wychowuje samodzielnie swoich dwóch wnuków, bo córka ma problemy, a żona pracuje w Santiago.

Noc była wyjątkowo zimna. Nie spodziewaliśmy się, że temperatura spadnie nad morzem do 3-4 stopni. I poraz pierwszy od dawna noc nie była sucha. Tzn nie padało, ale rosa w połączeniu z bryzą sprawiły, że rano obudziliśmy się w zupełnie mokrym namiocie – mimo naszej świetnej wentylacji – czyli spania z otwartym namiotem… Rozgrzewaliśmy się na słońcu chwilę czytając, kiedy gospodarz wyleciał z domu z dwoma dużymi miskami gorącej zupy. W prezencie, żebyśmy się rozgrzali. Super! Tylko, że zupa była zupą z małż…. W sumie nie wiem dlaczego, ale już jako dziecko założyłam, że owoców morza nie lubię i od tamej pory nigdy nie próbowałam się przemóc. Smród dochodzący ze stoisk z owocami morza połączony z przedziwnymi kształtami i obślizgłościami nie zachęcały do jakiejkolwiek próby. Tym razem jednak wyjścia nie miałam, niewdzięcznością byłoby niespróbowanie, tylko jak tu łyżkę do miski włożyć, jak w niej TYLE muszelek????? W pierwszym kroku wygrzebałam to coś z muszelki i nawet dało się zjeść. Później było już tylko lepiej. Fanem małż na pewno nie zostanę, ale przyznaję, że są one jak najbardziej zjadliwe, niektóre nawet całkiem smaczne, a z tych mniej dobrych mały kociak cieszył się niezwykle. Tylko żeby ten piach mniej w zębach strzelał.

Na Wielką Sobotę postanowiliśmy przenieść się do Valparaiso, a tam zaszaleć i jakiś pokój znaleźć jako że od Uyuni nie spaliśmy w łóżku :P A co! Pojechaliśmy tam drogą wzdłuż wybrzeża, mijając kilka mniejszych rybackich wiosek i kilka większych, bardzo blisko Valparaiso – o wyglądzie kurortowym. Bogate apartamentowce, wille, hotele, promenady wysadzane palmami, place zabaw, publiczne siłownie na świeżym powietrzu – ot taki klimat Vina del Mar. Do tego oczywiście szerokie, złote plaże z mnóstwem cieszących się z długiego weekendu ludzi. Było nam w swetrach (które zostały na nas po zimnej nocy) i kurtkach motocyklowych straaasznie gorąco, postanowiliśmy więc, że wrócimy do Vinia del Mar w niedzielę lub w poniedziałek. I pojechaliśmy do Valparaiso.

Quintero - Valparaiso

Szukanie hotelu w Valpo to sprawa bardzo niełatwa. Ogólnie niełatwo się tam czegokolwiek szuka, bo miasto to jedna wielka plątanina pagórków i prowadzących przez nie jednokierunkowych dróg. Jazda na naszym przeładowanym motorze z wciąż niedziałającym kierunkowskazem była dla mnie lekko mówiąc męcząca. W miarę szybko na szczęście udało nam się znaleźć hotel – polecany w LP jako najtańsze miejsce do spania w Valpo – m.in. przez to, że w jednej z najgorszych dzielnic – dzielnicy portowej. Okazało się jednak, że pełny. Na szczęście babeczka powiedziała, że dwa domy dalej ludzie wynajmują kilka pokoi w swoim mieszkaniu. I był to strzał w dziesiątkę. Bardzo ładne, stare wnętrze, wielki pokój w dwoma łożkami, szafą, stołem z dwoma fotelami, stolik z lampką nocną i co najpiękniejsze – duże okno z widokiem na morze. Wszystko to za 9000 chilisjkich pesos, czyli jakieś 54zł, co jak na Chile jest niezłą taniochą (dla porównania za beznadziejny camping w San Pedro płaciliśmy 8000 pesos). Jakby ktoś był zainteresowany dom (niebieski) znajduje się na rogu ulicy Merlet i Castillo (ostatnie drzwi od ulicy Merlet). Wrażenia ze spania w łóżku poraz pierwszy od trzech tygodni – no cóż fajnie było przypomnieć sobie, że można śpiąć podgiąć nogę albo położyć obie nogi tak, żeby jedna drugiej nie dotykała :P
W Valparaiso spędziliśmy prawie 3 dni. Dosyć aktywne trzy dni, takie po uliczkach-szwędacze trzy dni. Bo na tym właśnie polega zwiedzanie Valparaiso. Nie ma w nim jakiś wielkich zabytków, nie chodzi się więc od pałacu do muzeum i od muzeum do placu, a po prostu od uliczki do uliczki, gdzie nogi zaniosą. Cały naprawdę nie-bylejaki urok Valparaiso tkwi właśnie w jego pagórkowatym położeniu, w wijących się po tych pagórkach uliczkach i w kolorowych domach. Efekt kolorowych domów jest szczególnie wyjątkowy w słońcu, nie tylko przez większą intensywność kolorów i tło w postaci niebieskiego nieba, ale i przez to, ze większość domów pokyta jest blachą, która bardzo ciekawie załamuje promienie słoneczne.

Mimo tego niepowtarzalnego uroku Valpo nie ma jednak wcale sielankowego charakteru. Z wyjątkiem może Cerro Concepcion i Alegre, gdzie mieszka mnóstwo obcokrajowców i bogatych Chilijczyków, przez co obejścia i domy same w sobie są bardzo zadbane. Reszta miejsc sprawia wrażenie różne, często ponure, ale i bardzo klimatyczne. Wąskie ulice, obdrapane domy, graffiti na murach, a czasami i na elewacjach. Ciągnące się, słabo oświetlone schody z wszechobecnym smrodem sików. Do tego od czasu do czasu klimatyczna knajpa z tarasem z widokiem na kolorowe domy i ocean. I placyk, na którym można usiąść w cieniu drzew i po prostu popatrzeć.

Valparaiso to najważniejszy chilijski port i drugie po Santiago najważniejsze miasto Chile. Hiszpanie używali go do wysyłki złota i innych pozyskiwanych w Ameryce Południowej produktów. Największy boom przyszedł jednak wraz z gorączką złota w Kalifornii i wzrostem zapotrzebowania na chilijska pszenicę. Jako pierwszy znaczący port po opłynięciu Przylądka Horn, Valparaiso stało się jednym z najważniejszych centrów biznesowych na Pacyfiku oraz stolicą finansową Chile. XX wiek przyniósł ze sobą jednak ciężkie czasy. Na początku wieku miasto zostało dotkliwie zniszczone przez trzęsienie ziemi. Później otworzono Kanał Panamski. I mimo, że Valpo w ostatnich latach mocno ożyło, dzięki ponownemu wzrostowi znaczenia portu i coraz liczniej napływających turystach – w wielu miejscach czuć ten klimat podupadłej świetności. Valparaiso słynie zresztą w Chile z dosyć dużej przestępczości. Właściciel naszego domu mówił nam, że jeszcze kilka lat temu strach był wyjść po zmroku. Teraz koło placu, przy którym mieszkaliśmy zamontowali kamery i jest dużo lepiej, ale na dole (przy porcie, w sercu dzielnicy portowej) i na górze, wciąż po zmroku jest niebezpiecznie. A i w ciągu dnia wielu turystów jest okradanych, niedaleko musimy szukać przykładu – Alinie i Krzyśkowi ukradli tu aparat. Machencjusz stwierdził jednak, że ludzie w Chile są przewrażliwieni i postanowił zostawić motor na ulicy, coby przetestować bezpieczeństwo miejsca. I tak smok, po raz pierwszy w swoim południowoamerykańskim życiu spędził dwie noce na ulicy. Pozostawię to bez komentarza (=co jest chyba wystarczającym komentarzem).

W Valparaiso przyszło nam spędzić już drugą w życiu poza Polską Wielkanoc. Dziwne to były święta. W Valparaiso i okolicach panował klimat urlopowo-wakacyjny. Wszystkie biznesy zorientowane na turystów były pootwierane. Atmosferę Świąt można było poczuć jedynie w kościele. A i to odczucie było dziwne. W Wielki Piątek (w Quintero) Nabożeństwo zostało sprowadzone do spotkania dziękczynnego za uchronienie regionu przed tsunami. Ludzie klaskali, tańczyli, zza kapliczki były wyrzucane wstążki, a ksiądz co chwile krzyczał do mikrofonu – Chrystus żyje!, jak przecież właśnie umarł. Msza niedzielna była normalną Mszą, z tą tylko drobną różnicą, że co chwilę ludzie bili brawo, a jak za cicho powiedzieli Alleluja ksiądz zwracał im uwagę, że za cicho i trzeba powtórzyć, bo się nie liczy :). Ot taka emocjonalna specyfika lokalnego Kościoła.

Valparaiso

W poniedziałek było już po świętach, miasto ożyło, a my ruszyliśmy w stronę Santiago, mimo, ze mieliśmy w pierwotnych planach Vina del Mar. Po raz kolejny już raz dostaliśmy nauczkę, ze nic nie można odkładać na później. Niebo spowite było tak grubą warstwą chmur, że zupełnie sensu nie było jechać na plaże, nad ocean. W połowie drogi między Valpo a Santiago wypogodziło i do Santiago wjechaliśmy w zupełnie bezchmurnym niebie. I znowu pojawił się problem, gdzie spać? Najbliższy camping kilkadziesiąt kilometrów za Santiago, co nawet przy posiadaniu motoru jest kiepską opcją. Hotele w mieście z kolei bardzo drogie. Postanowiliśmy jednak wybrać opcję hotelu na jedną noc i ograniczyć zwiedzanie do popołudnia i całego dnia następnego, a na kolejną noc pojechać pod namiot, pod Santiago. I tak wylądowaliśmy w Hotelu Casa Roja – prowadzonym przez Australijczyków. Dawno, bardzo dawno nie byliśmy już w takim backpackerskim miejscu. Z wielką kuchnią, salonem z telewizorem, Internetem bezprzewodowym i mnóstwem ludzi, których przez nasz styl podróżowania spotykamy bardzo mało. Nawet basen był :). Hotel robił bardzo pozytywne pierwsze wrażenie – w starej kamienicy, przestrzenie wspólne ładnie odrestaurowane – pokoje jednak, jak na tę cenę (płaciliśmy za dwójkę – prawie 120zł) kiepskie. Podłużna cela z wysokim sufitem, wyposażona w trzy łóżka i mikro szafeczkę nocną. Bez okna.

Santiago z całą pewnością nie jest najładniejszym, najciekawszym ani najbardziej niezwykłym miastem w Ameryce Południowej. Santiago jest trochę tym, czym Warszawa wśród stolic europejskich. Zabudowania jak z Marszałkowskiej mieszają się z nowymi biurowcami i starymi kościołami. Gdzieniegdzie zielony plac wysadzany palmami, na ulicach bardzo dużo ruchu. Widać zdecydowanie szybsze tempo życia miasta i większą zamożność mieszkańców. Na pewno imponuje dojazd do stolicy Chile – sieć autostrad oplata całe miasto. I położenie miasta na tle ośnieżonych Andów -choć to widać rzadko, przez duże zanieczyszczenie powietrza w okolicach Santiago.

Architektonicznie jednak Santiago nie jest ciekawe. Półtora dnia z zupełności więc nam wystarczyło, żeby obejść co ładniejsze miejsca, a i czas na zobaczenie ćwierćfinału Ligii Mistrzów – Arsenal - Barcelona znaleźliśmy. Resztę zobaczycie na zdjęciach.

Kwintesencja Santiago:

Wieczorem, po meczu, spakowaliśmy motor i mimo, że słońce było już w zaawansowanej fazie zachodzenia, rozpoczęliśmy naszą jazdę na południe. Dojechaliśmy już o zmierzchu do miejscowości Pirque, gdzie następnego dnia chcieliśmy zobaczyć winnicę – Concha y Toro – jednego z światowych liderów produkcji wina. Wiedzieliśmy, że campingu tam nie będzie, liczyliśmy jednak na to, że uda nam się znaleźć jakiś dobrych ludzi, którzy przygarną nas do swojego ogródka. Mimo, że noc zaufania nie budzi, drugi dom, do którego zajechaliśmy udostępnił nam kawałek swojego pola. Babeczki były co prawda na początku trochę nieufne, bo jak się okazało, zajechaliśmy do Ośrodka Terapeutycznego, w którym są prowadzone terapie odchudzające, antystresowe itp. itd. Ogród służy więc do spacerów w przerwie między zajęciami, a nie do campowania :P Rozbiliśmy więc namiot pomiędzy białymi różami, krzakami lawendy i eukaliptusami, babeczki spisały numery naszego paszportu (na wszelki wypadek) i zasnęliśmy w boskiej woni otaczających nas roślin. Jeden z ładniejszych noclegów :P

Madziula

P.S. Jesteśmy własnie w okolicach Talci w Chile, w ciągu najbliższych 2-3 dni nadrobimy resztę zaległości.
P.S.2 Zdjęcia dodamy prawdopodobnie jutro, jak tylko znajdziemy WiFi.

Mendoza i skok w bok

2010-04-05T16:01:00.005+02:00

Mendoza, trzecie największe miasto w Argentynie, po Buenos Aires i Cordobie. Stolica winna Argentyny, daleko przed Cafayate. Patrząc na mapę kontynentu, leży na samym zachodzie Argentyny, mniej więcej w centrum (jeśli chodzi o oś Północ Południe), mniej więcej na wysokości Santiago de Chile.

Tyle że jak się wjeżdża do Cafayate, to od wielu kilometrów gdzie się nie spojrzy widzi się winogrona. A nasz wjazd do Mendozy był zupełnie inny: po zjechaniu z gór, z przełęczy 3000 na jakieś 700 mnpm, znów było gorąco i sucho i wokół nas wysuszone pustkowia, z licznymi zakładami cementowymi. Zaliczyliśmy wjazd tylnymi drzwiami.
Zainstalowaliśmy się na kempingu, tym razem prywatnym a nie miejskim, co pociągnęło za sobą wzrost kosztów (30 zł za dwójkę) plus jakości usług – WIFI we własnym namiocie!

Wielki kompleks parkowo-rekreacyjny San Martin izolował nas od nieodległego centrum. Mieszkaliśmy więc stosunkowo niedaleko, i wjazd do miasta przez bramę parku, która wydawała się być odkupiona od królowej angielskiej – tak była wielka i imponująca, nagle przenosił nas do tętniącego centrum życiem. Wrażenie, jakbyśmy nagle znaleźli się w jakimś śródziemnomorskim kraju.

Słońce jest tu bardzo mocne, a samo miasto wybudowane na pustyni. Zaskakuje jednak wszechobecna zieleń, nawadniana wodami doprowadzanymi tutaj z Andów. Szerokie aleje wysadzane są drzewami o bardzo potężnych koronach, które zacieniają ulice i chodniki. Po chłodnej nocy poranki są długo rześkie, lecz z każdą godziną temperatura powietrza stale rośnie, osiągając kulminację koło zachodu słońca, kiedy nagrzane budynki i nawierzchnie oddają ciepło zgromadzone w ciągu dnia. A więc klimat przyjemny.

Centrum miasta zajęte przez wielki Plac Niepodległości, który w zasadzie jest parkiem z wielką fontanną pośrodku, bardzo popularnym wśród mieszkańców, w tym silnej rzeszy hipisów, miejscem. Cztery mniejsze place znajdują się kilka przecznic od każdego z rogów wielkiego placu, tak więc co chwilę trafiamy w jakieś miejsce, gdzie można nieco przycupnąć i poobserwować mieszkańców. Wszyscy wyglądają w pełni europejsko, tyle w odróżnieniu od nas całkiem zadbani. Bardzo sympatyczni, chętni do rozmowy i pomocy.

Jak tylko przyjechaliśmy do centrum motocyklem, z miejsca zatrzymały się dwie różne osoby i zaczęły z każdym z nas z osobna rozmawiać, wypytując o to skąd jedziemy, skąd jesteśmy, i też doradzając co warto zobaczyć. Żeby nie było nam ciężko, kaski udało nam się zostawić w punkcie ksero, przed którym na chodniku zaparkowaliśmy nasz motor.

Zszedł więc nam cały dzień na miłym cieszeniu się atmosferą pierwszego dużego miasta od czasów Salty, a tym bardziej cieszenia się nim po kilku spokojnych dniach spędzonych w Barrealu, gdzie było więcej spokoju i izolacji niż dobrej kawy czy dostępu do informacji. Wieczorem więc w kafejce internetowej siedzieliśmy do jej zamknięcia koło 22giej. Czas więc było wracać na kemping.

Jakież było nasze zdziwienie, kiedy wróciliśmy po nasz motor i zastaliśmy puste miejsce. Niedowierzanie. Czyżby ukradli? A może odholowali za niewłaściwe parkowanie? Różne myśli po głowie biegały, niemniej efekt był taki że motoru ani widu ani słychu. Tylko na drzwiach zamkniętego już punktu ksero wywieszona kartka z napisem „guarde la moto!” – pilnuj motocykl! Podeszło do nas dwóch pijaczków, którzy zaczęli nas wypytywać gdzieśmy tak długo byli, że motocyklu nie ma itd. Ale szybko powiedzieli, że właściciel punktu ksero schował motocykl do siebie. Wydawało nam się, że trochę mały był ten punkt jak na nasz motor, ale ulżyło mi. W sumie to dopiero teraz się nad tym zastanowiłem co napisałem, i doszedłem do tego, że na kartce było napisane guarde z akcentem na końcowe e, czyli już znaczenie tego jest inne, bo oznaczałoby to: schowałem motocykl. No tak, proste…

Ucieszyliśmy się więc z faktu że smok jest bezpieczny, uśmialiśmy trochę z całej sytuacji, bo daliśmy panu do przetrzymania kaski, a ten się poczuł za cały motocykl odpowiedzialny. Czekał na nas jeszcze 45 minut od zamknięcia sklepu, a i musiał włożyć niemały trud w przepchanie motocykla, bo przecież miał założoną blokadę na przednim kole.

Na kemping więc dojechaliśmy lokalnym autobusem. W Mendozie, podobnie jak w Salcie, na przystankach nie uświadczysz żadnego rozkładu jazdy, czy też schematu linii, zaś nazewnictwo czy też numeracja tras posiada sobie znaną logikę którą znają wyłącznie lokalni.
Z samego rana, czyli już gdzieś koło 10tej siedzieliśmy w autobusie do centrum, który okazał się zbierać ludzi z wszystkich okolicznych osiedli, więc jadąc przez rondo na wprost mieliśmy szansę sprawdzić wcześniej pozostałe 3 drogi do niego prowadzące.

Do punktu ksero podeszliśmy skruszeni, z delikatnym uśmiechem. Smok już stał na zewnątrz, choć brakowało mu trochę bagaży. Właściciel uśmiał się jak nas zobaczył. Żeby wprowadzić motor do małego wnętrza musiał poodpinać boczne torby, jak również, co oznajmił z wielką dumą, rozbroić naszą blokadę na koło (pierwszym lepszym kluczem od ksera)... Brawo że sobie poradził z jej otwarciem, tyle że już się nie zamyka. Madziula więc przerażona, że każdy złodziej mógł nam to już wcześniej otworzyć, a ja wkurzony, że na ostatnie tygodnie pozostajemy bez żadnego zabezpieczenia. To, jakie by nie było, z całą pewnością zniechęcało drobnych złodziejaszków….

Tymczasem przyszedł czas na poznanie dumy Mendozy, czyli wina. Winnice znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie miasta i zajmują rozległe, lecz zwarte płaskie okolice. Bardzo popularnym zajęciem jest wypożyczenie roweru i zwiedzanie kilku kolejnych winnic , których gwoździem programu jest degustacja. Madziuli bardzo zależało na poznaniu winnicy, bo nigdy wcześniej nie miała okazji czegoś takiego zobaczyć, więc pojechaliśmy. Kierując się naszym przewodnikiem udaliśmy się do niewielkiej rodzinnej winnicy Di Tomasso.

Stary budynek, tuż za nim stoliki zajęte przez turystów, 3 metry dalej zaczyna się pierwszy rząd czarnych winogron. Malbec. Cabernet-Sauvignion nieco dalej. Cały tour jest bardzo dopracowany. Pieniądze kasowane na wejściu, i już zabiera nas sympatyczna pani przewodniczka do starego budynku, w którym obecnie produkcja już nie ma miejsca, została przeniesiona do nowszych pomieszczeń. My więc widzimy tylko wielkie ceglane pojemniki do fermentacji wina, gdzie możemy zobaczyć wciąż nalot z wina na betonowych ścianach wyścielonych woskiem i suficie. Możemy zobaczyć butelki wina , które się teraz w tych pomieszczeniach przechowuje. Już po chwili stoimy przy dębowych beczkach, w których niektóre gatunki wina dojrzewają przez połowę roku lub też dwie, co zależnie od klasy wina. Najtańsze wina nie leżakują w beczkach w cale, tylko od razu trafiają do butelek, gotowe do picia. Stąd już tylko krok do prezentacji całego asortymentu ustawionego na półeczce, z cenami nie aż tak wysokimi. Jeszcze tylko pokazanie ściany z dyplomami i drugiej z zestawem kolekcjonerskich butelek wybitnych roczników, których tradycyjne etykiety są zastąpione przez odręcznie sporządzone podpisy wnuczki założyciela winnicy.
To zapraszam na degustację. To – młody Malbec (22A$), to Cab-Sau. leżakujący w beczce 0,5 roku (32A$), a to Malbec z beczki 1 rok (42A$). Prawda że najlepszy? Trudno się nie zgodzić. 4 inne osoby, testujące z nami, również kiwają głowami, ale jakoś nikt nie kupuje. Tamci jadą jeszcze do innych winnic, przecież to była dopiero ich trzecia. A my do Mendozy. W Chile postaramy się znaleźć takie miejsce, gdzie ktoś naprawdę pokaże nam jak to się wszystko robi, a może nawet da skosztować coś ciekawego i coś od serca opowie, trochę czasu poświęci. A tutaj kolejna przetwórnia turystów. Dwa zdanka, fotka z beczkami, które są pierwszą rzeczą która się turyście kojarzy z winem , a potem już możemy zaczynać podchody sprzedażowe. Ale nie nachalne, bo turysta wtedy się zaperzy i nie kupi tyle, ile kupi jak mu się nie będzie nakazywało. Wiecie o co chodzi, nie będę się dalej rozpisywał.
Tyle o wrażeniach z Mendozy. Resztę niech dopowiedzą zdjęcia.

Mendoza

Jak wspomniałem, Mendoza leży na wysokości Santiago de Chile. Autobusy jadące z Santiago do Buenos Aires przejeżdżają przez Mendozę. Czas więc na przejazd do Chile, gdzie planowaliśmy spędzić Wielkanoc.

W stronę gór, ciągnęło wiele Argentyńczyków, dla których Wielki Tydzień to krótkie wakacje i jedna z ostatnich możliwości spędzenia czasu na dworze w cieple przed zimą. Z równin koło Mendozy szybko dojechaliśmy do koryta rzeki Mendoza, która wypływa z Andów. Jej doliną wjechaliśmy pomiędzy wysokie góry, szybko dojeżdżając do miejscowości, gdzie na każdym kroku widzieliśmy absurdalnie wyglądające obecnie wypożyczalnie łańcuchów górskich dla samochodów czy też sprzętu narciarskiego. Otaczające nas góry stawały się co raz to masywniejsze, a widoki prześliczne. Jazdę utrudniał bardzo porywisty wiatr, spowalniały też widoki, dla których co chwilę zatrzymywaliśmy się by zrobić zdjęciem. Czas szybko płynął, a ze strony Chile stopniowo zaczęły napływać pierzaste chmury. I niestety zepsuły nam odbiór najważniejszego punktu tego dnia.

Najważniejsza droga łącząca Chile z Argentyną, którą jechaliśmy, jest poprowadzona tuż koło najwyższej góry Ameryki Południowej, Aconcagua. W zasadzie jest to najwyższy szczyt poza Himalajami, osiągający prawie 7000 metrów. Zboczyliśmy nieco w dolinę, która do niej prowadzi, tak że byliśmy całkiem blisko, mogąc podziwiać jej rozmach, granitowe skały i wielkie jęzory lodowców, jednak szczyt był spowity chmurami. Stojąc w punkcie widokowym na ok. 3000 metrach wciąż jednak bliżej nam było w pionie do Mendozy niż na szczyt. Żeby na niego wejść, potrzebne by było mnóstwo pieniędzy i czasu. Opłaty na rzecz parku, wynajęcie przewodnika i muła sprzętu itd. na prawie 3 tygodnie, które są potrzebne na zdobycie szczytu i aklimatyzację, są nieproporcjonalnie droższe niż wejście na Huayna Potosi (co zrobiliśmy w La Paz). Wejść na szczyt jest kilka, z czego najprostsze jest podobno naprawdę jak na te wysokości proste, natomiast najtrudniejsze (przez „Polski Lodowiec"! - polska ekspedycja prowadzona przez Konstantego Narkiewicz-Jodko w 1934 roku po raz pierwszy weszla na Aconcague ta wlasnie trasa) wymagające dużych umiejętności.

Mendoza - Aconcagua

Stąd do granicy już kilka kilometrów, rozbiliśmy więc namiot w nadgranicznej osadzie, i tuż po zachodzie słońca, próbując złapać sen, znaleźliśmy się w śpiworach, zakrywając po czubek nosa.
Było zimno, ale nie rekordowo. Na pewno kilka stopni poniżej zera. Zobaczcie co utworzyła woda tryskająca z węża ogrodowego.

W lokalnej restauracji, przypominającej schronisko górskie udało nam się wypić coś ciepłego, szybko więc zaczęliśmy normalnie funkcjonować i spakowawszy motor ruszyliśmy w kierunku Chile. Zaraz za miejscowością jest wjazd do tunelu pod łańcuchem górskim, przez który przebiega granica państw, jednak można jechać również starą drogą, po serpentynach na przełęcz ponad 3800 m, co oczywiście wybraliśmy. Na przełęczy stoi pomnik Chrystusa Rozjemcy z 1904, postawiony na pamiątkę zakończenia sporu o granicę Argentyny i Chile. Wiele pamiątkowych tablic przymocowanych do podstawy pomnika, w tym dla Jana Pawła II za zasługi w krzewieniu braterstwa i przyjaźni pomiędzy tymi krajami. Miejsce jednak jest przepiękne ze względu na widoki.

Polodowcowe gignatyncze doliny, wystający zza innej góry szczyt Aconcagui, z drugiej strony ośnieżona Góra Tupungato. Przepięknie. Staramy się nacieszyć oczy i uwiecznić moment aparatem, po czym zjeżdżamy do Chile. Tam dopiero po kilku kilometrach wspólna granica. Pierwszy raz coś takiego widzimy w Ameryce Południowej. Zawsze granica niosła za sobą rodzielone służby dwóch krajów, zupełnie ze sobą niewspółpracujące, po dwóch stronach granicy. A tutaj razem. Wspólne budki imigracji dwóch krajów, potem celników itd. Wspólne formularze. Co ciekawe, mamy wrażenie że zamiast ograniczyć ich liczbę, dostajemy do wypełnienia więcej niż zazwyczaj, i trochę się w tym gubimy. Każdy mówi co innego, odsyłają nas od budki do budki. Z czasem jednak udaje nam się przejechać ostatnią bramkę i jesteśmy w Chile, po raz trzeci już :P

Zaraz za granicą wjeżdżamy do kurortu narciarskiego, gdzie przecieramy oczy na widok pięknego jeziora wypełniającego dolinę, próbujemy wyobrazić sobie, po którym stoku za kilka miesięcy zaczną jeździć zawodnicy przygotowujący się do nowego sezonu i jedziemy dalej. I tutaj szczęka w dół. Tak jak po stronie argentyńskiej cały czas jechaliśmy stale lecz pomału do góry wzdłuż rzeki Mendozy, tak tutaj witają nas agrafki serpentyn, znacznie przyspieszające wytracanie wysokości. Nie mija wiele czasu, a góry zostają za nami, a wokół widzimy jedynie niewysokie pagórki. Jedziemy nad morze, na plażę niedaleko Valparaiso, bardzo ważnego portu międzynarodowego na Pacyfiku, słynącego z kolorowych domów.

Krajobraz szybko stał się bardzo rolniczy i zaczęliśmy dostrzegać pierwsze winnice, pola wysuszonej kukurydzy, drzew owocowych. Co chwila wjeżdżaliśmy do mniejszych lub większych wiosek. Inny świat. Naprawdę niewiele trzeba było odjechać od Mendozy, aby znaleźć się na półpustyni. A tutaj wylądowaliśmy w środku kraju, tak niedaleko od jego stolicy, wykorzystanym w 100% na produkcję PKB. I geografia Chile wciąż zadziwia, co to za kraj, który rozciąga się na 5000km Pn-Pl, zas z przeleczy na granicy z Argentyna nad Ocean jest nie wiecej niż 200km. A jeszcze po tym jak przez 5 dni ciągłej jazdy nie udalo nam się zauważyć stalej zmiany w krajobrazie Argentyny, tutaj zmiana następują z kilometra na kilometr. I za kolejna górką widzimy Ocean. Wybrzeże w tym miejscu obfituje w niewielkie miejscowości rybackie przeplatające się z wypoczynkowymi. Campingów w okolicy brak, więc trochę nam czasu schodzi żeby znaleźć miejsce na rozbicie namiotu. Lądujemy u pewnego pana na podwórku na mięciutkiej trawie.

O tym co dalej, doniesiemy niebawem!

Pozdrawiamy i dołączamy kolejny album ze zdjęciami

Aconcagua - Quintero

Michał

W Barrealu

2010-04-01T05:10:00.007+02:00

Do San Juan zajechaliśmy właściwie tylko po to, żeby kupić kilka potrzebnych rzeczy do motocykla. Miasto samo w sobie zupełnie nieciekawe i niewarte zatrzymania się.

Jak więc tylko udało się nam kupić dętki, olej, filtry itp. itd. ruszyliśmy powrotem na północ, żeby po 60km odbić na zachód, w kierunku Barrealu położonego w Dolinie Calingasta. Droga SPEKTAKULARNA. W naszym subiektywnym odczuciu obok zjazdu z Paso Jama w kierunku Purmamarci oraz okolic Cachi był to nasz najpiękniejszy przejazd w Argentynie. A jako że tych pięknych przejazdów aż tak dużo nie ma, zachwyt nasz był wielki. Droga na początku stopniowo wspinała się na wysokość ok. 2400 metrów, po czym mieliśmy stopniowy zjazd w dół aż do doliny z rzeką OBŁEDNEGO, bo pochodzenia lodowcowego, koloru. Błękito-turkus wody pięknie kontrastował z surowością skał, zielenią traw przybrzeżnych i jak to o tej porze roku w tej części Argentyny bywa – niebieskim niebem. SUPER, podobało nam się naprawdę BARDZO. Od Calingasty dolina zdecydowanie się poszerzyła i przestało być aż tak spektakularnie, choć i tak wciąż było naprawdę ładnie.

Jako że zmierzch był już blisko, przestaliśmy się zatrzymywać i ostatni fragment jechaliśmy już naszym standardowym, asfaltowym tempem, czyli w granicach 70-75km/h. Jechaliśmy po niekończącej się prostej, nowy piękny asfalt, nic nie wróży niczego złego. I właśnie wtedy kiedy nikt by się niczego nie spodziewał, nasze myśli lawirowały gdzieś tam daleko między pracą przyszłą a podróżą kolejną po Afryce, Machencjusz stracił panowanie nad kierownicą. Położyło nas mocno w lewo, Micho wybronił, Ułamki sekund później, które dla nas wtedy były okruuutnie długie, położyło mocno w prawo. Motor kładł się i jechał jak chciał, jakakolwiek próba przyhamowania kończyła się kolejnym mocnym położeniem. Michał darł się jak oszalały Uwaga!!!!, zupełnie jakbym nie widziała, ze coś jest mocno nie tak.. Po kilkunastu sekundach udało się zatrzymać i motor z nami na siedzeniu. Chwilę staliśmy w milczeniu próbując złapać oddech i uspokoić szalejące serce. Przebite przednie koło… Dopiero wtedy zrozumiałam słowo spotkanego kiedyś tam Holendra, który mówił, że guma w przednim kole jest niebezpieczna. A i owszem jest niebezpieczna. Jeszcze nigdy nie byliśmy tak bliscy upadku przy prędkości większej niż 10-20km/h. I mam nadzieję, że już nigdy nie będziemy. Bo było to straszne. I tylko dzięki opanowaniu Michała skończyło się to dobrze.

Oponę przebił nam kolec. Kolec ostrokrzewu….. Nie gwóżdź metalowy, a kolec drewniany – na tyle twardy żeby przebić oponę i dętkę, a jednocześnie na tyle kruchy, że trudno go było wyjąć. Micho doszedł już jednak do takiej wprawy, że po może 20 minutach jechaliśmy już dalej. I do Barrealu jeszcze przed zmierzchem dojechaliśmy.

Barreal jest stosunkowo popularnym miejscem wypoczynkowym wśród Argentyńczyków. A wszystko dzięki pieknemu położeniu. Leży w zielonej dolinie, otoczonej z jednej strony przez wysokie pasmo górskie (szczyty mniej więcej 6-tysięczne), a z drugiej przez dużo niższe bardzo suche pasmo andyjskiej precordillery. Miasteczko nie ma swojego ścisłego centrum, ciągnie się przez dobrych kilka kilometrów, domy w sporej odległości, w co drugim restauracyjka, sklep, hoteli lub rozległe rancho z pasącymi się końmi. Teraz czuć było dość mocno, że jest już po sezonie. Pusto, sielsko, leniwie i jesiennie, tak pozytywnie, złoto-ciepło-jesiennie.

Rozbiliśmy nasz namiot na świetnym miejskim campingu (3,3 PLN od osoby, brak opłaty za namiot, więc SUPER-tanio). Mnóstwo zieleni, a więc i cienia, basen z wodą, wieczorem ciepłe prysznice, a do tego wszystkiego bardzo serdeczni gospodarze. Było tam tak miło, że oprócz wypadów do sklepu, który był daleko, wybraliśmy się może na dwa dłuższe spacery. Resztę czasu spędziliśmy leniuchując na campingu. Czytaliśmy, robiliśmy sobie drzemki, jakieś pranko ręczne większe. I grilla. Jako że każdy tutejszy camping jest wyposażony w murowane grille postanowiliśmy spróbować naszych umiejętności i ugrilowaliśmy sobie dwa steki. Taniej nam dużo nie wyszło niż w restauracji, ale to przez to, że dogodziliśmy sobie na maksa. Była najlepszej jakości polędwica wołowa, której towarzyszyły na naszych talerzach grzanki z oliwą z oliwek, oregano i czosnkiem i garnek sałatki z wszystkich dostępnych w Barrealu warzyw. Tęsknie za pierogami, gołąbkami, kiszonymi i mielonymi baaardzo, ale wiem, że jak już wrócimy za tym mięsem argentyńskim nieraz zatęsknię. REWELACJA.
Nie sposób jednak napisać cokolwiek o campingu w Barrealu bez wspomnienia o psie. Wspominałam już o tym nieraz, że psy w Ameryce Południowej doprowadziły mnie już nie raz do szału. Miliony razy rzucały się na nas przejeżdżających przez wioski motorem, drąc się, warcząc i próbując nas ugryźć. Mimo że każda chałupa na wsi ma tu co najmniej kilka psów, a i w miastach wszędzie je widać, nikt o nie nie dba. Są zaniedbane, bite, często wygłodzone. Źle przez człowieka traktowane, a więc i nas – „człowieków” –źle traktowały. I my zmieniliśmy więc nasze nastawienie do psów. Mimo że kochaliśmy czworonogi bardzo, nie zdarzyło się nam wołać ich, głaskać, w jakikolwiek sposób rozpieszczać. Tak też potraktowaliśmy psy z campingu w Barrealu. Jak powietrze, jakby ich nie było. Nie wołaliśmy ich do siebie, niczym (świadomie) nie karmiliśmy, nie głaskaliśmy ich ani nie bawiliśmy się z nimi. Jak podchodziły udawaliśmy, że ich nie widzimy. Jak zawsze.

Był jednak taki jeden pies, który nas, szczególnie mnie po prostu rozbroił. Pierwszej nocy zostawiliśmy przy torbie w motorze dwie bagietki zawinięte w siatce. Rano została pusta, rozdarta siatka. Zjadł nasz śniadaniowy chleb pies. Było ich jednak wiele, nie wiedzieliśmy który. Widzieliśmy jednak, że taki jeden w łatki zadowolony leży niedaleko i macha ogonem. No nic. Nasza wina. Uśmiechnęliśmy się wieć tylko do łaciatego psa i poszliśmy po nowy chleb.

Kolejnej nocy zostawiliśmy chleb (znowu zawinięty w siatki) na stole. I znowu rano siatka była pusta Zobaczyliśmy niewyrośniętego charta z przydługa sierścią przebiegającego koło nas z bułką w zębach. No nic nasza wina. Jak można było być tak głupim? Poszliśmy więc do sklepu po nowe bułki. Rudy nietoperz za nami. Od tej pory nie opuszczał nas na krok. Czym sobie zaskarbiliśmy jego przyjaźń nie wiem. Zostawieniem bułek na stole…?

Nietoperz poszedł z nami na 3-godzinny spacer. Nie odchodził od nas dalej niż na 3-4 metry, a większość czasu szedł przy nodze. Poszliśmy do restauracji – wszedł za nami i położył się pod stołem. Nijak nie dało się go wygonić. Zaczęliśmy więc go trochę traktować jak naszego psa. Daliśmy mu coś na kolację, coś na śniadanie. Pobawiliśmy się z nim. Zaczął spać przy naszym namiocie, ba najchętniej spałby z nami wśrodku, ale Micho go wygonił, położył się więc metr dalej. Jak jedno z nas odchodziło od namiotu lub od stołu, szedł na nami. Najczęściej odchodziliśmy – po prostu do kranu/pod prysznic lub do ubikacji. Czekał wtedy pod drzwiami kibelka lub pod kabiną prysznicową i wracał z nami pod namiot. Nawet jak o 4 rano szłam ledwo przytomna do ubikacji, obudził się i poszedł ze mną. Jak pojechaliśmy do obserwatorium, czekał przy wjeździe na camping.

Najbardziej wzruszający był jednak nasz odjazd. Czuł, że odjeżdżamy. Chodził osowiały, patrzył się rozbrajającym wzrokiem. Pożegnaliśmy się z nim. Wyjeżdżamy z campingu – odwracamy się do tyłu, a on biegnie. Biegnie za nami ile sił w nogach. Biegł długo. Patrzył się na nas jakbyśmy go porzucali. Chciałabym mieć kiedyś takiego właśnie psa.

Jak już wcześniej wspominaliśmy w Barrealu mieliśmy w planie odwiedzenie pobliskiego obserwatorium, znajdującego sie w Parku Narodowym El Leoncito. Tu ważna informacja, dla tych którzy będą chcieli się tam wybrać - wizytę nocną trzeba rezerwować i opłacić w biurze obserwatorium w San Juan. My tego nie wiedzieliśmy i tylko dlatego, że potrzebowaliśmy nowej dętki i pojechaliśmy przez to do San Juan, w którym z kolei nie potrafiliśmy dogadać się z obserwatorium przez telefon, udało nam się wszystko wcześniej załatwić. Jak to często bywa trochę za wiele sobie nawyobrażałam, miałam przed oczami wielkie planety, mgławice itp. itd. Mimo wszystko jednak warto było. Wizytę rozpoczęliśmy od zobaczenia teleskopów za dnia. Największy teleskop w obserwatorium El Leonicto ma 2,5 metra – w Chile jest podobny, ale 8-metrowy… Ciężko aż mi sobie wyobrazić jakie wrażenie musi tamten robić, ten robił wielkie. Po zachodzie słońca i kolacji okazało się jednak, że przez ten wielki teleskop nie będziemy patrzyli. Po pierwsze dlatego, że się nie da, bo służy on do analizy światła emitowanego przez gwiazdy.

Teleskop, przez który obserwowaliśmy niebo był zaawansowanym teleskopem hobbystycznym. Babeczka, która się nami opiekowała, miała jednak tak wielką wiedzą, że obserwacja nawet niewiele powiększonych gwiazd robiła wrażenie. Przyjrzeliśmy się między innymi gwiazdom aktualnie w tym regionie najjaśniejszym – Syriuszowi oraz gwiazdom – Kanopus i Achernar. Póżniej przyszła kolei na spektakularne – gromadę kulistą – 47 Tukanów oraz na Wielką Mgławicę w Orionie. Szczęki opadły nam jednak dopiero jak zobaczyliśmy Saturna – widać było dokładnie jego dysk i księżyce!!!!!!! oraz powierzchnię Księżyca – z mnóstwem bardzo głębokich kraterów, w których niesamowicie załamywało się światło. Wrażenia nie-do-opsiania!!!!!! Nie mogę się doczekać na wizytę w obserwatorium z bardziej profesjonalnym teleskopem. Coś niesamowitego!!!!!!

Saturn widzieliśmy dokładnie tak (ujęcie, widok, skala są naprawdę identyczne, nie jest to jednak zdjęcie, a zrzut ekranu w programie Stellarium - świetny program do obserwacji nieba):

Niestety, mimo, że obserwatorium słynie ze znakomitej widoczności (co roku jest tu od 280 do 300 bezchmurnych nocy) my trafiliśmy na jedną z tych pochmurnych i mogliśmy obserwować niebo jedynie przez pierwszą godzinę – 22-23. Później była walka z ciągle przemieszczającymi się chmurami aż w końcu przed północą się poddaliśmy i wróciliśmy na camping w Barrealu. Jak to zwykle bywa, nie dojechaliśmy na camping, a chmury się rozeszły…

Droga z Barrealu do Mendozy to kolejne piękne kilometry. Pierwsze 40 to jazda wzdłuż ośnieżonych szczytów, które wyglądają tak:

Później chwila monotonni, dojazd do Upsallaty, skąd ostatnią setkę do Mendozy zrobiliśmy po mało uczęszczanej obecnie drodze przez Villavicencio (popularny kurort argentyński w latach 50-tych). Przypomniała się nam trochę Boliwia. Znowu było szutrowo-skaliście – widoki – PIĘKNE!!!!!!! Z ponad 3000 zjechaliśmy serpentynami na ok. 700mnpm, z zimna wysokogórskiego do upału pustynnego. Z przełęczy były piękne widoki na Acongague. Zdjęcia jednak dobrego nie mamy, postaramy się je zrobić w drodze do Chile.

O dniach w Mendozie następnym razem. A tymczasem zdjęcia z ostatnich dni:

Valle de Calingasta

Pozdrawiamy właśnie z Mendozy,
Madziula

P.S. Udało nam się uploadować zdjęcia do poprzedniego wpisu. Tu link:

Ruta 40 do San Juan

Dziki zachod

2010-03-27T22:56:00.013+01:00

Zrobilo nam się trochę blogowych zaległości. Wszystko przez zupełnie inną specyfikę podróży przez Argentynę. Argentyna to ósmy największy pod względem powierzchni kraj świata. A ludzi mieszka tu tyle co w Polsce, z czego co trzeci mieszkaniec mieszka w Buenos Aires. Zachodnia Argentyna charakteryzuje się bardzo surowym i suchym klimatem. Stąd mieszka tu bardzo niewiele ludzi i odległości pomiędzy wioskami/miastami są naprawdę gigantyczne. Do tego dochodzi dosyć duża monotonnia krajobrazu. Legendarna Ruta 40 (czyt. cuarenta, wym. kłarenta), prowadząca wzdłuż Andów z północy na południe Argentyny jest owszem – bardzo piękna, ale i jak się jedzie na motorze z prędkością nie przekraczająca 80km/h – bardzo monotonna. Ostatnie dni spędziliśmy więc głównie jadąc. Spaliśmy na dziko lub na campingach bardzo często z dala od Internetu, a nawet jak Internet w pobliżu był byliśmy tak zmęczeni po przejechaniu 300-400km na mało wygodnym siodełku, że po prostu szliśmy spać. Atrakcji kilka mimo wszystko było, wpis ten nie będzie więc aż tak nudny jakby się po tym wstępie wydawać mogło :)

Do wyjazdu z Salty podejścia mieliśmy dwa. Za pierwszym razem ujechaliśmy może 10km i odezwał się gaźnik. Po południe spędziliśmy więc u przydrożnego mechanika, który nie miał inne zadania, więc Michał musiał pół motoru rozkręcić żeby dostęp do gaźnika zapewnić. Postanowiliśmy dalej już nie jechać i zebrać się dnia kolejnego z samego rana. Nie wiem dokładnie co z tą Argentyną jest nie tak, ale zebranie się z samego rana w tym kraju to w naszym przypadku wyjazd między 11 a 12. Słońce wstaje tu dopiero ok. 7.30-7.40 i nawet jak uda się nam wstać o tej 8 na prysznice i królewskie śniadania jakie sobie tutaj fundujemy schodzi nam co najmniej 3h.
Przy drugim podejściu plan mieliśmy mało ambitny – dojechać po w 80% asfaltowej drodze do Cachi – 180km od Salty. Po pierwszych kilkudziesięciu kilometrach droga zaczyna się wspinać doliną rzeki. Im wyżej tym coraz bardziej sucho. A szkoda bo naprawdę spodobała nam się ta dzika zieleń z okolic Salty :) Na ok. 70km od Salty łapiemy gumę. W tylnym kole. Znamy już proces zmieniania tejże opony doskonale, niewyjęte 3h mordęgi. Do boju więc! Po ponad godzinie boju udaje się zdjąć koło, z oponą nadal trwa walka. Micho nie daje rady. Widać w jego oczach chęć poddania się. Żar leje się z nieba, ciężko znaleźć cień jakikolwiek i ogólnie człowiek najchętniej udałby się na sjestę jakąś, a nie z oponą w słońcu siłował. Siadamy więc na ziemi i medytujemy. Machencjusz nie może uwierzyć że już kiedyś sobie z nią kilkakrotnie poradził. I jak tak sobie medytujemy podjeżdża do nas dwóch panów na skuterach Vespa i pyta czy todo bien? Odpowiadamy więc, że nie. A oni czy nam nie pomóc. Co 6 rąk to nie 2! Praca wre, choć szybko do przodu nie idzie. W rozmowie okazuje się, że jedna z Vesp przyjechała z KOLUMBII! Kolumbijczyk robi sobie własnie tour dookoła Ameryki Południowej, w planach ma odwiedzenie 10 krajów :) Druga Vespa jest z Salty – obaj zgadali się przez Internet przez Klub Vespistów w Salcie :P Potwierdza się więc nasza teoria o nadzwyczajnej uprzejmości i przyjazności Kolumbijczyków. A i Argentyńczycy bardzo dużo im nie ustępują trzeba przyznać :) Ponad godzina męki, opona nałożona, próba pompowania i nie idzie. Dziury w nowej dętce… Kolumbijczyk – Juan bierze więc oponę z dętką na swoją Vespę i jedzie do najbliższego miasta ją naprawić. My tymczasem ucinamy sobie miłą rozmowę z Salteńczykiem. Juanowi schodzi ponad 2h. W międzyczasie Salteńczyk idzie na trawę spać, a my czekamy. Juan wraca i z uśmiechem na twarzy mówi ze śrubokrętem zrobiliśmy w dętce 8 dziur… Jako że dętka jednak nowa nie jest, ma już 6 łatek z czasów Salaru de Coipasa sumarycznie jest ich już 14…. Gomero decyduje się więc na założenie dętki z łatkami trzema.

Przytwierdzenie opony to już tylko krótka chwila. Jesteśmy gotowi do drogi! Tylko, że sumarycznie ponad 6h nam z tym wszystkim zeszło i zaraz robi się ciemno. Jedziemy więc nie do Cachi a kilka kilometrów przed siebie poszukać miejsca na rozbicie namiotu. Vespy natomiast wracają do Salty, za późno jest bowiem, żeby kontynuowali swoją jedniodniową wycieczkę do Cachi… Trochę popsuliśmy im dzień…

Rozbijamy się w małej wiosce na boisku piłkarskim. W pobliskiej rzece rośnie mięta, gotujemy więc sobie herbatę i zupki chińskie i próbujemy zasnąć w otaczających nas błyskach i grzmotach. Na szczęście burza przechodzi bokiem.

Rano myślimy sobie – do Cachi niewiele już nam zostalo, wiec albo spedzimy dzien milo albo gdzieś dalej dojedziemy. Opona długo nam jednak pocieszyc się nie dała i szybko nasze plany zrewidowała.

Guma po drugi, w tylnej oponie oczywiście. Tym razem zdjęcie koła i opony przebiega ekspresowo, zakładamy dętkę, i nie działa. Źle załatana została… Decydujemy się na patent już sprawdzony czyli stopowanie z oponą do najbliższego wulkanizatora. Tym razem ja zostaję pilnować motor i rzeczy naszych.

W oczekiwaniu na Michala, klade się na murku z książką i czytam. Tak szybciej mi zleci czas, nie ma szans, że Michał wróci za mniej niż 2-3h. Przychodzą chmury i robi się zimno. Mam nadzieję, że Michał wróci zanim zacznie padać i się ściemni. Jest za stromo, żeby rozbić namiot, będę musiała się ratować peleryną. Na razie jednak deszcz tylko grozi, przed chłodem chronią mnie swetry i kurtki. Jest jeszcze jedna potrzeba utrudniająca czekanie – duży głód. Zawsze wozimy z sobą jedzenie na wszelki wypadek, zjedliśmy jednak wszystko dnia poprzedniego na kolację i dnia dzisiejszego na śniadanie. Jest już dobrze pora obiadu, brzuch zaczyna świrować… Problem pustego żołądka rozwiązuje się sam. Zatrzymuje się koło mnie dwóch rowerzystów. Jeden z Holandii, drugi z Australii. Częstują mnie jedzeniem :P Jeden paczką najlepszych jakie w zyciu jadłam suszonych moreli, drugi chlebem z tuńczykiem. Najedzonej łatwiej się czeka. Jeszcze jedna rzecz umila mi czekanie – KONDOR, który przelatuje bardzo nisko nad moją głową. Na tyle nisko, że dokładnie widzę jego białą szyję, charakterystyczny dziób. PIEKNA ptasia potega. Niestety aparat schowałam chwile wczesniej do tankbagu i mimo ze kondor zatoczyl nade mna kółek kilka, nie zdążyłam uruchomić aparatu.

Machencjusz wraca podwieziony przez wulkanizatora 2 godziny później. Okazało się, że jego warsztat jest całkiem niedaleko, bo jakieś 12-15km. Ciężko go było jednak zmobilizować do szybkiej pracy. Powodów wiele – jest sobotnie popołudnie, wypił już parę kieliszków wina z kolegami, był ciekawy i zadawał miliony pytań, jego samochód jest mocno wiekowy i nie dość, że musieli go pchać, żeby ruszył to jazda pod górę te 15km zajęła im godzinę. Dostaję zawiniątko z ciepłymi empanadami…. Głodna co prawda już nie jestem, ale i tak smakują wyśmienicie. Gomero znalazł kolejne 3 dziury w naszej 14- łatkowej dętce. Stwierdził jednak, że mimo dużej ilości łat, jakość gumy jest dużo lepsza i tak jedziemy dalej na kole z dętką załataną w 17 miejscach….. Nie muszę więc chyba dodawać, że wierzyć mi się nie chce, że do Cachi uda nam się dojechać bez kolejnej przygody.

Okazuje się jednak, że nieszczęścia mają swój kres i do Cachi o zmierzchu dojeżdżamy! Widoków co prawda do przełęczy nie mamy w ogóle, jedziemy w gęstych chmurach. Później jednak się wypogadza, chmury zostają po drugiej stronie gór (niezwykłe!), a my zjeżdżamy w pięknym słońcu do Cachi.

Tam instalujemy się na świetnym campingu za jedyne 15 pesos ze wszystkim (12,5zł). Poznajemy Holendra – Marco, który podróżuje na motorze BMW. Marco zaczął swoją podróż w Surinamie, jedzie na Przylądek Horn, po czym wraca do Kolumbii. Przejechał właściwie 1,5 raza tyle co my kilometrów w Ameryce Południowej, ma prawie 2-krotnie większy przebieg, a jego problemy motocyklowe ograniczyły się do jednej przebitej opony i jednego zepsutego łożyska. Słysząc to czujemy się trochę tak, jakby sobie z nas żartował. Łożysko musiał co prawda aż z Niemiec sprowadzać, bo w Ameryce Południowej nie ma zupełnie części do motorów BMW, czymże jednak jest jedno łożysko i jedna guma na tyle tysięcy kilometrów…. Następnym razem, jak wybierzemy się w podróż motocyklem (choć ja skłaniam się ku jeepowi – lepsze rozwiązanie na Afrykę :P) jedziemy albo motorem nowym albo BMW.

W Cachi rozpoczynamy naszą przygodę z Rutą 40, ciągnącą się wzdłuż Andów przez całą Argentynę. Pierwszy odcinek do Cafayate ma być najtrudniejszy, bo nieutwardzony, dalej będzie tylko lepiej – przynajmniej do Mendozy. Trudności mają być wynagrodzone widokami – to również jeden z bardziej widowiskowych fragmentów Ruty 40. Droga rzeczywiście do najprostszych nie należy, choć i trudna bardzo nie jest. Największym problem stanowi dla nas spora ilość piasku skumulowanego na jej niektórych odcinkach. Są też jednak fragmenty w świetnym stanie, jedzie się niewiele gorzej niż po asfalcie. Masakra jest z całą pewnością jak pada. Co chwile są bowiem tzw badenes, czyli poprowadzone przez drogę koryta rzek okresowych. Kombinacja wody niosącej kamienie i piachu przemienionego w błoto musi być straszna. Już później za Cafayate, na drodze asfaltowej widzieliśmy wiele znaków, żeby nie przejeżdżać jeśli jest woda. Tam był asfalt, do Cafayate go nie ma, musi więc być znacznie gorzej.
Widoki piękne. Mimo, że jedziemy doliną rzeki, droga cały czas się wije po okolicznych pagórkach. Zatrzymujemy się często na zdjęcia, spacerujemy po wioskach, które mijamy. W podziwianiu i zachwycie zupełnym przeszkadza tylko jedno – upał. Żar leje się z nieba i mimo naturalnej klimatyzacji jaką ma każdy motocyklista, w kurtce, spodniach, buciorach jest mi naprawdę ciężko wytrzymać. Im bliżej jednak Cafayate, tym widoki co raz bardziej spektakularne, a zachodzące słońce przypieka co raz mniej.

Valle del Calchaques

Do Cafayate – drugiego największego w Argentynie regionu winnego, słynącego głównie z produkcji białego, bardzo aromatycznego wytrawnego wina Torrontes, dojeżdżamy pod wieczór. Instalujemy się na campingu, standard średni za 30 pesos (23ł), ale i tak jest to opcja najtańsza. Mała dygresyjna – jesteśmy w Argentynie już dwa tygodnie i wbrew początkowym obawom nie jest tu aż tak bardzo drogo. Dzięki dobrze rozwiniętej sieci campingowej udaje nam się spać naprawdę tanio – płacimy średnio mniej niż w Boliwii :) Koszty benzyny są dość wysokie – tzn tylko w porównaniu do Boliwii, bo wciąż za litr płacimy mniej niż 3 zł, jedzenie natomiast staramy się organizować sobie sami i w taki sposób wydajemy średnio na naszą dwójkę ok. 120 zł dziennie (nie wliczając rzeczy do motocykla, uwzględniając natomiast wszelakie przyjemności ciastkowo-kawowe).

W Cafayate na campingu poznajemy ciekawą parę Szwajcarów. On emeryt, wraz z przejściem na emeryturę sprzedał wszystko co miał i za to podróżuje ze swoją stosunkowo młodą żonką (niecałe 50 lat) po świecie. W Ameryce Południowej są już 5 rok. Za rok katapultują się do Europy, żeby przez Polskę (:P) ruszyć na wschód. Historie takie słyszeliśmy już nieraz. Niezwykły jednak jest środek transportu, którym podróżują. To nowiusieńka ciężarówka MANa, z zabudową w formie domu. A tam jak to sami nieskromnie podkreślają – TOP- Austattung (topowe wyposażenie). Dwa pokoje i łazienka, z pralką suszarką do ubrań i prysznicem, w kuchni granitowe blaty, płyty indukcyjne do gotowania, plazma, a w sypialni niby nic takiego, bo tylko łóżko i szafy… Do przyczepy prowadzą elektrycznie wysuwane schodki, pod którymi nasi Szwajcarzy kładą codziennie rano wycieraczkę (Hi!). Z tylnej rampy natomiast (kiedyś garaż był w środku) zjeżdża quad Kawasaki, którym pan Edy śmiga po świeże bułeczki. W baku 750 litrów ropy, telefony satelitarne w kabinie i miliony innych bajerów, których dalsze wymienianie sensu nie ma. Obraz macie. Ot takie szwajcarskie życie w Argentynie. Jakby kogoś bardziej interesowało to ich strona z milionem nie wiem po co podanych technicznych szczegółów: www.waypoints.ch

W Cafayate nie odwiedzamy żadnej winnicy, zostawiamy sobie to na Mendozę. Jedziemy na półdniową wycieczkę do Quebrady de Cafayate, przepięknych zerodowanych formacji geologicznych, gdzie ratujemy z opresji parę europejczyków którzy wynajętą Corsą (stara wersja, która tutaj wciąż jest sprzedawana, jako Chevrolet) zakopali się w piachu z dala od głównej drogi, nadrabiamy zaległości mailowe i idziemy poraczyć się stekiem, bo z tego Argetyna słynie.

Argentyńczycy spożywaja najwięcej na świecie wołowiny, bo jak sami podkreślają ich krowy wciąż pasą się na łąkach, dzięki czemu ich mięso wołowe nie ma sobie równych. Wydaje się to nieco przesadzone, jednak powiem wam, ze ja mięsa już trochę w życiu zjadłam i czegoś takiego jeszcze NIGDY nie jadłam. 3cm bife de chorizo zapadało się od swojej miękkości pod nożem, rozpływało w ustach, pyszność i soczystość NIE-DO-OPISANIA. Nasze łakomstwo nie miało granic, ledwo dotoczyliśmy się camping, tym bardziej, że mięso poprawiliśmy dzbanem stołowego wina. Na nasze (nie-) szczęście, nie stać nas na takie żywienie każdego dnia.

Nasz pobyt w Cafayate ma też swoją jedną ciemną stronę. Prawdopodobnie (pewna na 100% nie jestem) to tam ukradli nam naszego Lumixa – mały aparacik wodo i kurzoodporny, kupiony na ten wyjazd. Wina w zupełności moja. Zostawiłam go w zapiętej kieszeni kurtki w otwartym namiocie, kiedy to pojechaliśmy do Quebrady de Cafayate, albo też wyjęli mi go z kurtki którą zostawiamy na motorze zwiedzając małe miasteczka. Filmików z Ameryki Południowej więcej nie będzie…

Cafayate i okolice

Z Cafayate ruszyliśmy dalej Ruta 40 na południe. Nastąpiły dni w dużej mierze tranzytowe. Monotonnia momentami zabójcza. 60km po prostej jak od linijki, jeden zakręt łuk (nawet nie trzeba zwalniać) i kolejne 60km po prostej. Trochę przypomina się nam jazda przez Australię, która jeśli nie podróżuje się samolotem a samochodem potrafi być momentami strasznie monotonna. Po prawej Andy, po lewej mniejsze pasmo górskie lub płasko, a my doliną w upale po płaskim. Raz na 200-300km zdarzy się przejazd przez górki (niewielkie). Wtedy zatrzymujemy się co chwilę, ciesząc się, że TAK ładnie (np. Cuesta de Miranda!). Mijane wioski ospałe, zielone, raczej mało ciekawe, przede wszystkim nieliczne. Ogólnie mamy oboje wrażenie, że w Argentynie jest wieczny weekend, tzn sobota. Miasta i miasteczka budzą się do życia między 9 a 10, ok. 12 mnóstwo ludzi na ulicach, po czym wszystko zamyka się na siestę, żeby ożyć pod wieczór. Nikt się nie spieszy, ławki w parkach mają pełne obłożenie. Taka wieczna sielanka. A przecież wakacje się już skończyły.

Raz śpimy na campingu miejskim (za darmo, w Belen), raz na rancho u przemiłego dziadka, który częstuje nas 2-kilogramową siatką pełną pysznych winogron. Po 3 dniach i przejechaniu ponad 1000km dojeżdżamy do San Juan. Zmęczeni strasznie. Znalezienie campingu okazuję się bardzo trudne. Bo w mieście owszem wiele campingów jest, ale pełnią one funkcję centrów sportowo-rekreacyjnych i są zamykane na noc(!)… Po jakiejś godzinie znajdujemy camping Don Bosqo przy drodze numer 20 i zapadamy w twardy sen.

Kolejnego dnia kupujemy WRESZCIE nową dętkę i inne potrzebne motocyklowi sprzęty typu nowy filtr oleju i olej. Kawkujemy w kawiarni z WIFI. Korzystając z okazji postanawiamy zadzwonić do Stanów dopytać o amortyzator, który powinien był już przyjść do Mendozy po 4 tygodniach od złożenia zamówienia w Uyuni, a ciągle go nie ma. Opadają nam ręce, a ciśnienie buzuje. Nie wysłali go jeszcze. Bo karty kredytowej naszej nie mogli do transakcji użyć, o czym nam napisali. Owszem, tylko w mailu poprosili o zapłatę PayPalem, co natychmiast zrobiliśmy. Miesiąc temu już. Nie prosili o mailowe potwierdzenie dokonania płatności PayPalem. Kolejny miesiąc bez tylnego amortyzatora…..???? Na razie myślimy co dalej. Mamy pewien pomysł, na razie niepewny, więc pisać nie będę. Pomysł jednak jest świetny, trzymamy więc mocno za jego powodzenie kciuki !

W San Juan odwiedzamy też biuro największego w Argentynie i jednego z najważniejszych w Ameryce Południowej obserwatoriów astronomicznych – El Leoncito. I rezerwujemy nocną wizytę w tą niedzielę. Spędzimy tam 7-8 godzin. Zaczynamy o 17, będzie kolacja i całe morze ciekawych informacji, w tym obserwacja planet i gwiazd przez teleskopy różne!

O gwiazdach, konstelacjach i planetach w odcinku następnym!!

Album ze zdjęciami dołączymy tak szybko jak to będzie możliwe.

Pozdrawiamy

Madziula

Pierwsze argentyńskie wrażenia

2010-03-17T22:00:00.006+01:00

Po przekroczeniu granicy z Chile właściwie od razu przywital nas asfalt. Pierwszy asfalt od Potosi, pierwszy asfalt od prawie 1000km :). Już zapomnieliśmy jak to jest amortyzator-sprezyna dziala jak normalny amortyzator, a wszystko dzieki temu ze asfalcie w Chile elegancki, równiutki – dziur i nierówności nie ma. Okrazamy wulkan Licancabur i zjeżdżamy z 4500mnpm na jakies 2300mnpm do San Pedro de Atacama. Zjazd podobny nieco do tego z okolic Arici i Iquique, czyli kilkadziesiąt kilometrow na wprost, ciagle w dol. Niesamowicie te Andy schodza do Pacyfiku w Chile. Stopniowo, konsekwentnie w dol. Na polnocy Chile wszystkie drogi są więc proste. Niezależnie od tego czy po płaskim, czy w górę, czy w dół. Wrazenie niesamowite.

W San Pedro upał. I bardzo nas to cieszy. Bo mimo ze podróżujemy po Ameryce Poludniowej w ich „lecie”, mimo ze jesteśmy caly czas stosunkowo blisko rownika, slowa upal doświadczyliśmy bardzo bardzo niewiele razy. W Kolumbii, na polnocy Peru i w boliwijskiej dżungli. Tyle. W San Pedro upal przyjemny, bo wilgotność niewielka. Cieszymy się ze wygrzejemy nasze zmarzniete po Altiplano kosci. Zanim jednak zaczniemy się grzac musimy załatwić formalności związane z przekroczeniem granicy. Tak, tak dopiero w San Pedro, 70km za oficjalna granica z Boliwia załatwiamy formalności, bo dopiero tam urzędują celnicy. Najdziwniejsza granica jaka widziałam w zyciu moim. Można wjchac z Boliwii na terytorium Chile, skręcić w strone Paso Jama czyli granicy chilisjko-argentynskiej, przejechac po terytorium Chile 100 (!!!!!)km i wjechac do Argentyny bez sladu w paszporcie ze było się kilka godzin w Chile….

Ogolnie rzecz biorac wszystkie granice w Ameryce Poludniowej są bezproblemowe. Z wyjątkiem chilijskich. Tzn i te są bezproblemowe w sensie folmalnosci paszportowo-motorowych, ale jest jeszcze jeden stopien kontroli, który jest dla nas delikatnie mówiąc upierdliwy. A mianowicie – SAG, czyli sluzba kontrolujaca, czy nie wwozi się zadnych produktow pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego. Cala kontrola polega na tym, ze trzeba wszystkie bagaze oddac do skanowania lub położyć na stolach, umożliwiając tym samym ich reczne przeszukanie. Rozumiemy cala filozofie kontroli SAG ich motywy, z tym, że odwiązanie wszystkich bagazy zajmuje nam ok. 15-20 minut, przywiązanie to ok. 30minut, a ich bardzo powierzchowna i totalnie niedokladna kontrola zajmuje może 1-2minuty. Już drugi raz wwieźliśmy do Chile min cala paczke lisci koki, zupełnie jej nie ukrywając. 1,5h na „granicy” i jedziemy szukać campingu. Ze znalezieniem nie mieliśmy większego problemu. Jest ich co najmniej kilka. Ceny natomiast, szczególnie po kilku miesiącach w Chile i w Peru powalają. 16USD za naszą dwójkę. Czyli sporo więcej niż za NAJdroższy nasz hotel – z La Paz, gdzie spaliśmy w pokoju z łazienką, w boskiej pościeli, a w cenie było min śniadanie i wifi w pokoju… A camping sam w sobie – dziadostwo straszne. Ludzie jednak ciekawi. Poznaliśmy między innymi Chilijczyka podróżującego od 16 lat z synem, z czego ten ma 6 (4 w podrozy) i mówi w 4 językach..., Niemca – sapera - podróżującego po Am S od 6 lat objechanym żółtym Landroverem, wczesniej był w Australii i Afryce. I jeszcze jednego Niemca, który wziął roczny urlop, przywlókł z Europy campera, ale mu się tęskni za dziewczyna więc wraca.

Na ulicach San Pedro uderza nas ilość turystów. Zdecydowanie największa gringownia po Cusco. Z tą różnicą, że 5 przecznic od rynku w Cusco widać było jakieś normalne peruwiańskie życie. Choć trzeba było się postarać możliwe były do znalezienia obszary Cusco, w których życie toczyło się zwyczajnie, a nie wokół zaspokajania potrzeb turystów. San Pedro jest małą mieścinką, tam takich obszarów nie ma. W każdym domie jest hotel, restauracja, biuro turystyczne, kafejka internetowa albo sklep z artesaniasami. A wszystko TAK DROGIE, ze galy na wierzch wychodza i schowac z powrotem się nie chcą. Samo San Pedro to zdecydowanie nic takiego, ludzie przyjeżdżają tu jednak nie dla wioski, a dla okolic. Postanowilismy wiec zobaczyc co ciekawsze miejsca i uciekac do Argentyny. Musilelismy jednak być dosc mocno selektywni w naszym wyborze. W okolicach San Pedro nie ma bowiem jednego Parku Narodowego, który pobierałby jedną zbiorczą opłatę. Każda „atrakcja” pobiera opłatę w wysokości 4-8USD od osoby, co przy naszej dwójce i atrakcjach kilku daje sumkę dla nas wysoką.

I tak zdecydowaliśmy się pojechać do miejsc dwóch – Valle de la Luna i Laguny Cejar. Dolinę Księżycową zobaczyliśmy „od tylnych drzwi”, co by nie płacić. Formacje skalne niezwykłe, różnorodność wielka. Tylko na nas, po tym co widzieliśmy, wielkiego wrażenia na nas nie zrobiła. Chodząc w tych różnych skalnych dolinkach rozmawialiśmy o znaczeniu kolejności zwiedzania. Jakbyśmy przyjechali do San Pedro na początku – bylibyśmy oczarowani. A teraz – doznania przyjemne, ale bez rewelacji.
Pojechaliśmy więc dosyć szybko na Salar de Atacama popływać w Lagunie. Słyszeliśmy, ze droga będzie piaskowa i że może być trudno, ale po tym co doświadczyliśmy w ostatnich dniach w Boliwii byliśmy bardzo pewni siebie. Niepotrzebnie, bo piasek nigdy łatwy nie jest i niezależnie od tego, jak wielkie się ma doświadczenie, wywalić się w nim jest niezmiernie łatwo. I tak też się stało. Piasek sięgał momentami do połowy koła, momentami wydawało się, że jest zupełnie twardo, a koło zapadało się strasznie. I raz w takim niepozornym miejscu zaliczyliśmy w glebe. Akumulator posłuszeństwa odmówił. Nie mieliśmy więc innego wyjścia niż rozpędzać motor, pchając go po piaskowej drodze i próbować odpalić „na pych”. Niełatwo, ale po kilku próbach się udało.

Laguna, a właściwie Laguny Cejar są miejscem pięknym. Wyglądają trochę tak jak głębokie dziury w kilkudziesięciocentymetrowej skale solnej. Woda jest w nich przez to taka słona, że można w nich pływać z efektem jak w Morzu Martwym. Fajna zabawa ;)
Resztę czasu w San Pedro spędziliśmy na uzupełnianiu bloga i uploadzie zdjęć. Zaległości wielkie były, w sumie cały dzień nam na tym zszedł.

Valle de la Luna - Laguna Cejar

Trzeciego dnia udało nam się wyjechać z San Pedro w stronę Argentyny. Do Salty mieliśmy ponad 600km, postanowiliśmy to podzielić na dwie części. Pierwsza część to 300km przeprawy przez Andy. Wjazd po prostej na Altiplano, po czym po prostej przez Altiplano. Znowu marsjańskie klimaty, pojedyncze trawki, brak roślinności, gdzieniegdzie wikunie, wszedzie wulkany, czasem salar niewielki się trafi. Podoba nam się. Tylko zimno, przez to zatrzymywać nam za bardzo się nie chce.
Granica z Argentyna bardzo bezproblemowa, nawet na motor nie chcieli rzucic okiem. Za granica stacja benzynowa. I to jaka! Karta można placic! I kawe z croissantami serwuja! Raczymy się :)

130km za granicą pierwsza wioska – Susques. Tu zatrzymujemy się na noc. Okazuje się ze można campować, w centrum wioski, na placu pod komisariatem. Trochę mało kameralne miejsce, ale skoro lokalsi mówią, że niejeden już tu campował, to i my się rozbijamy. Jesteśmy głodni. W wiosce jest kilka małych restaurantek, nie mamy jednak argentyńskich peso. Bankomat nie działa, wymiany walut nie ma, z prywatnych osób nikt nie chce nam wymieni ć chilijskich peso. Znajdujemy jednak w końcu chilijskich kierowców TIRów, którzy wymieniają nam gotówkę. Najadamy się po uszy Milanesą – czyli takim 3mm schabowym o średnicy 40cm. MNIAMI

Podoba nam się to Susques. Wioska cała z cegły adobe, niby niewiele różniąca się od tego tysiąca wiosek, które widzieliśmy w Boliwii i Peru, a jednak drobny przeskok cywilizacyjny widzimy. Zamiast betonowego, tandetnego placu głównego, jest wysadzana drzewkami i całkiem eleganckimi latarenkami avenida. Bank – bardzo elegancki, podobnie jak kilka restauracyjek. Krok w stronę domu.

Kolejny nasz dzień to wielki zjazd w dół. Z 3600 musimy wjechać na przełęcz na 4200, po czym zjechać w dół do Salty na około 1100mnpm. Serpentyny niesamowite, wieje jak na Altiplano i te kaktusy – WSZEDZIE wielkie kaktusy, dosyc zielono, widac, ze jesteśmy tu pod koniec pory deszczowej, ze wszystko zdążyło się bardzo zazielenic. Co nas jednak najbardziej uderza i staje się przyczyna tak wielu przerw i postojow – to gory. Tak glebokich dolin nie widzieliśmy od Peru, ta wysokogórskość jest piekna, najbardziej podoba nam się jednak kolor gor… Tecza skalna. Czegos takiego w zyciu nie widzieliśmy. Róż, rudy, fiolet, zieleń, żółć. Wymieszane, poplątane. Wow. Zatrzymujemy się w trzech miejscowościach – Purmamarce, Tilcarze i Maimarze. Wioski bardzo turystyczne, nic takiego, wszystkie jednak punkty widokowe na gory teczowe maja. Wchodzimy na każdy z nich. Bardzo nam się to podoba.

W drodze do Salty

Kilkanasnie kilometrow przed Jujuyem robi się zielono. TOTALNIE zielono. Dzunglowo zielono. I padac zaczyna. Zatrzymujemy się wiec, żeby włożyć nasz ekwipunek przeciwdeszczowy. Nie gasimy silnika. I kiedy tak nakładamy kolejne warstwy smok wypluwa przez tylna rurke wielkie ilości zielonego plynu, plynu chłodniczego… Z pieknie było, mysle sobie. Micho mowi jednak ze nic się nie stalo, ze silnik się przegrzal i motor wyplul nadmiar plynu, ze możemy jechac dalej. Plyn uzupełnimy w Salcie. Wszystko przez ten niewylaczony silnik. Dlaczego go nie wyłączyliśmy? Bo w San Pedro ostatecznie umarl nasz akumulator. Tak zupełnie. Rozrusznik rano nawet raz pociągnąć nie chce. Jeśli wiec w pobliżu nie ma z górki staramy się nie gasic silnika, żeby pozniej nie mieć problemu przy pchaniu motoru. Dosyc smiesznie to wyglada szczególnie w wioskach, jak pchamy we dwojke motor żeby odpalil. W Susques trzy razy musieliśmy go na gorke wpychac, żeby pozniej rozpedu przy zjezdzie smok nabral. W sumie bawi nas to :)

Z Jujuya do Salty wybieramy mniej uczęszczaną drogę. Okazuje się ona być wąską na jeden pas ścieżką z milionem zakrętów. Zielen dzunglowa, momentami zielone pola uprawne. Czujemy się jak w czerwcu w Polsce… Do Salty dojeżdżamy już po zmroku. Znajdujemy camping, stosunkowo niedaleko od centrum (30-40 minut na piechotę). Miał być z basenem i jest, tylko z basenu po wakacjach wodę wypompowali :)
Rozbijamy się. Zaczyna padac. Na początku niewinnie. Mży. Zamykamy więc nasze dwa okna, w tym jedne okno-drzwi i dusimy się w duchocie. Z czasem z mżawki robi się ulewa połączona z burzą. Kapie w namiocie. Ciężko nam śpi. Prawdziwa burza przychodzi jednak o 3 w nocy, Pioruny walą dookoła, co chwilę w namiocie robi się super jasno, grzmoty rozrywają niebo. U nas mokro i trochę się boimy. Że piorun walnie w drzewo, pod którym śpimy. Jest dosyć wysokie. Zastanawiamy się, czy nie przenieść się na spanie do łazienki. Postanawiamy się chwilę wstrzymać. Nagle HUK. NIEziemski HUK! Tuz kolo nas, ziemia się zatrzęsła. Zrywamy się, walnal piorun! Pytamy się jedno drugiego, czy wszystko OK. TAK, wszystko OK. Po minucie trzezwiejemy i uzmysławiamy sobie, ze to nie piorun walnal, tylko motor się przewrocil. I Michala kask w glowe uderzyl. Raczka od kierownicy była pewnie z 5 centymetrow od jego głowy…. Postawiliśmy go tak blisko namiotu, żeby pelerynę rozciągnąć nad wejściem do namiotu – żeby choć minimalną szparkę wentylacyjną zrobić. Przez kilkugodzinną ulewę ziemia tak rozmokła, że się pod nóżką od motoru zapadła. Pioruny dalej walą, a nam benzyna pod namiot wycieka. Micho wygramala się z namiotu i w samych slipkach, na bosaka, w błocie walczy z podniesieniem motoru. Kilka minut mu to zajmuje. Wraca jak spod prysznica. Pozniej dlugo zasnąć nie możemy. Schiz totalny. Ze piorun benzynę, co nam pod namiot podciekła, podpali. ITP. Głupia ta wyobraźnia ludzka. Ciężko ja ujarzmić. Rano organizujemy wielkie suszenie. Wszystko mokre. Rozwieszamy sznurki. Zbieramy się do miasta dopiero o 14.

Salta jest bardzo miłym miastem. Hiszpański charakter, wiosenno-kawiarniany klimat. Dużo ładnych kamieniczek zielonych drzew z niedojrzałymi jeszcze pomarańczami. Ludzie w dużej mierze o śródziemnomorskim wyglądzie, elegancko ubrani popijają pyszną kawę na dworze pod parasolem. Temperatura idealna. Ok 22-25 stopni, slonecznie, troche chmur. Nastrój sielskości. Włóczymy się po mieście bez celu. Spacerujemy i obserwujemy. Podoba nam sie, choc w TOP3 naszych ulubionych poludniowoamerykanskich miast Salta na pewno sie nie zmiesci. Ceny powiedziałabym warszawskie. Nie jest więc źle, jest taniej niż w Chile, na pewno ograniczymy więc pobyt w Chile do absolutnego minimum. Może tylko do Valparaiso pojedziemy...? Uderza nas ściśle przestrzegana siesta. Od 12.30 do 16 życie zamiera, wszystko pozamykane, kilka kawiarni jedynie działa. Dziwi nas to o tyle, że tak długa siesta kojarzy nam sie z prawdziwie upalnym klimatem, w którym od 12 do 16 po prostu nie da sie funkcjonować. Mamy polowe marca, a tu naprawde goraco nie jest. Nawet wiec jesli goraco tu bywa to tylko przez trzy miesiace w roku...

Po raz pierwszy w Ameryce Południowej widzimy tak profesjonalnie zorganizowany system komunikacji miejskiej. Profesjonalny w sensie systemowości - sposób płacenia jest natomiast najgłupszym jaki było nam dane poznać. Za przejazd płaci się 1,30 ARS (ok 1zl). Odliczoną kwotę wrzuca się do automatu w autobusie. Automat reszty nie wydaje - stad koniecznosc posiadania kwoty odliczonej. W argentynskich miastach panuje wiec chroniczny brak monet. Nie ma najmnniejszych szans zeby rozmienic banknot 2ARS, sprzedawcy wydaja czesto na swoje niekorzysc byle tylko wydac jak najmniej monet. Slyszelismy ze w Buenos Aires sprzedaje sie monety - po cenie oczywiscie wiekszej niz sama wartosc monet....

I jeszcze jedno - konfrontacja z nowym akcentem. Ten jest zdecydowanie najdziwniejszy, choc z perspektywy czasu stwierdzamy, że najtrudniej nam zrozumiec ludzi w Chile, a najłatwiej w Kolumbii. Mnostwo tu sz, ż, ź i seplen ciut zbliżony do hiszpańskiego. Swoją drogą ostatnio mieliśmy okazję po raz pierwszy porazmawiać po hiszpańsku z Hiszpanem. Śmiesznie. My marszczyliśmy brwi i on. My, że co za SEPLEN. On, że co za słowa używamy :) Po raz pierwszy ktoś powiedział do nas VOSOTROS (wy), w Ameryce Południowej ta forma nie istnieje, każdy mówi na Pan, Państwo :) Co za nieformalność! Musieliśmy się ostro nagłowić, żeby przypomnieć sobie sposób odmiany czasowników w drugiej osobie liczby pojedynczej i mnogiej :) Śmiesznie.

Udaje się nam kupić nowy akumulator - już zainstalowany. Reperujemy łożysko w kole, robimy pierwsze od niepamiętnych czasów pranie i jesteśmy gotowi do drogi - do dalszej argentyńskiej konfrontacji :)

Salta

Madziula

O nieziemskości

2010-03-13T22:34:00.025+01:00

Rano w Uyuni poszliśmy do mechanika usłyszeć prawde – czy udalo się reanimowac akumulator, czy tez musimy czekac az skonczy się strajk w La Paz, minie weekend i będą mogli sprowadzic nowy akumulator. Wieczor wczesniej stwierdziliśmy, ze choćbyśmy mieli czekac na nowy akumulator tydzień czy dwa, nie odpuścimy i nie pojedziemy oglądać laguny jeepem.

Akumulator odratowac się udalo. Odpowiedzi na pytanie jak dlugo wytrzyma jednak nie uzyskaliśmy. Powiedzieli nam jedynie, ze do Chile powinno udac nam się dojechac. Nie wiedzieli jednak, jak chcemy to wszystko zobaczyc. A zalozenia nasze były następujące. Jedziemy pomalu, nie do konca bezposrednio – zbaczamy z głównego szlaku, jak tylko cos nam się podoba. Zatrzymujemy się duzo, nigdzie się nie spieszymy, szanując jednak przy tym wszystkim czas, rano wstawajac. Cieszymy się kazda chwila i nie martwimy czy cos stanie się z motorem. Carpe diem. Z zalozenia wiec już wiedzieliśmy ze zajmie nam to duzo dłużej niż standardowym wycieczkom w ten region. Jak dlugo? - mialo się dopiero okazac. I mimo ze z tyłu naszych glow był ten wątpliwej jakości akumulator i wiedzieliśmy ze jedziemy w tereny na tyle odludne, ze w razie czego ciezko nam będzie o jakakolwiek pomoc, obiecaliśmy sobie, ze zrobimy wszystko, żeby mysli mieć czyste, a nastawienie pozytywne. Za dlugo na to czekaliśmy. To wlasnie przez ten region i przez salar zdecydowaliśmy się pojechac w te podroz do Ameryki Poludniowej. Czekalismy na przejazd przez obszar lagunowy od Kolumbii. Musi się wszystko udac.

Po zrobieniu ostatnich zakupow, napelnilismy dwa kanisterki – jeden benzyna (10l), drugi woda (tez 10l), Micho opracowal niezły patent na kalosze (bo po co w nich jechac skoro slonce takie piekne!) i wyjechaliśmy ok. 12 z Uyuni. Już trzeci dzien z rzedu swiecilo piekne slonce, a na niebie nie było zadnych chmur. Wiedzielismy wiec ze droga, która mamy do pokonania do San Cristobal musiala wyschnąć i jest w lepszym (czyt. mniej błotnistym) stanie niż ta do Colchani – na Salar de Uyuni.
Jednak nie zdazyl sie jeszcze dobrze rozgrzac silnik, a juz mielismy pierwszy postoj. Tuz za Uyuni jest tak zwane cmentarzysko pociagow, gdzie stoja sobie i niszczeja nikomu juz nie potrzebne wagony i lokomotywy, niegdys sluzace do transportu kruszcow do Chile do Antofagasty. Teraz już nikomu dłużej nie potrzebne, stoją i rdzewieją, popisane grafiti, niektóre z nich są nawet całkiem dowcipne. Obowiązkowy pierwszy punkt wycieczek zorganizowanych. W sumie całkiem fajnie, można było do woli szukać ciekawych miejsc, których było całkiem sporo. Aż dziw że nikt tego nie pilnuje, a drugi nikt nie próbuje rozkraść. A w Polsce na złom wycinane są tory wciąż znajdujące się w użyciu...

Tuż za cmentarzyskiem otworzyla się przez nami przestrzen, przestrzen niczm nie ograniczona. Droga – tarka niemilosierna, ale rzeczywiście sucha. Radosc – wielka. Bo jedziemy, bo udalo się wyruszyc, bo jest plan, bo wydaje nam się, ze o wszystkim pomyśleliśmy. Zalozenia wypelniamy i stajemy co chwile. I myslimy sobie, ile to zalezy od kolejności zwiedzania. Jadac z przeciwka z Chile pewnie nie zwrócilibyśmy na te czerwone rzeki, które mijamy uwagi, pewnie nie chciałoby nam się do tej spekanej ziemi i 500m od drogi położonej kaluzy podejść, tylko byśmy już Salara w dali wypatrywali. Teraz chce nam się natomiast WSZYSTKO. I dobrze. I tak ma być!

Do San Cristobal (niecałe 100km od Uyuni) dojeżdżamy około 17. I decydujemy się przerwe zrobic. Za godzine zacznie się robic ciemno, a tu możemy zjesc za przyzwoite pieniadze cos cieplego i przenocowac się w alojamiento, w którym jest prysznic (nie jest wcale to w alojamientos na boliwijskiej wsi oczywistość) i kontakt w pokoju (kontakt tez wcale oczywistością nie jest, jedynym standardem są cztery sciany, sufit i lozko). Szczególnie ten kontakt nas kusi – zepsula się nam bateria zapasowa w aparacie, a rezerwowa, przy tak zimnych nocach i czestym uzywaniu nie wytrzyma wiecej niż 3-4 dni. W alojamiento nocuja oprocz nas 3 jeepy z turystami. Nocleg jak się okazuje nieplanowy. Kolo Laguny Colorada był wypadek. Dwa jeepy nie wiemy z jakiej przyczyny mialy dachowanie. A ze oni przyjechali na miejsce wypadku jako pierwsi pomagali wydostac ludzi itp. itd. zajelo im to 3 godziny, jedna laska musiala zostac odwieziona do szpitala, przez co nie zdaza dojechac do planowanego noclegu na Salarze. No i jeszcze po drodze trzy kapcie zlapali, wiec dzien kiepski.

Przed San Cristobal zaskakuje nas znaczna poprawa stanu drogi. Lepszej drogi nieasfaltowej wrecz nie można sobie wyobrazic. Pozniej w miescie okazuje się ze w San Cristobal znakomicie prosperuje kopalnia, która inwestuje w lokalna infrastrukture – w tym w droge do Uyuni i Aloty. Czyli dobry news – nastepnego dnia czeka nas rownie dobra droga :) Poza tym w wiosce jest kafejka internetowa, salon pieknosci i drogi hotel. A spodziewalismy sie braku cywilizacji. Film na dziś: Amelia Earhart. Nie robi wielkiego wrażenia, ale oglądamy z ciekawoscią.

Albumy zdjęć zamieściliśmy wedlug dni. Dzien pierwszy:

Uyuni - San Cristobal

Nastepnego dnia rano wyjeżdżamy ok. 9.30 do Aloty. Jedziemy tylko dopelnic paliwa, bo w San Cristobal znajduje się ostatnia stacja benzynowa na naszej trasie. A na stacji spotykamy Amerykanina spod Bostonu, ktory jedzie na motorze takim jak my. Tyle ze on juz dzis zdazyl przyjechac tu z Uyuni, czyli wypelnic nasz wczorajszy plan. Sa jednak motocyklisci i motocyklowi podroznicy :)
Zaczyna robic się pagórkowato, jeszcze nie gorzyscie, ale przestrzen zaczyna być czyms ograniczona. Stada lam, co jakis czas mala wioska, wszedzie kepki trawy. Mijamy maly salar. I kiedy tak wpatrujemy się w Salar, przez droge przebiega stado strusi. Wiec my z motoru i za nimi. Technika podejścia – wpojona nam przez Eriberto, najlepiej zbliżać się obchodząc. Skradamy się cicho, ale sprawnie. Strusie nas jednak w koncu dostrzegaja i malo nog nie polamia tak szybko uciekaja, machajac przy tym mocno skrzydlami zeby jakos slalomem krzaki mijac. Dajemy im spokoj. Brakuje nam zooma do dobrego zdjęcia, mimo wszystko jakos je widac :).

W Alocie probujemy znaleźć miejsce serwujace almuerzo. Wszystko jednak pozamykane, a tam gdzie serwuja jedzenie tourom – nam nie chca, bo my nie z touru. Wcinamy wiec czekolade, co by się troche zapchac i zjeżdżamy z trasy planowanej, czyli tej w kierunku wulkanu Ollague, na poludnie – zobaczyc Valle de las Rocas. Na drodze staje nam rzeczka. Slyszelismy już o niej w Uyuni od jednego Francuza. Mówił, że dość głęboka. Mieliśmy nadzieję, że może skoro w ostatnich dniach nie padało – wyschła. Wygląda jednak na to, że ona nie z tych, co tak szybko wysychają. Wygląda głęboko. Micho robi rekonesans, ja czekam z aparatem w ręku. Jedzie! Żwawo i uważnie, bo musimy uważać – koło gaźnika mamy jakąś dziurkę, przez którą woda może w bardzo łatwy sposób dostać się do środka. W najgłębszym miejscu woda za koło. Lekko zamieram, ale ok.

Głęboki rów jest bardzo krótki. Wracam się kilkadziesiąt metrow do mostka. Zastanawiamy się, czy z powrotem nie lepiej będzie tym wlasnie mostkiem przejechac, ale pomysły upada – za ryzykowny.

Dojeżdżamy coraz bliżej Doliny Skał. Formacje niezwykłe. Wyglądają jednak dosyć daleko od drogi. Zamiast iść, znajdujemy ścieżkę piaskową i na nie! Na skały! Parkujemy między nimi. I chodzimy, wspinamy się, przeciskamy. Ależ nam się podoba! Ponad godzina nam schodzi. Wyobraźnia pracuje. Tablice, zwierzęta, profile, postaci ludzkie widzimy. Porowatości i szczeliny niezwykle.

Zastanawiamy się, czy by namiotu w tym wszystkim nie rozbić, ale w sumie jeszcze trochę wcześnie jest. Jedziemy dalej. Geba sama się uśmiecha. Zdecydowanie warto było! Wracamy do Aloty, po pokonaniu z sukcesem rzeczki po raz drugi, jesteśmy kolo 17. I znowu kusi perspektywa alojamiento – z kontaktem i prysznicem, cieplym tym razem :). Ulegamy jej. Tym bardziej, ze z kierunku dokad chielismy jechac, nadchodza ciezkie chmury, z ktorych spadaja litry deszczu. Ale do Aloty nie dochodza, trzymaja sie gor.

San Cristobal - Alota

Wieczorem Michaśko przegląd motoru robi. I odkrywa, że nie wszystko gra. Zupełnie starły się przednie klocki hamulcowe, do absolutnego zera, a wręcz do minusa. I pomyśleć, że dziady w La Paz przegląd podobno gruntowny zrobili. Powinniśmy mieć gdzieś klocki zapasowe. I są. Tylko całe zardzewiałe po salarze. Machencjusz stwierdza, że lepsze zardzewiale niż nieistniejące i z usilną pomocą zafascynowanego motorem Włocha klocki zostają zmienione. Test – czy opona przednia płynnie się kręci. Dwóch Włochów i Micho trzymają motor, ja kręcić próbuję. Sytuacja prześmieszna. Koło się jednak nie kręci. Kolejnego dnia rano, motor nie chce ruszyć. Okazuje się, że zgubilismy jedna podkladke i śruba za daleko wkręcona została, blokujac tarcze. Micho tworzy z kawalka szlaufa gumową podkładkę i wszystko pięknie działa.

Od Aloty droga zaczyna piąć się do góry. Wjeżdżamy na ponad 4000. Na tej wysokości będziemy już większość naszego czasu, aż do Chile. Wulkany otaczają nas ze wszystkich stron. Niektóre pięknie ośnieżone, inne lekko przyprószone. Roślinność co raz bardziej skromna. Mijamy dwie rzeczki – wokół nich zieleń niezwykła, kontrast wielki wobec tej suszy i roślinnej pustki. I wreszcie pokazuje się – wulkan Ollague – granica z Chile, tuż przed nią odbijamy w lewo, na poludnie. Będziemy jechać wzdłuż aż do Hito Cajon za Laguną Verde.

Po odbitce droga gwałtownie się pogarsza. Dwie głębokie koleiny, podłoże takie, jak to, co nas otacza. Jeśli obszar żwirowy – brniemy w żwirze, jeśli kamienisto – skalisty - skaczemy na naszej sprężynie po kamolach. Drogi rozwidlają się na miliony sposobów. Szlaków dziesiątki. Na początku nie wiemy, który wybrać, lekka konsternacja. Z czasem jednak zauważamy, że liczy się jedno – kierunek, bo wszystkie szlaki z jednego kierunku prowadzą mniej więcej w to samo miejsce. I ktory sie nie wybierze, jest rownie zly.
Po okrążeniu pięknie zaśnieżonego wulkanu dojeżdżamy do pierwszej laguny. Ileż FLAMINGÓW! Stada całe, z różną intensywnością różu. Jedzą przy brzegu, robimy sobie więc przy tym samym brzegu stanowisko jedzeniowe. Jemy konserwę z keczupem i się wpatrujemy. Podchodzą coraz bliżej, nie boją się. Gdyby tylko mieć choć trochę większy zoom… Jak na nasze możliwości przybliżeniowe i tak udaje się niezłą fotkę zrobić :).

Flamingi tak nas absorbują, że zupełnie umyka nam moment, w którym zachmurza się niebo. Robi się mocno deszczowo, kolory szarzeją, ochładza się. W chmurach i wiszącym nad nami deszczem widzimy jeszcze dwie laguny – Hedionda i Honda. I za tą drugą decydujemy się założyć obozowisko i poczekać na jutro, na lepszą pogodę. Jest 15, niby wcześnie, ale tak te laguny piękne, że chcemy je w słońcu zobaczyć. A że niezależni jesteśmy i możemy sobie na to pozwolić – dlaczego NIE? Wiatr huraganowy, próbujemy się przed nim schować. Wjeżdżamy za górkę. Motor grzęźnie w żwirze. Zostawiamy więc go, a namiot rozbijamy 100 dalej, żeby w razie uderzenia pioruna motor był jedyną stratą. Wieje okrutnie. Micho idzie się przejść, ja zamknięta w namiocie i owinięta w śpiwór zostaję poczytać. Tuż przed zachodem słońca, chmury się rozchodzą i wychodzi słońce. Wdrapuję się na górkę podziwiać jego zachód. Jeden z piękniejszych spektakli słońca zachodzącego, jakie widziałam. Mistyka. Taka:

W nocy wiatr się na szczęście uspokaja. Raczymy się zupą chińską i herbatą z koki. Oglądamy film. Drzazgi. Beznadzieja! O lepszej pogodzie śnimy.

Alota - Laguna Honda

Sen się spełnia. Budziki dzwonią o 6. Jest jednak ciemno plus tak zimno, że wyjść ze śpiwora nie da rady. Czekamy na słońce. Nie pomyśleliśmy jednak przy rozbijaniu się, że może być w nocy aż tak zimno i że będziemy musieli czekać aż słońce będzie musiało namiot rozmrozić. Rozbiliśmy się za górką, która cień na nas rzuca. Wkładamy więc na siebie godzinę po wschodzie słońca wszystkie ciepłe rzeczy i idziemy na przeciwne, słoneczne zbocze, śniadanie zjeść.

Po wyjeździe zza górki nie wierzymy własnym oczom. Laguna Honda w pełnym słońcu, prawie bezchmurnym niebie. Wiatru brak, tafla wody niezruszona. Obłęd. Nasz najpiękniejszy widok jak dotychczas.

Przy lagunie spotykamy pierwsze jeepy. Rozmawiamy z kierowcami. Mówią, że widzieli nas kilka dni temu, jak z inną grupą ludzi na salarze byli :P Pytamy skąd jadą. Z Laguny Colorada. Wyjechali dwie godziny temu…. No ładnie. To nasz cel na dzisiejszy dzien. Mamy nadzieje dotrzec tam pod wieczór.

Za górzystym obszarem lagun przestrzeń znowu się otwiera. Dróg dziesiątki, wszystkie równie żwirowo-tarkowe. Pomału do przodu. Przed siebie. Przerwa co chwilę, ziemia czerwona, krajobraz marsjański. Sucho, surowo. Podoba nam się. Bardzo. O montoni nie ma mowy. Po obszarze przestrzenno-równinnym wjeżdżamy w mini kaniony. Robi się kamieniście. Większość kamieni – ma średnicę kilkudziesięciocentymetrową. Jedzie się trudno. Dodatkowo, po kilku kilometrach pojawia się rzeczka, kamienie mieszają się z błotem. Robi się jeszcze trudniej. Płoszymy wikunie, które przyszły do wodopoju. Z czego one zyja w tych surowych warunkach, naprawdę nie wiem. Z mini kanionów znowu wyjeżdżamy w przestrzenie otwarte. Chmurzy się straszliwie, ale jakoś nam to nawet nie przeszkadza. Skały różnokolorowe. Pędzimy w stronę laguny. Po drodze robimy postój przy jakimś jeepie. Wywiązuje się dłuuuga rozmowa z Holendrami, którzy podróżują już 9 miesięcy, w tym 5 własnym samochodem do Europie i za rok planują wrócić z motorem do Ameryki Południowej. Wypytują się o wszystko. Jeepy, czyli wlasciwie Toyoty Land Cruiser, koncza wlasnie przerwe obiadowa, i daja nam to zostalo z podwieczorka: dwa jablka, trzy banany i polpelna butelke Coca-Coli. A juz bylismy tak glodni a niechetni do gotowania zupki chinskiej... Bierzemy wszystko co daja i w oka mgnieniu palaszujemy.
Po kolejnym bardzo piaskowym odcinku dojeżdżamy do Arbolu del Piedra. Jest to slynna formacja sklana przypominajaca drzewo. Wielka korona stoi na waskiej nuzce, kiedys z pewnoscia runie. Poki co jest obfotografowywana przez setki ludzi kazdego dnia. A w okol wiele innych, rownie ciekawych formacji, tylko nie-slynnnych, wiec pomijanych. Wokol nas jednak szare chmury, wiec nie spedzamy tam zbyt duzo czasu.

Stamtąd zaczyna się koszmar. Brniemy w piachu i żwirze albo skaczemy w strasznej tarce. Redukujemy biegi do jedynki. Wolna prędkość utrudnia jedna zachowanie stabilności w coraz głębszym piachu. Momentami koło zapada się w piachu do połowy. Schodzę, co by motor był lżejszy. Wydaje się już ze z piachu wyjechaliśmy, robi się twardo. Pod pozornie twardą powłoką kryje sie jednak piach. Cieżki motor powloke rozrywa, zapadamy się, tracimy stabilnośc i upadamy. Twarza w piach. Nic się nie dzieje, tylko na motor nie chce się już powrotem wsiadac, żeby 10km do Laguny Colorada pokonac. Wyjscia jednak nie mamy. Jedziemy dalej. Nie przestaje być trudno. Mamy dosc. Oboje. Wrzeszczymy na siebie. Ja, że się boje. On, ze mu przeszkadzam. Negatywna eksplozja. Co by ja rozładować ide do alojamiento wziąć cieply prysznic. A pozniej idziemy w ciszy podziwiac zachod słońca nad laguna. Czerwieni wody nie widac. Ale i tak jest pieknie.

Rozbijamy się na wzgorzu za barakiami dla turystow. Idziemy do barakowej kuchni kupic wrzatek. Tak wieje, ze na naszej butli godzine czekac będziemy. A tak glodni jesteśmy ze czekac nam się nie chce. W kuchni kucharki przygotowuja jedzenie. Slinka nam na tego kurczaka z pieca z frytkami cieknie. Kucharka zagaja rozmowe, pyta o podroz, wrazenia, jest z Tupizy. Z napuchnietymi kluskami idziemy do namiotu, tam zjemy. Przy wyjsciu kucharka pyta się czy wrocimy, bo chciałaby się z nami podzielic. My ze poczekac możemy :) Co za kolacja, co za smak. Pollo w calej okazałości. I frytki. Bosko tłuste i gorace. Lepiej się spi z brzuchem w taki sposób pelnym.

Laguna Honda - Laguna Colorada

Kolejny dzien rozpoczynamy od objazdu laguny. Jest czerwona, prawdziwie czerwona. W większości miejsc bialo-czerwona. W innych dochodzi czern i zielen. Pieknie.

Decydujemy się na zrobienie dwudniowej odbitki. I jedziemy w strone miejscowości Quetena, mało nam lagun, chcemy zobaczyc jeszcze jedna – Lagune Celeste! Droga z Colorady znakomita. Cieszy nas to po wczorajszym ciezkim dniu. Do Queteny dojeżdżamy w ciagu 3 godzin. Widoki piekne. Osniezone cale pasmo, a naprzeciwko jego wielki dwu-stozkowy Uturuncu. W Queteni robimy przerwe. Ladujemy baterie i raczymy się almuerzo. Wyjezdzamy o 16. Mamy do pokonania 30 km i dwie godziny do zachodu słońca. Jeśli droga będzie rownie dobra, damy rade z łatwością. Ale droga nie jest rownie przyjemna. Jedziemy po czyms niesamowitym. Podloze zlozone jest z kamienia lupkowego i taka tez jest droga. Niby kamienista, wyglada jak wybrukowana, ale nie roznice w wysokości pomiedzy poszczególnymi kamieniami wynosza nawet kilkanaście centymetrow. Jedynka, amortyzator nas wybija. Pod gore silnik strasznie się rozgrzewa. Tak cieply nie był jeszcze nigdy. W wiosce Sol de Manana mowia nam ze do Laguny Celeste jeszcze 3h. Decydujemy się mimo wszystko jechac, najwyżej rozbijemy gdzies po drodze namiot. Po drodze nie ma jednak gdzie rozbic namiotu. Nie ma szans, ze nam się uda w tym wietrze i przy tym skalistym podlozu. W zachodzącym słońcu dojeżdżamy jednak do Celeste. Droga robi się twarda i rowna, możemy przyspieszyc. Nie przewidujemy jednak jednej rzeczy. Ze możemy zahaczyc stopa lub torba o wystające kupy twardej trawy. I tak się dzieje. Lezymy. Troche potłuczeni. Dodatkowo urwalismy zaczepy od bocznej torby. Wdrapuje się na zachod słońca na skaly. Tak wieje, ze nie mogę ustac. Siadam, zapieram się butami o skaly i czekam az przestanie wiac. Micho prowadzi w tym czasie klnaca walke z namiotem, nie sposob go przyszpilic do ziemii. Motor parkujemy na wzgorzu. Coraz gorzej odpala i boimy się, że rano, po mroznej nocy, akumulator może wysiąść zupełnie. Latwiej będzie pchac go w dol, jakby co.

Laguna Colorada - Laguna Celeste

Noc ciezka. Mi się po prostu zle spi, Micho ma po zjedzeniu serka z Potosi problemy żołądkowe. Rano brak motywacji do wstawania. Owsianka nad brzegiem jeziora. Michaśko zbiera namiot, co sekunde skacząc w krzaki, ja szyję uchwyty do tej torby co jedna totalnie się rozwalila po wczorajszym upadku. Tak twardy material, ze az igle mi lamie.

Zbieramy się dopiero przed 12. Wolne tempo dnia dzisiejszego mamy. Przechodzi mysl przez glowe czy by może nie zostac, nie przeczekac az Micho lepiej się poczuje. On jednak chce jechac, wiec jedziemy. Motor odpala. Troche nieśmiało, ale odpala. Rodzi się dyskusja ktoredy jechac. W informacji w Sol de Manana powiedzieli nam ze nad Lagune Celeste prowadzi tylko jedna droga. Nasze mapy w GPS mowia jednak ze można wrócić do Queteny okrążając Uturuncu. Ja tym mapom zupełnie nie wierze. Mamy trzy mapy papierowe i trzy gps-owe i kazda pokazuje co innego. Micho natomiast tak nie lubi powtarzania drogi, ze jedziemy próbować szczescia z okrazeniem Uturuncu. Co ciekawe miedzy stozkami wulkanu Uturuncu wybudowano kiedys kopalnie siarki. I prowadzi do niej droga – 5900mnpm. Najwyzej polozona droga swiata, wbrew powszechnie panującemu przekonaniu ze najwyżej polozona droga jest w Ladakhu w Indiach. Kusi, widzimy jednak duzo śniegu. Z naszym sprezyniastym amortyzatorem troche obawiamy się wjazdu. Odpuszczamy sobie. Innym razem.

Wpakowujemy się tym samym w obszar pieknych krajobrazow i koszmarnej kamienistej drogi. Widac ze malo samochodow nia jezdzi. W wielu miejscach droga znika pod kepami trawy. A my walczymy dalej. Zdaza się i upadek, delikatny. Staramy się cierpliwości nie tracic. W gore, przez pagórek po czym dwa kilometry po plaskim po odcinku wyglądającym jak dno wyschnietego jeziora. Kamienie, skaly, kopny piach. MASAKRA dla naszego ciezkiego motoru. Walka, zacisk zebow. I dojeżdżamy tak do opuszczonej wioski Quetena Grande.

Mimo ze nie kieruje, jestem cholernie zmeczona. Klade się pod kosciolkiem i przysypiam, w miedzyczasie gotujemy wode na zupki chinskie. Dochodzi 16ta, postanawiamy jednak jechac dalej, marzy nam się kapiel w termach. Po drodze mijamy kilka osad ludzkich, ktorym woda w rzece umozliwia egzystencje. Po pokonaniu dwoch z nich zaczynamy się wspinac pod gore na przelecz. Trojka gasnie, dwojka tez nie daje rady. Wspinamy się na jedynce. Jedyny bieg który prawdziwie wciąga nas na gore. Znowu, jak codziennie po poludniu, zrywa się wiatr huraganowy. Walka wiec trwa. Dojezdzamy do pierwszej laguny. Laguna Hedionda II. Micho mówi: Madziula przygotuj paszporty. Znowu na Marsa wjeżdżamy! PIEKNA! Granatowo-biala (biala piana to boraks). Oswietlona cieplym światłem słonecznym, kontrastujaca z ciemnymi chmurami. I te flamingi. Znowu obficie występujące.

Kilka kilometrow dalej kolejna laguna, właściwie cala pokryta boraksem. Widac, ze trwaja tu jakies prace nad pozyskaniem go. Pozniej zostaje nam już tylko zjazd w dol do Salaru de Chalviri. Slonce zachodzi – widoki oszałamiające. Zastanawiamy się, czy się nie zatrzymac i nie rozbic, ale tak wieje, a przestrzen tak odkryta, ze nie ma szans, ze uda nam się postawic namiot. Jedziemy szukac czegos po drugiej stronie salaru. Wiatr wieje silnie w twarz, slonce prosto w oczy. Znowu negatywne emocje. Krzyk, dosc, wystarczy. Po drugiej już stronie salaru znajdujemy nieczynna już fabryka boraksu. I kolo niej się rozbijamy. W nocy wyjatkowo zimno. Budzimy się i domykamy kaptury tak ze wystaja nam tylko nosy. Szacujemy ze temperatura spadla do -8-10. Pozniej konsultujemy to z lokalsami, potwierdzaja naszą teorię.
Smok rano ledwo odpala. Jest to zdecydowanie widoczne, ze reanimowany akumulator zbliza się po raz drugi już do konca swojego zywota. Pewnie jeszcze w czasie przewrotek zgubilismy troche elektrolitu. Wierzymy jednak, ze się uda, duzo nam nie zostalo.

Laguna Celeste - Salar Chalviri

Dzisiaj dzien tourowych hajlajtow. Zaczynamy od kompleksu Sol de Manana (mylaca, ta sama nazwa choc inne miejsce niz to w drodze do Laguny Celesty). Nie sposób nie pomyśleć w nim o Nowej Zelandii, a konkretnie o kompleksie geotermalnym Wai-O-Tapu kolo Rotorua.

Tam szczerze mówiąc podobało nam się bardziej, wieksza różnorodność, ale i tu jesteśmy w pewnym sensie powaleni. Siarkowe smrody, odgłosy spod ziemi bulgoto-grzmoto-rozniaste. Gotujace się bloto, w kolorach roznych – niektóre z nich budyniowo prawdziwe. Temperatury wielkie, dym bucha spod ziemi. Lazimy miedzy kominami, sprawdzamy gdzie najcieplej, gdzie najbardziej smierdzi. Każdy ma swoje faworyty :).Po 1,5h spacerze aparat caly jest oklejony jakimis paprochami. Pewnie przez to ze wkładałam go w te buchające dziury. Niezly poczatek!

Kolejny punkt to termy. Zanim jednak do nich dojeżdżamy, przejeżdżamy kolo jeden z najpiękniejszych lagun – Laguny Salada. Bajeczna mieszanka kolorów. Wielkie TAK! Pod basenikiem termalnym jest akurat kilka jeepow. Czekamy az sobie pojada, plan na w miedzyczasie – cos zjesc. Idziemy do restauracji zapytac czy maja cos do jedzenia. Proponuja nam kole z ciastkami. Dziękujemy. Jako ze toury koncza wlasnie jesc pytaja się nas czy nie chcielibyśmy zjesc tego co zostalo. Oczy się swieca, usta skromnie aprobuja, bo przeciez szkoda żeby do śmietnika poszlo takie miesko dobre. JAKIE to dobre było….. Miesa rozne nam 4 jeepy naznosily, salatek do wyboru. Ziemniaki w formie roznej. Klusek cala miska. I fanta do popicia - niech bedzie. Kiedy kończymy jesc, wszystkie jeepy juz odjechaly i mamy termy dla siebie.

Idziemy się moczyc :) Odmaczac, grzac po nocy zimnej. I z kurzu, który się nagromadzil na nas oplukac. Po 30 minutach dolacza do nas francuska rodzina, syn opowiada nam duzo o Argentynie. Ciekawych rzeczy się dowiadujemy. Po wodzie ciezko mi doczesac wlosy. Woda tak mineralna, ze sznurowki, które się w niej zmoczyly zesztywnialy i przelamaniem groza. Wlosy podobnie.

Ostatnia czesc dnia to dojazd do Laguna Verde. Jeepy mowia ze to może 20-30minut. Jeszcze nie dosuszylismy sie po termach, a juz wrocili Ci co nam strawe podarowali. Nam zajmuje to przy sporym wysilku 2 godziny. Wybieramy lewa, podobno bardziej widokowa droge przez pustynie Salvadora Dali. Chcemy dojechać do skał i wpakowujemy się w niezły paich. Dobrze zakrywa kolo. Nie ma tez za bardzo głównych utwardzonych szlakow, które dotychczas zazwyczaj w piaskowych terenach wybieraliśmy. Nogi przy ziemi i do przodu. Walka. Pozniej się jeszcze skaliście wspinamy i skaliście zjeżdżamy w dol, przejezdzamy przez teren jakiejs kolejnej kopalni, uwazajac zeby w jakies ostre zelastwo sie nie wpakowac, po czym dojeżdżamy do posterunku wojska. Szlaban opuszczony, żywego ducha nie ma. Krzyczymy, wolamy. Cisza. Tylko wiatr słychać. Po kilku minutach wychodzi – cala delegacja. Ogladaja motor, pytaja czy mamy bron lub substancje wybuchowe… Pies wacha, aprobuje, możemy jechac. Rozbijamy się nad Laguna Blanca, tuz kolo Laguny Verde. Pieknie, dookoła woda, metr od namiotu basen z ciepla woda. Wszystko tylko dla nas. Bajka. Dlugo przez to wszystko nie spimy. Patrzymy się w gwiazdy. Eh…

Salar Chalviri - Laguna Verde

Znowu zimna noc. -10. Polowa wody dookoła naszego namiotu zamarza. Slonce jednak jak zwykle szybko rozgrzewa namiot, ktorego wewnetrzna czesc jak zwykle pokryla sie para i zamarzla. I wtedy szybko trzeba oproznic namiot, zanim stopiona woda zaleje nam spiwory, ciuchy i wszystko inne. Choc powietrze wciaz zimne. Czekamy wiec chwile az zrobi się cieplej i wchodzimy do wody. EHHH. Chwilo trwaj!
Podjezdza jeep. Kierowca mowi ze chca się z kucharka wykapac i poczekaja az się zbierzemy. Mowia ze teraz super czas jest żeby nad lagune jechac. Bo akurat kolor zmienila. Pakujemy motor i z ciezkim sercem Micho przekreca kluczyk. Rozrusznik pracuje coraz wolniej, wolniej, ale jednak odpala. UFF. Pchac przez wode nie byloby latwo. Dojezdzamy nad Lagune Verde i czujemy lekkie rozczarowanie. Dlugo nie padalo – tyle boraksu, ze nie widac w jeziorze odbicia wielkiego Licancabura, plus co do zieloności wody mam spore obiekcje.

Jedziemy objechac lagune. Enduro po plazy – piaskowo-skalistej. Masakra. Stajemy często, często silnik gasimy. I za ktoryms razem motor odpalic nie chce. Rozrusznik przestal działać. Akumulator umarl. Pchamy go wiec po skalach w dol plazy. I odpala. Uff. Motoru juz wogole nie gasimy, a i odcinamy prad od zarowki.

Wracajac widzimy, ze zrywa się wiatr, zruszajac tym samym powierzchnie wody, która zieleni się. W oczach. W okularach słonecznych ma kolor turkusowo-zielony. Oczy i mózg nie wierzą, ze woda w ogóle taki kolor mieć może.

Jedziemy jeszcze nad Lagunę Blance. Tam znajdujemy alojamiento, w którym kupujemy benzyne. Jakosc straszliwa, ale cena duzo tansza w Chile. Do pelna. Do granicy mamy może 5km. I w takim wlasnie miejscu, 5km od granicy dowiadujemy się ze na granicy w Hito Cajon nie ma Aduany, czyli urzedu celnego, w którym musimy wyeksportowac nasz motocykl. Ze musimy się wracac za Sol de Manana. Wierzyc się nie chce. To dla nas 1,5 dnia wymagajacej drogi… Jedziemy spróbować szczescia. Plan jest taki. Zakladamy ze celnicy nie maja kontaktu z Aduana i ze nie dowiedza się ze tam formalności nie dopełniliśmy. Po drodze odbieramy w umowionym miejscu jeden z plecakow i zapasowa opone, ktore wyslalismy jednym z jeepow z Uyuni, zeby motocykl nieco odciazyc. Za 5 km podjezdzamy na granice i wchodzimy do biura imigracyjnego, tam milo witaja nas celnicy. Mowia ze im 21 Bs za wyjazd z kraju musimy zapłacić. Wiemy ze to bujda, bo juz raz Boliwie opuszczalismy. Placic trzeba, owszem, ale dotyczy to tylko Boliwijczykow. Tak nam jednak zalezy na tym żeby nie doczepili się do motoru, ze zaciskamy żeby, placimy i uciekamy. Po stronie Chilijskiej zadnej kontroli nie ma. Jestesmy w CHILE!!!!!!! YUPII!!!!!! UDALO SIĘ!!!!!!! PRZEJECHALISMY!!!

Laguna Verde - San Pedro de Atacama

Do San Pedro pozostaje nam 49 minut jazdy po prostej, jak to w Chile, w dol, 2 km roznicy w pionie. Po drodze co chwile pasy ratunkowe dla ciezarowek co stracily hamulce. W San Pedro upal. I drozyzna. Jedziemy na kemping. W sumie skromne pole biwakowe, a placic musimy wiecej niz kiedykolwiek zaplacilismy w Boliwii za nocleg w hotelu ze sniadaniem i internetem. Na campingu poznajemy niesamowitych ludzi. Chilijczyka podróżującego od 16 lat z synem, z czego ten ma 6 (4 w podrozy). Niemca podróżującego po Am S od 6 lat, wczesniej był w Australii i Afryce. I jeszcze jednego Niemca, który wziął roczny urlop, przywlókł z Europy campera, ale mu się tęskni za dziewczyna wiec wraca. Musimy sie chwile zregenerowac. Przezycia zostana nam na pewno na dluzej.

Aby podsumowac. Jestesmy bardzo szczesliwi. Mielismy wielkie oczekiwania przed ta trasa. I wielki repsekt. Bo juz w Medellinie Paul, ktory przejechal ze Stanow do Ziemii Ognistej na takim samym motorze, ostrzegal nas, ze bedzie ciezko, i drugi raz by pojechal dzipem. A my za zadne skarby bysmy nie zamienili motoru na cokolwiek innego. Slyszelismy o pomysle, zeby dogadac sie z jakas agencja turystyczna, zeby jeep wiozl nam plecaki, paliwo i jedzenie, a my sobie na motorze jechali. Totalny bezsens. Slyszelismy o tym wczesniej i spotkalismy jednego Meksykanczyka, ktory tak zrobil. Jechal niby lekkim motorem, ale nie mial wiecej niz 30 sekund dla nas na rozmowe, poniewaz spanikowany gonil swojego jeepa. Te tereny dla jeepow nie sa latwe, jednak kierowcy bardzo sprawnie je pokonuja. Dla motocykla to duze tempo. A mysmy motocyklem w innym celu jechali. Dal nam wielka swobode, mozliwosc posiedzenia i stawania do woli w tych pieknych miejscach. Mielismy szczescie z pogoda, ktora z poczatku kaprysila, jednak byla na tyle regularna, kiedy to co noc niebo calkowicie sie czyscilo z zachmurzenia, ze nie pokrzyzowala nam planow. No i bylismy dobrze przygotowani: spiwory kupilismy specjalnie z mysla o tych nocach, mielismy zapas wody i jedzenia. Wielkie oczekiwania, dlugie wyczekiwanie, az w koncu to nadeszlo i juz za nami. Wyszlo tego 739km. Pieknie!

Jesli ktokolwiek by chcial jakichs praktycznych informacji, sluzymy pomoca.

I na koniec pozdrawiamy serdecznie Konrada i Gochę, którzy są dla nas od kilku lat idolami. W trakcie ich podróży po świecie przemierzyli ten region na dwóch niewielkich Hondach, co opisali i opatrzyli zdjęciami na swojej stronie, który link pozwalam sobie tutaj zamieścić. Dziękujemy im za inspirację i wskazówki. Zachęcamy do przeczytania ich relacji sprzed 3 lat. Odcinek Marsjańskie Ekstazy jest dostępny tutaj, choć zachęcam do przeczytania całej relacji.

Madziula

P.S. Udalo nam sie wreszcie zamiescic zalegle albumy z Potosi i drogi do Uyuni, a także album z Salaru de Uyuni - koniecznie zobaczcie na picasie! Jak nie wiecie jak tam wejść, cofnijcie się do poprzednich postów...

Emocjonalne skrajnosci w/na Uyuni

2010-03-03T21:11:00.010+01:00

W Uyuni celow mielismy kilka. 1. Wymyc sie porzadnie, najesc dobrego jedzenia przed okresem skromnego zycia i postu w Argentynie i Chile. 2. Opracowac plan na najblizsze dni - konkretniej trase, ktora przejedziemy przez poludniowo-zachodnie boliwijskie Altiplano do Chile. 3. Rozwiklac kwestie naszego tylnego amortyzatora 4. Odwiedzic Salar de Uyuni w ramach jednodniowego wypadu - najlepiej do Isla del Pescado. A wiec od poczatku.

1. Punkt numer 1 okazal sie punktem bardzo problemtycznym, czego nigdy w zyciu po takim miejscu jak backpackerska mekka - Uyuni bysmy sie nie spodziewali. Gigantyczne ulewy, ktore w tym rejonie ostatnio szaleja, uszkodzily sieci wodociagowe i w Uyuni przez najblizsze 3 tygodnie nia ma wody. Tzn jedni mowia ze nie ma jej w ogole, inni ze jest w bardzo ograniczonej ilosci rano i wieczorem. Wiele hosteli jest przez to zamknietych, reszta od razu uprzedza ze usluga w postaci prysznica nie istnieje. W restauracjach kibelki sa zamkniete na klodki. A pralnia w calym miescie dziala jedna - heroiczna babeczka pierze recznie. Na szczescie udalo nam sie znalezc hotel za 70 Bs za pokoj (30zl) z goracym prysznicem limitowanym do 5 minut rano lub wieczorem. W Uyuni jakis czas temu jakis koles z Europy otworzyl razem ze swoja zona Boliwijka pizzerie, ktora zrobila wsrod backpackersow wielka furore. Dlatego wszystkie obecnie otwierane knajpy w Uyuni sa pizzeriami... Przypomina mi to sytuacje z Vang Vieng, gdzie sukces knajpy pokazujacej na wielkim ekranie Friendsow, sprawil ze wszystkie knajpy pokazuja teraz Friendsow - seria do wyboru do koloru :) Pizze bardzo lubimy i z checia sie na nie wybieralismy. Byly pyszne. Przeszkadzala nam tylko mocno jedna rzecz. TRAGICZNA obsluga w kazdej, ktora odwiedzilismy, a wydaje mi sie ze bylismy we wszystkich. Albo obslugiwal nas na maks nadety koles, wielce wkurzony ze przeszkodzilismy mu w ogladniu meczu albo musielismy pol godziny czekac na menu albo nas w maksymalnie niemily sposob wyganiali o 22 itp itd. A skoro juz narzekam to po calosci. Uyuni jest dla mnie NAJgorszym turystycznym miejscem, jakie w moim zyciu odwiedzilam. W Uyuni turystow nie lubia. I czuje sie to na kazdym kroku. W restauracjach z masakryczna obsluga, w ktorych to obsluga nie ma motywacji,zeby sie poprawic, bo i tak restauracji jest na tyle malo w porownaniu do ilosci turystow, ze oblozenie wieczorami jest wielki. W kafejkach internetowych, w jednej z ktorych o malo do rekoczynow nie doszlo, bo wlascicielke niezwykle wkurzylo to ze korzystamy z jednego kompa rownoczesnie rozmawiajac na skajpie i uzywajac przegladarki (nie wiedzielismy ze nie wolno) - zaczela wiec nam myszke z rak wyrywac podczas gdy ja konczylam rozmowe a micho przelew robil... W wielu agencjach turystycznych tez jest niemilo, choc i tak sporo lepiej - staraja sie bo konkurencja duza. Nie wspomne juz o ulicach, na ktorych samochody wyjatkowo mocno staraly sie zeby nas rozjechac i mechanikach, ktorzy wyjatkowo mocno mieli nas w dupie. Klatwa Uyuni. Jedyne mile chwile w tym miescie spedzilismy na sniadaniach u babeczki wysmazajacej pyszne rellenos za 2Bs. Poza tym beznadziejne to to miasto na maksa. Szczerze mowiac, wszystkim wybierajacym sie w rejony lagun i salaru polecam opcje wyjazdu z Tupizy. Spotkalismy kilka osob, ktore na te opcje wlasnie sie zdecydowali i wszyscy byli zachwyceni swietna jakoscia uslugi. A i Tupiza przyjemnym miejscem podobno jest. A jak juz ktos bardzo chce jednak z Uyuni to polecam ograniczenie pobytu w tym miejscu do absolutnego minimum. Zali koniec :)

2. Opracowanie planu okazalo sie w sumie prostsze niz myslelismy. Wiele informacji uzyskalismy od agencji, co w sumie nas zaskoczylo. Po wejsciu od razu mowilismy ze my to w sumie nic u nich kupic nie chcemy bo motorem jedziemy, informacji natomiast potrzebujemy. I w wiekszosci przypadkow mniej lub wiecej nam opowiedzieli. Babeczki w agencjach byly dosyc mocno zgodne, co do drogi i warunkow, na zadne jednak z niestandardowych pytan nie potrafily odpowiedziec. Zaczelismy wiec zagajac kierowcow jeepow - kto ma wiedziec, jak nie oni! I od nich otrzymalismy wiele cennych wskazowek. Podobnie jak od Konrada i Gochy, ktorym bardzo dziekujemy. Sprawa z droga wyglada tak, ze jak wiemy jest obecnie pora deszczowa, ktora jest w tym roku troche nieprzewidywalna. Nasi znajomi, ktorych poznalismy w La Paz mowili nam, ze jak dojechali do Uyuni (co bylo jakies 2,5 tyg temu) wlasnie przestalo padac po 2tyg mocnego deszczu. Warunki na drogach byly wiec miejscami ciezkie, a i na Salarze duzo wody bylo i na wyspe z kaktusami jechac sie nie dalo. W Potosi spotkalismy jednak Czechow, ktorzy powiedzieli, ze od tamtego czasu nie padalo, salar wysechl i mozna jezdzic po nim smialo wszerz i wzdluz. Wiec Hurra! Opinie zmienily sie jak przyjechalismy do Uyuni. Znowu zaczelo mocno padac. Jakbysmy przyjechali 3 dni wczesniej mozna bylo swobodnie wszedzie jechac. 3 dni ulewy zrobilu jednak swoje. W agencjach mowili nam zgodnie ze wody jest bardzo duzo, co najmniej w pol kola i dojechac mozna maksymalnie do hotelu zrobionego z soli. Nasza trase posalarowa tez musielismy zmodyfikowac, bo drogi w rejonie San Juan sa mocno zalane, nie mowiac juz o gigantycznym blocie na mini salarze Chiguana w drodze z San Juan do wulkanu Ollague. Trase obmyslilismy i postanowilismy dnia kolejnego sprobowac szczescia z wycieczka na salar.

3. Nie wspominalam o tym ostatnio, ale w drodze z Potosi do Uyuni po raz drugi juz smok focha strzelil i zepsul sie nam amortyzator. Nie napisalam o tym, bo naprawde nie mialam ochoty wspominac o nudnych juz problemach motocyklowych. Potrzebowalismy wiec co najmniej dnia zeby poszukac i podzwonic i wybrac opcje najlepsza. Problem caly polega na tym ze czesci ktore sa dostpne w Argentynie sa dwa razy drozsze niz te ze Stanow. Poprzednio juz sprowadzalismy amortyzator ze Stanow. Tym razem postanowilismy zrobic podobnie. Pozwoli nam to zaoszczedzic minimum 500 USD, a mozliwe ze duzo wiecej. Wiaze sie to oczywiscie z dlugim czasem oczekiwania. Dlatego amortyzator wyslalismy do Mendozy i kolejne chyba 3 tys kilometrow pokonamy na sprezynie. Micho twierdzi ze sprezyna wytrzyma, ja nie mam innego wyboru i mu ufam.

4. I wreszcie sam Salar!!! Wielki Salar de Uyuni!!! Ponad 10 000 kilometrow kwadratowych soli, jeden z najbardziej plaskich obszarow na ziemi (roznica wysokosci wynosi zaledwie 41cm), najwieksze na swiecie zasoby litu (kluczowego miedzy innymi do produkcji baterii samochodow hybrydowych). Absolut natury!!! Kiedys w tym rejonie byl po protsu ocean, wraz z wypietrzeniem sie Andow powstalo slone jezioro, ktore ostatecznie wyschlo i utworzylo obecne solnisko. Sol w niektorych miejscach ma ponad 100metrow grubosci...

Jedziemy na Salar!!! Troche zalujemy ze wody jest az w pol kola, bo efekt jest najpiekniejszy jak wody jest odrobina. Najwazniejsze jednak ze jedziemy. ZObaczymy jak bedzie!!!! Budzimy sie i widzimy CHMURY! Cale niebo spowite gruba warstwa chmur. Postanawiamy wiec czekac az sie rozpogodzi. Ok 11, slonce zaczyna przeswitywac, decydujemy sie jechac w strone glownego wjazdu na Salar przy miejscowosci Colchani i tam poczekac na jakiegos jeepa z turystami, co by najpierw na jeepie zbadac glebokosc. Droga do Colchni jest beznadziejne. Bloto, jakich malo. Jedziemy ¨na lekko¨ a i tak motor w wielu miejscach tanczy jak chce. Raz przy manewrze zwyklej prostej mijanki w blocie wpadamy do rowu. Kola boksuja, bloto 10cm, motor nie chce z rowu wyjechac. Jakos sie udaje. Z predkoscia dobijajaca do 20km/h dojezdzamy do Colchani. Tam uderza nas ilosc jeepow. Matulu!!!!! Spodziewalismy ze troche ich bedzie ale ze az tyle!!!!! Dojezdzamy do Salaru i wyglada .... PIEKNIE!!!!!!!! Rzeczywiscie troche duzo tej wody, wyglada to troche jak jezioro. Czekamy na jeepa, ten wjezdza i wody ma nawet wiecej niz w pol kola. Chwile dalej skreca lekko w lewo i robi sie plycej. Jedziemy za nim!!!!!! Ja mam lekkiego stresa, ale jedziemy!!!!! Woda pryska na boki, nawet kaski mamy w solance!!! Z czasem jednak naprawde robi sie plycej. Podjezdzamy do pierwszych kupek z sola. Jeepy omijaja je szerokim lukiem. Radosc nasza nieopisana! Jestesmy na wielkim Salarze, pogoda idealna!!!! JAK PIEKNIE!!! Eksplozja szczescia nie do opisania slowami. Biegam, krzycze, placze, kopie wode. Micho jezdzi zygzakiem wokol kupek soli. Nawet teraz rycze ze szczescia jak o tym pisze. Szkoda slow na to wszystko. Po prostu sami zobaczcie:

Wjazd na Salar.

Smok na lustrze. Pod lustrem blotka troche:

Tralalala! Szczesliwa JA!

Jedziemy dalej. W strone hotelu! Tam napotykamy sie na kilkadziesiat jeepow z turystami (btw - kolejny plus wyjazdu na salar i laguny z tupizy - nie podrozuje sie w tlumie jeepowym). Setki ludzi, troche masakra, my tak nie lubimy. Jest jednak tak pieknie, ze szczescie nasze wcale nie mniejsze. Postanawiamy poczekac az wszyscy pojada, zeby zostac tam samemu i o zachodzie slonca zjechac z salaru. Robimy fotki - w sumie mamy ok 400 roznych..., biegamy po wodzie. Micho wsiada na motor i jezdzi, nieziemsko to w tym lustrze wyglada. Stwierdzamy ze w sumie musi to dzialac jak Morze Martwe. Znajdujemy kaluze o glebokosci do ok kolana - Micho rozbiera sie, kladzie sie - dziala!!! Wylatuje na powierzchnie wody jak worek powietrza. Ha ha! Nawet kierowcy jeepow dziwia sie ze tak to dziala :P Szalejemy i zimne piwko kupujemy. Raczyc sie na salarze bedziemy :) Kolejna dawka zdjec:

Dojazd do hotelu:

Obecnosc innych ludzi ma swoj jeden plus. Wreszcie jest ktos kto moze zrobic nam wspolne zdjecie :P

Micho unoszacy sie na powierzchni wody:

Motowariacje:

Salar po prostu:

Dochodzi 18, jest decyzja zeby sie zbierac. Smok sie buntuje i nie chce odpalic. On to naprawde nigdy nam spokoju dac nie moze. Micho prosi trzech Japoncow, ktorzy zdecydowali sie zostac w hoetlu na noc, zeby go popchali. Trzech Japoncow w skarpetach biegnie po wodzie i cos sie stara, ale mizernie im to wychodzi. Czyzbysmy i my zostali przez okolicznosci zmuszeni do spania w hotelu solnym? Udaje sie, odapala. Szybko wsiadam, jedziemy do brzegu. Jest jednak taaaaak pieknie w tym zachodzacym sloncu, ze po przejechaniu kilometra zatrzymujemy sie na zdjecie. Przelatuj stado flamingow. Oczywiscie bosko odbijajace sie w lustrze. Zachwyt zostaje przerwany przez motor. Znowu nie chce odpalic. Probujemy pchac W wodzie za kostke nie prosta sprawa. Nie dajemy rady. Postanawiamy sie wiec wrocic do Japoncow. Kilometr pchamy smoka w solance. Japoncy zgadzaja sie pomoc. Udaje sie!!! Tym razem postanawiamy wiec jechac do brzegu, kolejne zdjecia na brzegu! 1km przed brzegiem robi sie bardzo gleboko. Jazde dodatkowo utrudniaja jakies doly w dnie. Serce zwieksza obroty. Wjezdzamy na brzeg. Slonce akurat zaczyna dotykac horyzontu. Po raz n-ty to powiem - pieknie...

Przed odwrotem na brzeg:

Juz na brzegu:

Do Uyuni dojezdzamy juz po ciemku. Po drodze zachodzace slonce tworzy spektakularny pokaz barw. Nie zatrzymujemy sie jednak. Tzn zatrzymujemy dwa razy, motor jednak znowy gasnie, znowu pchamy... Na ziemi jednak lepiej nam idzie. W Uyuni silnik gasnie na amen i zapalic sie juz w zaden sposob nie chce. Solanka zaszkodzila smokowi...? Ze mu nie pomoze to wiedzielismy, ale ze az taak... Micho znajduje myjnie i tam juz smoka zostawia. Jutro bedziemy sie martwili co dalej. Dzisiaj za pieknie, zeby sie czymkolwiek martwic...

Nastepnego dnia Machencjusz myje porzadnie motor, po czym idzie po Uyuni pchajac motor w poszukiwaniu mechanika. Jak to jednak zazwczyaj w Boliwii bywa ciezko o jasna pomoc. Pyta sie czlowiek takiego Boliwijczyka o kierunek, a ten albo powie ze nie wie albo pokaze palcem w ktora strone. Odpowiedz w stylu druga w prawo nie istnieje. Czesto tez slyszy sie - bardziej w gore albo bardziej w dol? Jakie w gore albo w dol jak ulica prosta jak stol...? Kwintesencja boliwijskich rozmow jest nasza ostatnia rozmowa na stoisku z sokami:
- Jest sok z marchewki?
- Nieeee, jest tylko z mlekiem lub z woda.

Tak wiec Micho pchal motor w ta i spowrotem az w koncu go porzucil, zlapal stopa i mili ludzie zawiezli go do mechanika, po czym wrocil sie po motor. Diagnoza zostala postawiona szybko - woda w gazniku albo problem ze swieca. Mamy wrocic o 15. O 15 wracamy i motor stoi jak stal. Nie bylo czasiku (w Am S wszystko sie zdrabnia, WSZYSTKO). Wracamy wiec wieczorem i motor dziala.

Postanawiamy kolejnego dnia wyjechac. Udaje nam sie dogadac z jedna z agencji - maja wziac jeden z naszych plecakow i zostawic go przy Lagunie Verde, bardzo blisko granicy z Chile. Pakujemy motor, finalizujemy zamowienie amortyzatora. Ruszamy bez problemu, po czym po tankowaniu - motor mowi po raz kolejny juz NIE, jeszcze dzis nie jedziemy. Nie chce odpalic. Znowu pchamy. Ktos przypadkowo napotkany poleca nam mechanika od spraw elektrycznych. Znajdujemy go. Krotka konsultacja, czek i rezultat taki: akumulator nadaje sie do wyrzucenia. Wyczerpal sie. Oczywiscie jest na tyle duzy i mocny jak na motor, ze nowego w Uyuni nie znajdziemy. Pytamy sie czy nie moga nam sprowadzic akumulatora z Potosi. Mowia ze tam tez nie bedzie. Moga sprobowac sciagnac z La Paz. Okazuje sie jednak ze w La Paz strajk i miasto jest odciete komunikacyjnie... Mechanik mowi ze moga jednak sprobowac rozebrac akumulator i go sprobowac regenerowac. Zrywaja plomby: Do not open. Cos dolewaja, do czegos podlaczaja. Jutro sie okaze czy sie regeneracja udala... Wiec czekamy...

Album zdjęć - zobaczcie koniecznie!

Salar de Uyuni

Madziula

Piekne Potosi

2010-03-02T15:22:00.011+01:00

Im dluzej jestesmy w Boliwii i wiecej od La Paz widzimy tym bardziej nam sie ten kraj podoba. Potosi to juz kolejny przyklad niezwyklej Boliwii. Miasto to zrobilo na nas olbrzymie wrazenie. Na tyle wielkie, ze ... zostalismy dluzej niz poczatkowo planowalismy.

Historia Potosi, i ogolniej wszystko co jest z tym miastem zwiazane, laczy sie rowniez mniej lub bardziej ze srebrem. Legenda mowi, ze localny Inka - Diego Huallpa szuakajac lamy, ktora uciekla, zatrzymal sie i rozpalil ognisko pod gora zwana w quechua Potojsi - co oznacza grzmot lub eksplozje. Ogien stal sie tak goracy, ze ziemia pod nim zaczela sie topic i blyszczaca ciecz wyplynela spod ziemi. Diego od razu uswiadomil sobie, ze musi to byc surowiec, ktorego usilnie poszukuja hiszpanscy konkwistatorzy. Legenda legenda - w rzeczywistosci Hiszpanie szybko dowiedzieli sie o bogactwie tkwiacym w gorze. W kwietniu 1545 Hiszpanie zalozyli pod zboczem gory miasteczko i rozpoczeli wielki proces wydobycia srebra. Warunki pracy z kopalniach byly tak ciezkie, ze lokalni indianie umierali w wyniku wypadkow lub chorob spowodowanych wdychaniem toksycznych substancji. Z czasem Hiszpanie sprowadzili wiec niewolnikow z Afryki do pracy z kopalniach. Zmuszani oni byli do pracy przez 12h, poz ziemia spali i jedli, a ich zmiana konczyla sie po 4 miesiacach. Hiszpanie wydobywali w pewnym momencie tyle srebra, ze mowilo sie ze moga zbudowac z niego most do Hiszpanii i wciaz beda mieli co nim transportowac.

Wydobywane srebro przyczynilo sie do znaczacego rozrostu miasta. Potosi stalo sie najwiekszym i najbogatszym miastem w obu Amerykach. Z czasem jednak zasoby srebra zaczely znaczaco sie kurczyc, miasto zaczelo podupadac. Obecnie wydobycie w Cerro Rico jest kontynuowane i bazuje glownie na wydobyciu cynku, srebro jest surowcem marginalnym.

Wiekszosc turystow przyjezdza do Potosi, zeby zobaczyc jedna z wciaz operujacych kopalni. I jest to niewatpliwie atrakcja niezapomniana. Nam jednal niemniej podobalo sie samo miasto. Ale po kolei.

Po przyjezdzie do Potosi i znalezieniu przyzwoitego nolcegu, co po raz juz kolejny latwe nie bylo, poszlismy zarezerwowac wycieczke do kopalni. Wiele osob polecalo nam Koala Tours, jako ze jednak tam zawolali od nas 100 Bs od osoby (40zl), poszlismy poszukac czegos tanszego i znalezlismy za 60 Bs (20zl). Nastepnego dnia o 9 spotkalismy sie w biurze, tam herbata z koki i do busa. Busik zawiozl nas do jakiegos prywatnego domu, w ktorym byl magazyn strojow. Kazdy z nas dostal spodnie, bluzy, kalosze, i pseudo-kaski z latarkami. Wygladalismy tak:

Stamtad pojechalismy na targ, na ktory jezdza wszystkie toury kupowac prezenty dla gornikow. Przewodnik wytlumaczyl nam, co gornicy konsumuja kazdego dnia (paczke koki, butelke wody, paczke papierosow i troche czystego spirytusu, bo jest przesad, ze czysty spirytus sprawi ze znajda czyste mineraly) i rozpoczelismy nasze zakupy. Ta czesc touru z checia bysmy sobie podarowali. Wolelibysmy, zeby koszt kupienia ¨prezentu zostal zawarty w cenie wycieczki. Nie podoba nam sie takie sztuczne stwarzanie poczucia kupowania dobrego uczynku. No ale coz zorbic. Na szczescie dzieki smokowi mozemy ograniczyc nasze uczestnictwo w tourach do absolutnego minimum. Kupilismy wiec na pezenty po paczce koki i butelce wody. I ruszylismy do kopalni.

W kopalniach warunki pracy nie zmienily sie bardzo od czasów kolonialnych. Nasz przewodnik co prawda wielokrotnie powtarzal, ze te kopalnia, która zwiedzamy jest zmodernizowana. Jest do niej doprowadzona woda i powietrze, a niektóre korytarze maja elektrycznosc, dzieki czemu skaly pakowane w worki wciagane sa na kolejne korytarze elektrycznymi wyciagnikami, a nie recznymi korbami (konkretniej taka maszyna jest tylko jedna - na najwyzszym poziomie, na pozostalych wciaz pracuja przy recznych korbach). Mimo tej calej modernizacji górnicy pchaja wózki wlasnorecznie, korytarze wysadzane sa dynamitami i wykuwane, po czym porzadkowane lopatami, miedzy kolejnymi korytarzami przechodzi sie po 30 metrowych drabinach watlej konstrukcji lub po prostu wspinajac sie po skalach. Kopalnia, która odwiedzilismy jest obecnie bardzo aktywnie urzytkowana, przez co wiekszosc korytarzy ma ok 180-200cm na wysokosc i tylko przy przechodzeniu na nizsze poziomy musielismy sie przeciskac pod niskimi sufitami. Podobnie z kurzem. Nieznosny kurz dawal sie we znaki tylko na nizszych poziomach. Na górze jest doprowadzona woda, przez co problemu kurzu nie ma, czlapalismy w dosc glebokich kaluzach i blocie, a wózki suniete przez górników przejezdzaly kolo nas jedne za drugimi.

W kopalni bylismy ok 2,5h. Odwiedzilismy - Tio - czyli takiego kopalnianego Boga, którego górnicy odwiedzaja przed rozpoczeciem swojego dnia pracy. Przynosza mu prezent w postaci spirytusu, zapalonego papierosa wtykaja w buzie, coby sobie zafajczyl i prosza go o udany - czyli bezpieczny i obfity w znalezione mineraly dzieñ. Tio byl akurat w wersji karnawalowej - caly obwiazany serpentynami i oblany taka iloscia alkoholu, ze smierdzialo na spora odleglosc. Pózniej przeszlismy stopniowo do czesci, w której akurat pracowali górnicy, czyli do nizszych, zapylonych korytarzy. Warunki pracy naprawde uderzaja. Prymitywne narzedzia i ten nieznosny pyl, który sprawia, ze wiekszosc górników umiera po 10-15 latach od rozpoczecia pracy w kopalni na ... A ze ludzi zaczynaja tam prace zazwyczaj w bardzo mlodym wieku (10-15 lat), zeby pomóc w utrzymaniu rodziny, umieraja czesto w mlodym wieku. Nasz przewodnik - Emilio, mówil, ze w Potosi jest malo mezczyzn, którzy nigdy nie pracowali w kopalni. Nawet studenci przychodza tu pracowac w weekendy. W ciagu dwóch dni moga zarobic od 200 do 600 Bs, w zaleznosci od tego jaka dokladnie prace wykonuja. ¯ycie kobiet tez toczy sie mniej lub bardziej bezposrednio z wokól kopalñ. Istnieje przesad, ze kobieta nie moze pracowac pod ziemia - powoduje to bowiem zazdrosc Pachamamy (Matki Ziem) i przynosi pecha. W rzeczywistosci jednak wiele kobiet pod ziemia pracuje, a tych kopalniach, który przesad jest przestrzegany - kobiety sa zatrudniane na powierzchni - np przy segregowaniu skal. Na temat warunków pracy w kopalniach w Potosi zostal nakrecony film - The Devil's Miner. Usilujemy go sciagnac, zeby obejrzec, jak nam sie juz uda, powiemy czy polecamy :)

Na koniec naszej kopalnianej wycieczki Emilio zrobil nam pokaz dynamitowy. W kopalni wielokrotnie slyszelismy wybuchajace dynamity, nie widzielismy jednak jak dokladnie sie to wszystko przygotowuje. Jako, ze w kopalni pracowalo wlasnie bardzo wielu górników, pokaz dynamitowy mnusial odbyc sie na powierzchni ziemi. I tak Emilio polaczyl nitrogliceryne z workiem tlenku zelaza wetknal w to wszystko lat, podpalil i powiedzial, ze mamy 2 minuty na zrobienie sobie zdjecia. Micho:

Po dwóch minutach zabral nam dynamit pobiegl wsadzic go w ziemie i odeszlismy jakies 50 metrów. Huk straszliwy. Micho nagral filmik - jak dojedziemy w obszary lepszego netu - zamiescimy :)

Pozostale dwa dni spedzilismy na wlóczeniu sie po miescie, które szczególnie mi BARDZO sie spodobalo. Jesli kto uwaza, ze sama wycieczka do kopalni nie jest dla niego, warto odwiedzic Potosi dla samego miasta, dla architektury. Przechadzajac sie po uliczkach widac troche podupadla dawna potege miasta. Piekne, róznokolorowe, kolonialne kamienice z przerózniastymi balkonami, wykuszami, zdobieniami. Gdzieniegdzie urocze placyki z niedzialajacymi juz fontannami - wciaz jednak miejsca bardzo socjalne, obsadzone duza iloscia laweczek. I te koscioly...

W nich najbardziej widac dawny przepych i potege. W zadnym jeszcze miescie nie udalo nam sie az do tylu kosciolów wejsc. Wieczorem - ok 18 i rano ok 9-10 otwieraly sie na msze i mozna bylo je spokojnie obejsc. Wiele naprawde pieknych, zadbanych wnetrz. Odwiedzilismy tez Casa Nacional de Moneda, czyli miejsce, w ktorym przez prawie 400 lat wybijano monety. Na poczatku na potrzeby hiszpoansko-kolonialne, pozniej na potrzeby boliwijskie. Dopiero w latach 50-tych XX wieku rzad Boliwii stwierdzil, ze produkcja monet sie juz wiecej nie oplaca (monety zawieraly wówczas 25% srebra, którego zasoby radykalnie sie skórczyly). I tak monety boliwijskie produkowane sa aktualnie w Chile, 5Bs w Kanadzie, a pieniadz papierowy we Francji. Przewodniczke w muzeum mielismy wyjatkowo beznadziejna i nieskora do udzielania wielu informacji, dowiedziec sie jednak mozna bardzo wiele z opisów na scianach i calkiem profesjonalnie jak na Ameryke Poludniowa przygotowanych ekspozycji.

Pełny album zdjęć z Potosi:

Potosi

Po prawie 3 dniach spedzonych w Potosi zdecydowalismy, ze jedziemy dalej, choc mi tak sie podobalo, ze z checia wielka zostalabym na dluzej. Podobala mi sie bardzo atmosfera miasta, w którym zycie toczylo sie wlasnym tempem, a turystów naprawde nie bylo widac duzo (z wyjatkiem touru do kopalni, gdzie spotkalismy setki ludzi na ulicy z prezentami dla górników). Ludzie przyjemni, bardziej przypominajacy tych z Sucre niz tych z La Paz. Milo. Jako ze jednak ciagle nam w glowie ta Patagonia, postanowilismy jechac dalej.

Smok zapakowany i w droge - do Uyuni, do ostatniego i taaaaak dlugo wyczekiwanego punktu naszej podrozy po Boliwii. 200km do Uyuni zajelo nam prawie 2 dni. Przez deszcz i roboty drogowe, które w Ameryce Poludniowej oznaczaja owszem - fragmenty asfaltu, ale i jeszcze wieksze fragmenty rozkopanej ziemi, która w deszczu tworzy bardzo glebokie bloto. Jechalismy wiec wolno przed siebie i chcialo mi sie ryczec. Bo tak dluuugo czekalismy na ten fragment naszej podrozy, jechalismy przez taaaaak piekne tereny i lalo wlasciwie non-stop, a o promieniach slonecznych mozna bylo co najwyzej pomarzyc. Po drodze przespalismy sie w malym Alojamiento w Tica Tica za 10 zlociszy za pokój, wieczorem pogaworzylismy z przemilymi lokalsami, którzy wcale nas nie pocieszyli jesli chodzi o prognoze pogody, po czym urzadzilismy sobie seans kinowy, serwujacy "wesele". W totalnym deszczu dojechalismy do Uyuni, w którym sloñce zaczelo niesmialo przebijac. Tu okazalo sie, ze jestesmy 3 dni za pózno. Jeszcze 3 dni wczesniej dalo sie dojechac do wyspy z kaktusami na Salarze, wiekszosc Salaru byla sucha, jedynie w niektórych czesciach bylo odrobine wody. Od 3 dni natomiast leje, mozna wiec wjechac na Salar tylko kawalek - 8-10 km w glab, a wody jest w pól kola. Z kilkutelniego marzenia o noclegu w namiocie na Salarze nici. Podolowalismy sie wiec do koñca dnia, popytalismy w róznych agencjach o opcje trasy do Chile przez obszar lagunowy i postanowilismy kolejnego dnia pojechac na Salar liczac, ze wcale nie bedzie zle i przy okazji dokladnie wypytac kierowców o trase - oni wiedza w koñcu lepiej jaki jest stan dróg niz babeczki wciskajace wycieczki.

Zdjęcia wykonane po drodze, w przerwach kiedy nie padało:

Z Potosi do Uyuni

O naszym pobycie na Salarze we wpisie nastepnym. Teraz powiem Wam tylko tyle - RYK szczescia, TOTAL orgazm, radosc, glupawka. Ze spokojnym sumieniem moge powiedziec, ze byl to jeden z najpiekniejszych dni w moim zyciu. OJDAZD.

Jutro postaramy sie wyjechac w kierunku Chile. Do San Pedro (Chile) planujemy dotrzec za jakies 5-7dni. I wtedy sie odezwiemy. A wrazeñ bedzie duzo. To pewne.

Madziula

Pogawędki

2010-02-27T01:28:00.007+01:00

Sucre, 200 tysiecy mieszkancow, czyli tyle co moje rodzinne miasto Kielce. W Polsce zupelnie nieznane, jednak trzeba wiedziec ze jest to konstytucyjna stolica Boliwii. Faktycznie prezydent i rzad urzeduja w La Paz, jednak wciaz pozostawiono tutaj sadownictwo. Sentyment do stolicy w Sucre wsrod Boliwijczykow istnieje pewnie dlatego, bo to wlasnie tutaj zostala ogloszona niepodleglosc w Boliwii przed 200 laty (wciaz wisza wszedzie informacje o jubileuszu 1809-2009). Miasto lezy na wysokosci mniej wiecej 2800 m npm.

Tyle fakty. Reszta wrazenia. A byly fantastyczne. W naszej opinii to najpiekniejsze miasto Boliwii i scisla czolowka Ameryki Poludniowej. Zabudowa starowki nie jest wysoka, fasady pomalowane w wiekszosci na bialo. Centralny plac, przy ktorym stoi m.in. katedra, jest centrum towarzyskim miasta. Na srodku duzo zieleni, pomnik, wysokie palmy i odpoczywajacy mieszkancy. Nie jest to jednak jedyny plac w miescie - w ktora strone nie pojdziemy, co chwila natrafiamy na kolejne. Z przyjemnoscia wiec snulismy sie po miescie bez konkretnego kierunku, podziwiajac estetyke miejsca. A kolejne place, moze i mniejsze od centralnego, to wciaz pelene uroku i zycia. A moze nawet jeszcze w nie bogatsze.
To zycie w miescie podoba nam sie szczegolnie. Nasunelo sie nam porownanie z pieknym Cusco. Tam jednak centrum bylo opanowane przez turystow, podczas gdy zycie mieszkancow toczylo sie w nowym, brzydkim miescie. Sucre zas nie jest moze odpicowane, za to bardzo autentyczne.
Najbardziej zas centralny rynek, zywy, gwarny, z pieknymi sekcjami owocowo-warzywnymi, pysznymi sokami i koszmarna czescia z miesem - jakos wyjatkowo cuchnelo na tym targu, az strach pomyslec ze lokalne restauracje z czegos takiego potem nam gotuja obiad. Juz dawno temu sie przyzwyczailismy, ze tutaj nie uzywa sie chlodni do transportu czy przechowywania miesa czy nabialu, ale tym razem bylo to wyjatkowo ciezkie doswiadczenie.

Mam nadzieje, ze nie odniesliscie wrazenia ze w Sucre turystow nie ma. Sa, w sumie bardzo duzo nawet. Sucre jest popularnym miejscem, w ktorym gringosi ucza sie hiszpanskiego, zostajac w miescie przez 2 czy 3 tygodnie. Spotkalismy tez takich co przyjechali na semestr studiow. Widac ze lokalne restauracje wypatrzyli juz te okolicznosc: w wielu z nich mozna skorzystac z internetu bezprzewodowego czy tez napic sie zagranicznego piwa - a to bardzo zwieksza lojalnosc zachodniego turysty :)

Zdjęcia z Sucre (troche nie dopisala pogoda, brakowalo niebieskiego nieba jako tla do bialych budynkow...):

Sucre

W Sucre spalismy 4 noce, jednak polowe czasu spedzilismy poza miastem podczas dwoch jednodniowych wycieczek. Atrakcja turystyczna nr1 okolic Sucre jest miejscowosc Tarabuco, w ktorej odbywa sie niedzielny rynek lokalnym rekodzielem. A ze my w niedziele dopiero do Sucre dojechalismy, kiedy pojechalismy tam w poniedzialek, bylismy chyba jedynymi turystami. Przede wszystkim, sama droga do Tarabuco jest bardzo ladna, prowadzi przez lagodne, otwarte tereny i pokonuje kilka wzniesien. Mijane miejscowosci wygladaly duzo porzadniej niz wszedzie indziej w Boliwii, pokryte czerwona dachowka. Dlatego tez, kiedy zjezdzalismy po 60km do Tarabuco, w myslach przypomnial sie widok srodziemnomorskich miasteczek. Sami zobaczcie:

Miasteczko samo w sobie nie jest jakos wyjatkowo inne niz wszystkie w okolicy. Zycie toczy sie niespiesznie, a ze bylismy jedynymi turystami, wszyscy na nas zwracali uwage. A mysmy chcieli odwrotnie. Bo atutem takiego niedzielnego rynku jest to, ze wszyscy sa zajeci handlem i stosunkowo latwo podgladac i archiwizowac aparatem scenki z zycia. I pewnie zalowalibysmy bardzo ze bylismy tam dzien pozniej gdyby nie to, ze w Tarabuco mowia w Quechua (a nie Aymara). Udalo nam sie nawiazac wiele konwersacji, niektorych bardzo ciekawych, a niektorych sympatycznych. Podczas gdy na targu z usmiechem patrzylismy, z jakim dziwieniem pewna staruszka dowiaduje sie, ze w naszym kraju nie rosnie ryz, z duzym zainteresowaniem sluchalismy mlodej zony lokalnego adwokata, ktora przeprowadzila sie dla niego z Sucre. Takie rozmowy sa dla nas bardzo cenne. Podczas gdy piekno estetyczne mozna sprobowac zapisac na zdjeciach i pokazac innym, nie spobob zakonserwowac atmosfery takich rozmow i prawdziwego, niepowtarzalnego kontaktu z nieznajomymi. I dlatego wlasnie tak bardzo lubimy podrozowac, a nie tylko ogladac slajdy ze swiata.
W okolicach Tarabuco wybralismy sie jeszcze do miejscowosci Candelaria, po drodze stawajac w innych wioskach. Dorosli czy dziecie sa moze niesmiali, ale usmiechnieci i zaciekawieni. Lubimy taki czas, kiedy niby nic konkretnego sie nie dzieje, a jednak jest pieknie. Do tego rejon w ktorym bylismy jest obszarem jakiegos projektu rozwojego. Buduje sie droga z kocich lbow, widac nowe zabudowania o podobnym projekcie architektonicznym, dodatkowo spojne dzieki dachowce i bialym scianom. Milo sie patrzy na wsie pelne zycia. Na Altiplano widzielismy wiele opuszczonych wiosek z domami w ktorych slomiane dachy zrecyklowaly sie juz kilka lat temu, zas mieszkancy pewnie zyja dzis w paskudnym El Alto (przedmiescie nad La Paz).

Druga wycieczke zrobilismy w przeciwnym kierunku, poniekad zgodnym z tym z ktorego przyjechalismy z Oruro do Sucre. W lancuchu gorskim Cordillera de los Frailes mieszka sobie mniejszosc etniczna Jalqa. A na sam termin mniejszosc etniczna Madziulce swieca sie oczy: bo takie mniejszosci najczesciej maja jakies fikusne ludowe stroje, ktore Madziuli zawsze sie podobaja. A juz przynajmniej zobaczyc trzeba. Poza tym same okolice wydawalyby sie byc piekne, wiec sie wybralismy.
Przez pewien czas jechalismy po znanej nam Rucie 6. W odstepie dwoch dni droga wyschla calkowicie, a i w wielgachnych kaluzach poziom wody zdecydowanie sie obnizyl. Szybko wiec, choc niespiesznie, dojechalismy w region zamieszkaly przez Jalqa. Problem tylko taki, ze ludzie zrobili nam psikusa, i przynajmniej tego dnia zrezygnowali z zalozenia strojow. Madziulka wiec zupelnie sie zawiodla zauwazajac ze "takie stroje to tu nosza juz tylko stare babki, takie rok przed smiercia". Trudno o trafniejszy komentarz, jednak wycieczka byla bardzo udana. Znow bowiem udalo nam sie porozmawiac z ludzmi. W wiosce Potolo, ktora w Lonely Planet polecana jest jako miejsce zakupu tekstyliow, wiele dzieci biegalo za nami starajac sie cos nam sprzedac. Wszystkie miedzy soba mowia po Quechua, choc w szkole i w telewizji przeciez tylko hiszpanski. Mozna nawet powiedziec, ze sa prawie trojjezyczne. Choc ich angielski poki co ogranicza sie do podstawowych slow (dog, cat, watermelon, good evening), wymawianych w przekomicznym akcencie. Co do kwestii jezykowych - najstarsi mieszkancy w ogole nie mowia czy rozumieja po hiszpansku. Bylo to dla nas dosyc zaskakujace odkrycie.
Okolice przepiekne. Rozlegle plaskie doliny, ktore nagle zmieniaja sie w waskie i glebokie kaniony. Czerwien ziemi, zielen roslinnosci. Czarne skaly. Rozmaitosci nie ma konca. A dodatkowo, w poblizu lezy Crater de Maragua, ktory widzielismy z oddali i chcielismy dostac sie do wnetrza. Nie jest to prawdziwy krater wulkanu, ba- w sumie to nawet nie wyglada jak krater wulkanu, tylko raczej jak wielka jakas misa skalna. Nie udalo nam sie jednak tam dojechac, poniewaz musielibysmy przejechac w poprzek porzadna rzeke. Akurat do niej dojezdzalismy, kiedy z przeciwnej strony nadjechal jakis czlowiek na motorze, naturalnie slabszym, ale i lzejszym. I widzielismy, jak probuje sforsowac wode, jednak nie udaje mu sie to i musi pchac motor przez mentna wode. Ryzyko zakopania w mule czy nabrania wody do wnetrzna silnika ocenilismy na za wielkie. W zamian udalo nam sie spotkac kolejna osobe do pogawedki. Tym razem byl to przesympatyczny i radosny starszy pan, dzieki ktoremu dowiedzielismy sie, ze ludzie tu mieszkajacy owszem nosza tradycyjne ubrania, jednak teraz glownie podczas swiat. Na przyklad przed kilkoma dniami w czasie karnawalu - wszyscy bez wyjatku, mlodzi i starzy. Szkoda ze w jednym czasie mozna byc tylko w jednym miejscu, pewnie pomyslala sobie Madziula.

Zdjęcia z okolic Sucre:

Okolice Sucre

Dni w i wokol Sucre byly wiec dla nas bardzo ciekawe i przyjemne, kiedy to kontynuowalismy odkrywanie nieznanej nam dotad Boliwii. Odkrywanie to chyba jednak ma sie szybko ku koncowi. Z Sucre czekalo nas jedynie 3 godziny drogi od gorniczego Potosi, lezacego na ponad 4000 metrach. A wiec znow wysoko. Czyli ludzie chlodni. W nastepnym wpisie przekonacie sie, czy obawy sie spelnily.

Pozdrawiamy

Michal

P.S.: Informacje praktyczne: Madziula wspomniala w poprzednim poscie o tym ze ciezko bylo nam znalezc porzadny nocleg. Problem w tym, ze stosunek ceny do jakosci w hotelach byl bardzo mizerny. Albo byla to dziura, albo pokoj w niemalej cenie bez okna czy kontaktu elektrycznego, a to w znowu bardzo drogi. W koncu zaplacilismy 90BS za pokoj bez lazienki, z bardzo skromnym sniadaniem (bulka z dzemem i kawa/herbata). Slyszelismy juz pozniej jednak bardzo dobre recenzje m.in. o Dolce Vita. A z gastronomii koniecznie do El Germen (jest w LP) na almuerzo: wegetarianska pychota za 17bs z deserem i refresco (tylko miedzy 12.00 a 14.00). Madziula: nigdy nie przypuszczalam, ze ja miesozerne stworzenie polubie jakakolwiek wegetarianska knajpe. A El Germen kulinarnie pokochalam!

Nowa Boliwia

2010-02-24T15:43:00.004+01:00

Udało się nam wyjechać z La Paz! Nareszcie! Na nowo wstąpiła w nas energia, ochota, siła na zwiedzanie i odkrywanie! Nadchodzi nowe, znowu każdy dzień będzie inny, będzie niewiadomą. Jesteśmy szczęśliwi!

Nie udało się nam wyjechać tak rano jak chcieliśmy. Proces wysyłania paczki zajął nam jakieś dwie godziny. Bo trzeba paszport skserować, kupić karton, co z resztą okazało się niemożliwe, bo nie mieli odpowiednich rozmiarów. Co najciekawsze jednak trzeba odczekać swoje, podczas gdy babeczka paczkę w worek pakuje , który później igłą i nitką własnoręcznie zszywa. 9,5kg suwenirów, nas obejmujących do PL poleciało :)

Dnia wcześniejszego wieczorem staraliśmy się wszystko podopinać. Kupiliśmy bidony, zapasową linkę do sprzęgła itp. itd. Chcieliśmy też paczkę wysłać, ale pomimo, że poczta była otwarta usłyszeliśmy: No hay atencion… W czasie jeżdżenia w poszukiwaniu wszystkich potrzebnych sprzętów, stała się rzecz zła. Motor zaczął się krztusić. Nie musimy więc chyba mówić, jak bardzo nam ręce opadły. Micho przyszedł do pokoju ze zwieszoną głową i postanowieniem, że rano do mechanika z reklamacją jedzie, po czym wpadł na pomysł, że może to połączenie elektryczne szwankuje, z którym już przecież wcześniej problemy mieliśmy i na którego potrzeby całą rolkę folii aluminiowej kupiliśmy. I był to strzał w dziesiątkę!!!

Początkowa złość na to, że znowu rano wyjechać się nie udało szybko nam przeszła. Najważniejszy jest sam fakt, że ruszamy, że opuszczamy The Point w La Paz na zawsze, że znowu będzie ruch i dynamika. Jeszcze nie wyjechaliśmy z miasta, a zaczęło padać. Ale i to się nie liczyło. Ochoczo nałożyliśmy stroje „przeciw”deszczowe i ruszyliśmy dalej. Co więcej – Michaśko skonstruował nam słuchawki, które działają z naszym badziewnym intercomowym „pudełkiem” – tym samym po raz pierwszy od północnego Peru możemy rozmawiać podczas jazdy :) (M: dzięki Jarek za wskazówki!)

Droga do Oruro, którą pokonywaliśmy po raz SIÓDMY, dłużyła mi się niemożebnie. Już za pierwszym razem wydawała mi się bardzo monotonna. Siódmy raz był więc jedną wielką drzemką, a raczej próbą drzemki, bo na motorze nawet mi trudno się śpi. Do Oruro dojechaliśmy pół godziny przed zachodem słońca. Postanowiliśmy więc dalej nie jechać i kolejnego dnia wyjechać z SAMEGO rana, co by do samego Sucre dojechać. Nawet zakupy na śniadanie zrobiliśmy wieczorem – przezorność maksymalna – rzadka w naszym przypadku. Wieczorem mieliśmy jeszcze seans kinowy, bo w La Paz udało nam się kilkanaście nowości i najlepiej ocenianych zeszłorocznych filmów ściągnąć. Tym razem Drogę Do Szczęścia grali :) (rekomendujemy).

Rano – pyszne śniadanko (awokado – zwane tutaj palta – pozdro do Kaki :*) – nareszcie coś innego niż bułka z dżemem z hostelu w La Paz! Jako, że mieszkaliśmy jedną ulicę od świeżo wyciskanych z soków, z których chcemy korzystać na maksa póki w taniej Boliwii jesteśmy, wypiliśmy po dwie szklanki takowych i w drogę! Nietypową drogę, bo postanowiliśmy przyjaznych ludzi w Boliwii szukać i z głównej drogi zjechać. Dla wyjaśnienia – z Oruro do Sucre drogi są dwie. Pierwsza, ruta 1 – asfaltowa, lecz naokoło – przez wszystkich używana. Druga, ruta 6 – „bezpośrednia”, ograniczająca się tylko do lokalnego, międzywioskowego ruchu. I tą, powiedzmy niestandardową wybraliśmy. I powiem tak: NIE mogliśmy wybrać lepiej – zafundowaliśmy sobie jeden z najpiękniejszych dni w Boliwii (TOP 3), a przypomnę, że jesteśmy już tu ponad miesiąc i konkurencja jest duża.

Piękno tego dnia wynikało z dwóch czynników: pięknych, górzystych krajobrazów i niewyobrażalnie miłych Boliwijczyków. Droga, mimo, że nieasfaltowa była w bardzo przyzwoitym stanie. Były wręcz odcinki, które uznałabym za perfekcyjne w kategorii dróg nieutwardzonych. Oczywiście bardzo dużo ich nie było, ale i ta reszta akceptowalna była. Im dalej od Oruro tym robiło się ciężej, coraz więcej potoczków mieliśmy do pokonania, niektóre były dosłownie i bez przesady rzekami, ale płytkimi, obyło się więc bez negatywnych emocji. Niektóre fragmenty drogi prowadziły wzdłuż rzeki, stosunkowo głębokimi dolinami, inne po grzbietach gór, z których najczęściej zjeżdżało się do płaskich, rozłożystych dolin, pełnych mniejszych i większych wiosek.

Ehhh, te wioski… Już wcześniej trochę straciliśmy nadzieję, że w Boliwii prawdziwie przyjaznych ludzi znajdziemy. Nie chodzi nam oczywiście o przyjazne jednostki, bo takie do tej pory nie raz spotkaliśmy. Podam tu chociażby przykład pana, który na karnawale w Oruro tłumaczył mi, niepytany, pochodzenie poszczególnych grup tanecznych i co chwilę innego owocka podrzucał, co bym np. lokalnych fig i brzoskwiń spróbowała. Trochę bałam się niemytych jeść, ale przykrości sprawić nie chciałam, zjadłam i dobrze się później miałam. Oboje mieliśmy jednak wrażenie, ze na Altiplano ludzie do najmilszych nie należą. Mało uśmiechu, dużo nieśmiałości, dystansu, chłodu. Nikt do nas nigdy nie zagadał, nikt o motor nie spytał, a nawet jak my zagadywaliśmy nikt rozmowy nie podchwytywał. I przez tych mało sympatycznych ludzi byliśmy trochę zawiedzeni Boliwią. W Kolumbii obawialiśmy się, ze to w Peru – najbardziej turystycznym kraju Ameryki Południowej spotkamy ludzi niemiłych, bo zepsutych turystyką. Wielki błąd. Spotkaliśmy miliony przyjaznych i otwartych ludzi. Boliwia wylała nam trochę kubeł zimnej wody na głowę. Zmieniamy jednak nasze zdanie. Mili, przyjaźni, ciekawi i otwarci ludzie w Boliwii są – i to też miliony. Przyjacielskość występuje w skali masowej, trzeba tylko odbić z Altiplano odrobinę w stronę dżungli. UWIELBIAMY Boliwię!!!!

W mijanych wioskach karnawał trwał jeszcze w najlepsze. Mijaliśmy więc grupy pijanych muzyków, które biegły wzdłuż drogi, grając, tańcząc i śpiewając. Niektórzy ubrani byli w swoje tradycyjne, odświętne stroje i nie tylko byli skorzy do opowiadania nam jak karnawał świętują. Niektórzy prosili wręcz nas o zrobienie im zdjęcia (!!!). Przy jednym z jezior, koło których przejeżdżaliśmy, ludzie zebrali się, ponieważ ktoś z okazji karnawału łabędzie – rowery wodne dostarczył i można było za niewielką opłatą popływać. I tu znowu podeszła do nas cała rodzina, wypytując się nas, skąd jesteśmy, dokąd jedziemy itp., a i o sobie i swoim regionie chętnie opowiadali. Byliśmy urzeczeni.

Przez te wszystkie przerwy szybko okazało się jednak, że do Sucre nie dojedziemy. Za cel obraliśmy sobie więc wioskę Ocuri, położoną na niewiele ponad 4000mnpm. Było w niej akurat jedno Alojamiento z wieloma wolnymi pokojami i tak zajęliśmy we dwójkę najtańszy jak dotąd pokój w Ameryce Południowej za 20 Bolivianos, czyli ok. 8zł (za pokój, nie za osobę). I znowu rozmowom z lokalsami końca nie było… Było jeszcze kino łóżkowe, serwujące tym razem Tatarak, i smaczny sen w dość orzeźwiającej temperaturze.

Następnego dnia zebraliśmy się na tyle wcześnie, ze przed 9 motor był zapakowany, a my w strojach motocyklowych, po śniadaniu gotowi do jazdy. Zapowiadał się dzień nie aż tak piękny. Przyczyna – pogoda. Wielkie burzowe chmury otaczały nas ze wszystkich stron. Podszedł do nas przed odjazdem pan i zapytał, czy może jednak nie wolimy zostać, bo dzisiaj może dużo padać, a mamy do przejechania sporo potoków, które w deszczu mogą się stać rwącymi rzekami. Podziękowaliśmy za info i ruszyliśmy. Po pewnie 5 minutach zaczęło padać. I padało dłuuuuuugo. Droga na początku wymagała od nas po prostu większej ostrożności. Pył stawał się delikatnym błotkiem, kamienie stawały się coraz bardziej śliskie. Była to jednak dopiero zapowiedź. Z czasem delikatne błoto zaczęło zamieniać się w błoto gęste i głębokie. Z podjazdami w głębokich, błotnistych koleinach miały problem osobowe, cieżarówki a nawet jeepy. Nie muszę więc chyba dodawać, ze i my problem mieliśmy. I to nie mały, bo smok nasz z mocno obciążonym tylnym kołem w gęstym błocie sobie nie radzi. Zwolniliśmy więc bardzo i staraliśmy się jechać naprzód. Niestety w jednej z takich głębokich, błotnistych kolein smok zaczął tańczyć we wszystkie strony, Micho go nie utrzymał i runęliśmy. Pierwszy raz przy prędkości innej niż 0, wiąż jednak niewiele pewnie, o ile w ogóle, przekraczającej 10. Nic się nam na szczęście nie stało. Strachu się najadłam ja, bo plecaki mi staw skokowy przygniotły i w mało naturalną stronę wygięły. Ból przeszedł jednak szybko – wszystko OK. Wysmarowani błotem straszliwie ruszyliśmy dalej, żeby po może 1km znowu runąć. Tym razem standardowo – przy prędkości właściwie żadnej. Smok padł, a my w rozkroku stanęliśmy nad nim.

Bałam się dalej jechać. Padać niby przestało, ale mieliśmy do Sucre jeszcze 60km, a droga nie miała się poprawić. Z czasem jednak zaczęła delikatnie przysychać, co było trochę zdradliwe, bo po każdych kilkuset suchych metrach następował nieoczekiwanie błotnisty zakręt. Jechaliśmy jednak na tyle wolno, że problem z zachowaniem równowagi się nie powtórzył. Rzeczki, które mieliśmy do przejechania głębokie nie były. Z wyjątkiem może jednej wielkiej kałuży, powstałej w wyniku robót drogowych, której głębokość dobrze widać tu:

O 13.15, po ponad 4h jazdy (110km) zobaczyliśmy Sucre! Pierwsze kilometry po asfalcie były rajskie, choć obawa przed poślizgiem na suchym asfalcie pozostała. Po ponad godzinnym szukaniu znaleźliśmy hostel w przyzwoitym stosunku jakości do ceny, co łatwe nie było. I tak jesteśmy tu już trzecią noc i ciągle nam niemało, ale o tym w następnym wpisie.

Zdjęcia:

W drodze do Sucre

Madziula

Kilka słów o La Paz

2010-02-19T00:36:00.006+01:00

La Paz zatrzymało nas jak żadne inne miejsce w Ameryce Południowej. Jesteśmy tu raz szósty. Pierwszy raz przyjechaliśmy tu zaraz po Sylwestrze na Wyspie Słońca, a kolejne razy były po krótkiej wizycie w Chile, po Huayna Potosi, po Rurre, po Cochabambie, po karnawale w Oruro.

Sumarycznie jesteśmy tu myślę ok 14 dni. I tak naprawdę ciężko wytłumaczyć nam to zjawisko. Nie jesteśmy tu dlatego, że La Paz jakoś wyjątkowo nas urzekło. Podoba nam się, owszem, na liście naszych ulubionych stolic południowoamerykańskich plasujemy je na miejscu drugim, zaraz po Quito. Nie w uroku miasta tkwi jednak przyczyna naszego zasiedzenia, a głównie w potrzebie pozostania przez jakiś czas w jednym miejscu, nieprzemieszczania się, niezwiedzania, nic-nierobienia. Z perspektywy osoby pracującej może wydać się to dziwne, a co najmniej niezrozumiałe. Jesteśmy na "wakacjach", przed czym tu odpoczywać? Ano w podróży też człowiek się męczy i też potrzebuje odpocząć. Inny to rodzaj odpoczynku niż 3-tygodniowe standardowe wakacje. Powiedziałabym, że ten nasz rodzaj odpoczynku, to taka przerwa na zrobienie sobie w umyśle i sercu miejsca na nowe przeżycia. Zdecydowanie 14 dni, a szczególnie ostatnie 5, sprawiło, że odpoczęliśmy wystarczająco i nie możemy się już doczekać na jutro, kiedy to znowu włożymy nasze stroje motocyklowe, zapakujemy "po staremu" plecaki i ruszymy na południe, opuszczając mam nadzieję bezpowrotnie w tej podróży La Paz.

La Paz poznaliśmy jak żadne inne południowoamerykańskie miasto. I przez to, że na zwiedzanie z aparatem wybraliśmy się dopiero dnia któregoś, zdjęć mamy niewiele. Wiele motywów było już bowiem oklepanych w naszych oczach i ciężko było o inspirację. Z całą pewnością w boliwijskiej stolicy najbardziej urzekło nas jej położenie - coś a'la dziura/kanion w płaskim jak stół Altiplano. Wrażenie w czasie przyjazdu jest niesamowite - płasko, płasko - żadnej cywilizacji i nagle dziura w ziemi, a w niej wielkie miasto.

La Paz jest najwyżej położoną stolicą świata - to zdanie słyszał już pewnie niejeden. I w sumie jest to prawdą, choć dwie cząstki zacytowanego przeze mnie stwierdzenia są nieco problematyczne. Po pierwsze dość skomplikowaną kwestią jest sprawa stolicy Boliwii. Stolicą administracyjną jest La Paz. To tu znajduje się siedziba prezydenta i rządu. Konstytucyjną stolicą jest jednak Sucre, które to przez wieki było najważniejszym ośrodkiem w państwie, obecnie jednak jedynie najważniejsze jednostki sądownicze mają tam swoją siedzibę. Po drugie ciężko jest jednoznacznie oszacować wysokość, na której położone jest miasto. Oficjalnie przyjmuje się, że 3660 mnpm jest tą właściwą wysokością. W rzeczywistości jednak najniższe części La Paz są już na 3100mnpm, a najwyższe dzielnice są pewnie na ok 3800. Wyżej, bo na ok. 4000 - 4100 mnpm znajduje się sztucznie wydzielone miasto-bliźniak - El Alto. I jako, że w samym La Paz po pierwsze nie ma miejsca, a po drugie nie ma powierzchni płaskich, lotnisko znajduje się właśnie w El Alto. I tu kolejne "naj" w skali światowej. Jest to najwyżej położony międzynarodowy port lotniczy na świecie, co sprawia, że zarówno lądowanie jak i startowanie są tu mocno utrudnione. Żeby zrekompensować sobie brak odpowiedniej gęstości powietrza samoloty lądują w El Alto z dwukrotnie większą prędkością niż na poziomie morza. Wymaga to więc odpowiednio długiego pasa startowego, specjalnych opon, które wytrzymają gigantyczne siły, ale i też odpowiednio wykwalifikowanych pilotów. Dlatego też lotnisko w El Alto ma w skali międzynarodowej mniejsze znaczenie niż to w nisko położonym największym mieście Boliwii - Santa Cruz.

Cechą charakterystyczną La Paz jest to, że najbogatsi mieszkają najniżej. Dlaczego? Bo najniżej jest najcieplej :) W każdej prognozie pogody podawane są dwie odrębne temperatury - dla El Alto i dla La Paz - różnica wynosi zazwyczaj ok. 5-7stopni.I tak podczas gdy historyczne centrum La Paz znajduje się na ok 3600mnpm, w mieście wykształciło się centrum alternatywne - tzw Zona Sur - centrum usługowo-mieszkalne najbogatszych mieszkańców La Paz. W Zonie Sur byliśmy przez chwilę - przy oddawaniu i odbieraniu motoru i jest to naprawdę inny świat. Salony Audi i Mercedesa, bogato urządzone apartamentowce z drogimi samochodami zaparkowanymi pod drzwiami, eleganckie restauracje i designerskie sklepy, czyli rzeczy, które dla osób, które ograniczyły swoją wizytę to "starego" La Paz są niewyobrażalne.

Architektura starego La Paz jest mało powalająca. Tylko jedna uliczka zachowała się w niezmienionym kształcie z czasów kolonialnych - Calle Jaen, i tylko to miejsce jest prawdziwie urokliwe. Reszta jest mieszanką - starych, pięknych, choć zaniedbanych kamienic i nowoczesnego architektonicznego syfu. Największą atrakcją są dlatego - przynajmniej dla nas - rynki i codzienne uliczne życie. Najsłynniejszy rynek to rynek czarownic, na którym sprzedawane są oprócz ziołowych lekarstw - przeróżności, które wpływają na duchy i bogów ludzi Aymara. Jeśli ktoś buduje dom, może na przykład kupić płód lamy i zakopać go w fundamentach, jako ofiara dla Pachamamy, przynosząca szczęście domowi. Suszone dzioby tukanów stanowią natomiast remedium na wiele chorób i chronią przed złymi duchami.

Dużą atrakcję turystyczną stanowi również Muzeum Koki. Ekspozycja muzealna jest beznadziejna, na wejściu każdy dostaje jednak książkę z informacjami o historii koki, jej znaczeniu w kulturze i rytuałach Indian, o kokainie jako narkotyku i jako lekarstwie i zastosowaniu koki w produkcji coca-coli. Dla tych którzy planują się tam wybrać proponuję zająć od razu jakiekolwiek krzesło i na nim wygodnie przeczytać wszystkie informacje, po czym w 5 minut obejść ekspozycję. Chodzenie w czasie czytania sensu najmniejszego nie ma :)

Moim ulubionym miejscem był targ owocowo-warzywny. Kolory, smaki, zapachy i kobitki Aymara ubrane w swoje wysokie meloniki, chusty zakończone frędzlami i obfite spódnice - uszyte z maksymalnie błyszczących przywiezionych z Korei materiałów. Oboje mamy wrażenie, że ludzie Aymara do najmilszych nie należą. Mało się uśmiechają, są dosyć mocno zdystansowani i nieśmiali. Mimo wszystko ich stroje dla oka są miłym, choć nieco kiczowatym widokiem :)

Na koniec kilka słów o pogodzie. Mamy jak wiecie pogodę deszczową, która obecnie objawia się tym, że zmienia się jak w kalejdoskopie. Każdego dnia mamy kilka godzin bardzo intensywnego słońca, które sprawia, że odczuwalna temperatura rośnie o kilkanaście stopni i nie sposób wytrzymać w czymkolwiek innym niż cienkim T-shircie. Codziennie mamy jednak również burzę połączoną z gigantycznym oberwaniem chmury. Drogi zamieniają się natychmiast w rwące rzeki, które niosą ze sobą tony śmieci. Przez to jednak, że La Paz zbudowane zostało na mało stabilnym terenie, co kilka dni słyszymy o wielkich osuwiskach, które porywają za sobą domy. I tak jednak oboje wolimy tę wersję pory deszczowej niż wersję południowo-peruwiańską, kiedy to potrafiło padać absolutnie CAŁY dzień.

Miał byś koniec a tu jeszcze jeden akapit, kilka słów o hotelach w La Paz. Większość czasu spędziliśmy w typowo backpackerskim hostelu, uruchomionym przed 2 miesiącami, o nazwie the Point. Hostele w La Paz oferują dużo wyższy standard niż te gdziekolwiek indziej w Boliwii przez nas spotkane. Gorące prysznice, ciepła i czysta pościel, internet bezprzewodowy, czyste łazienki. Do tego jednak w zestawie dochodzi bar, stanowiący centrum życia i czerpania zysków hostelu. Nie wolno wnosić własnego piwka, wieczorem więc wszyscy co nie chcą siedzieć zamknięci w pokoju bez okna idą do baru gdzie chcąc nie chcą spotykają innych i zabawa się zaczyna. My siedzimy więc zawsze w naszym pokoiku wyizolowani i mamy wrażenie że nie pasujemy do tutejszych współlokatorów, dla których codzienna wieczorna impreza jest gwoździem programu każdego dnia. Zdarza się że muzyka jest tak głośna, że nawet my mamy problem z zasypianiem.
Jeśli chodzi o spotkania towarzyskie to w La Paz mieliśmy okazję spotkać się z kilkoma osobami z Polski, i to po kilka razy. Rozmawiało nam się bardzo miło, zwłaszcza że podróżujemy w odwrotnych kierunkach, toteż dużo cennych wskazówek na przyszłość mogliśmy między sobą wymienić. I tak poznaliśmy Olę, która przyjechała do Boliwii na wolontariat (http://do-boliwii-droga-prosta.blogspot.com), poznaliśmy Grześka (w drodze z Irlandii do Polski) i Przemka z Warszawy (http://w100dni.blogspot.com), Magde i Jarka wracających ze Szkocji do Polski a także Alinę i Krzysia (http://dosgringos.geoblog.pl). Pozdrawiamy ich z tego miejsca bardzo serdecznie i dziękujemy za baaaardzo mile i swojsko spędzony wspólnie czas.

Tymczasem kolejna galeria, tym razem ze skromną ilością zdjęć, z La Paz:

La Paz

Mam nadzieję - do napisania z Sucre!

Madziula

Karnawał w Oruro

2010-02-15T23:04:00.009+01:00

Droga do La Paz dłużyła się nam niemiłosiernie. Autobus miał bardzo miękkie zawieszenie, przez co na każdej górce i w każdym dołku kołysał się na boki, co powodowało panikę wśród autobusowej załogi. W końcu ludzie poszli do kierowcy i powiedzieli mu, że się boją i kierowca zwolnił. Dojeżdżając do El Alto (sztucznie wydzielonej części La Paz) wiedzieliśmy już, że motor odebrać będzie bardzo ciężko. Była 19, kiedy utknęliśmy w megakorku w El Alto, który mamy wrażenie, że jest tam absolutnie cały czas. Mechanik otwarty był do 20 w najniżej położonej części La Paz - szanse na dotarcie bardzo niewielkie.

Micho wychodził z siebie ze złości. Poszedł zadzwonić, licząc, że mechanik zgodzi się zostać dłużej w pracy. Kobitka w autobusie użyczyła mu telefonu. O 19.20 mechanika w pracy już nie było. Powiedział jednak, że jak będziemy już pod warsztatem, żebyśmy zadzwonili. Wówczas postara się coś wymyślić, ale nie obiecuje. Na dworcu autobusowym w La Paz byliśmy o 19.40. Szybko zorientowaliśmy się, o której odjeżdżają pierwsze autobusy do Oruro i poszliśmy do hostelu zostawić duży plecak. Stamtąd szybko do głównej alei miasta - El Prado łapać taxi. Wszystkie były jednak jak na złość zajęte, wsiedliśmy więc w busika i 21.00 doszliśmy pod warsztat. Akurat ktoś drzwi zamykał. Podbiegliśmy i okazało się, że był to właściciel sklepu połączonego z warsztatem. Kojarzył nasz motor i zgodził się nam go wydać! Fart!

Jak to zazwyczaj z tutejszymi mechanikami bywa nareperowali tylko najważniejszą usterkę, zapominając m.in. o przymontowaniu nam nowych lusterek (stłukły się nam już dwa...) i wymianie linki od sprzęgła. Na szczęście mieli w sklepie dwa lusterka od Hondy za jakies 8 dolców, ktore udalo sie przymocowac, podczas gdy Machencjusz walczyl z kartami platniczymi. Zadzwonilismy jeszcze do mechanika, zeby dowiedzieć się dokładnie co stało się z motorem (problem był zarówno z gaźnikiem jak i sprzęgłem - co dokładnie nie wiemy), wsiedliśmy na smoka i wyjechaliśmy za bramę. Nie przejechaliśmy nawet 100 metrów, kiedy motor zaczął się krztusić... Ręce opadły. I tak zjeżdżaliśmy w dół w poczuciu bezsensu, kiedy Michaśko uświadomił sobie, że na pewno wypompowali nam benzynę podczas łatania baku. Strzał w dziesiątkę! Dotoczyliśmy się jakoś do stacji benzynowej, zatankowaliśmy na fulla i problem krztuszenia się nie powtórzył. Jesteśmy jednak w naszym optymizmie ostrożni.

Po dotarciu do hotelu nie pozostało nam dużo czasu na sen. Pierwsze autobusy odjeżdżały ok 4, a my chcieliśmy się właśnie na jeden z pierwszych załapać. O 3.30 umówiliśmy się na dworcu z Olą - Polką, która przyjechała do Boliwii na półroczny wolontariat, i która dowiedziała się o nas od naszej koleżanki Doroty. Rano czuliśmy taką ekscytację, że na dworcu byliśmy 20 minut przed czasem! Nieźle, co??? :PP

Kolejki do kas osiągały już wtedy długości monstrualne. Miny trochę więc nam zrzedły. Ustawiliśmy się w dwóch różnych i czekaliśmy - na Olę i dojście do kasy. Ola przyszła punktualnie razem z Angielką, Irlandczykiem i Tajwańczykiem. I zupełnym mega fuksem udało się nam o 4.20 dobić do okienka i kupić ostatnie 6 biletów na autobus o 4.30! W bardzo przyzwoitej cenie - 23 Bs/1 os. (10zł).

Całą drogę przespaliśmy, przed 8 byliśmy już na dworcu w Oruro. Słoneczne niebo, tłumy na ulicach, zapowiadała się wielka fiesta. Jako, ze pochody karnawałowe rozpoczynają się o 7.30 i kończą późnym wieczorem, poszliśmy od razu szukać dobrych miejsc do obserwacji. Na początki chcieliśmy znaleźć miejsca stojące, ale stwierdziliśmy, że w sumie czeka nas dobrych kilka godzin obserwacji, przyjemniej więc będzie siedzieć. I tak po 5 minutach od dworca wykupiliśmy 6 miejsc na trybunach.

Teraz kilka słów o samym karnawale. Otóż karnawał w Oruro uchodzi za największy i najhuczniej obchodzony w całej Ameryce Południowej, po wielkim Rio oczywiście. Trwa 8 dni, z czego najważniejszym dniem jest zazwyczaj sobota przed Środą Popielcową, kiedy to kilkadziesiąt grup, w sumie ok 28 000 (!!!!) tancerzy tworzy gigantyczny pochód, trwający od wczesnego rana do późnej nocy. Motywem przewodnim jest diablada, czyli taniec diabłów, wyposażonych w niesmowicie strojne i bogate stroje, których najważniejszą częścią jest maska. Nawet diabły tworzące jedną grupę mają przeróżne maski!

Karnawał ma swoje korzenie w XVIII wieku, kiedy to złodziej Chiru-Chiru został śmiertelnie raniony i zaopiekowała się nim Virgen de la Candelaria w korytarzu górniczym aż do jego śmierci. Górnicy znaleźli po jakimś czasie ciało, nad którym w skale wyryty był wielki obraz Virgen de la Candelaria. Postanowili trzcić ją, urządzając co roku wielką fiestę na jej cześć. Z czasem uroczystości zostały wzbogacone o motywy i legendy pochodzące z czasów prekolumbijskich i tak uroczystości odbywają się po dziś dzień.

Sama organizacja karnawału była prawdziwie boliwijska:) Trybuny zbudowane wzdłuż trasy przejścia grup artystycznych należały do prywatnych właścicieli. Każdy zbudował je z tego co miał - kilku desek, i folii chroniącej przed słońcem i ewentualnym deszczem. Na trybuny wchodziło się po wątpliwie przymocowanych, drewnianych drabinach. Najgorsza była jednak ta nieludzka ciasnota. Każda deska musiała pomieścić tyłeczek jednej osoby i nogi drugiej - siedzącej poziom wyżej. Szerokość każdego miejsca była jak dla Chińczyka... Kilku godzin wysiedzieć się po prostu nie dało. Na szczęście jednak, pomimo, że trybuny od ulicy były odgrodzone barierkami nikt nie pilnował, żeby przez nie nie przechodzić. Można było więc w ramach odpoczynku usiąść sobie na ulicy, co stwarzała również lepszą perspektywę do robienia zdjęć :) Wzdłuż barierek, co chwilę przechodzili sprzedawcy oferujący wszystko, co tylko człowiek mógłby w danej chwili zapragnąć. Zimne piwko, gorące danie, kukurydzę, colę, poncho od deszczu, papierowe czapeczki od słońca itp itd. Policjanci co jakiś czas starali się sprzedawców przegonić, byli w tym jednak wyjatkowo nieskuteczni... :)

Karnawał to jednak nie tylko pięknie kolorowy pochód diabłów, tancerzy i muzyków, lecz również wojna wodna. Nasz lany poniedziałek to nic w porównaniu do tego, co się tam dzieje. Wiadra, bomby wodne w postaci balonów napełnionych wodą, pistolety i piana, będąca połączeniem pianki do golenia i sztucznego śniegu. W wojnę najbardziej zaangażowane są dzieci i młoda młodzież, a najlepszym celem gringos, a konkretnie ich twarze. Do 12 było jeszcze w miarę spokojnie. Po 12 natomiast rozpoczęła się i stale rosła wojna między trybunami. Nie dość, że przeszkadzało to mocno w oglądaniu i podziwianiu diablady, to jeszcze zmęczenie dodatkowo potęgowało rosnące w nas wkurzenie i obawę o lustrzankę naszą, która wody nie lubi, a dzieciom jeszcze zabawniej jak w aparat pocelują. Na naszych oczach kilka bomb wodnych rozbiło się o obiektyw fotografa, o skutkach nie wiemy, ale aparatowi na pewno coś takiego nie służy. Wojnę wodną wykorzystują oczywiście złodzieje, którzy wylewają na swoją ofiarę wiadro wody i korzystając z jej zdezorientowania wyrywają jej plecak, aparat, portfel. Słyszeliśmy już wiele historii o kradzieżach z czasie karnawału w Oruro, wszystko co cenne zostawiliśmy w La Paz, z wyjątkiem aparatu i obiektywu, o które naprawdę baliśmy się.

Może jesteśmy więc "sztywne dupy", ale im dłużej siedzieliśmy na trybunach, tym dochodziliśmy do coraz silniejszego przekonania, że w Oruro na noc nie zostajemy. Złość rosła szczególnie w Machencjuszku, który po tym jak po raz n-ty już dostał wodą i pianę w twarz, wkurzył się i dopadł dzieciaczka, nic mu nie robiąc, chciał mu tylko uwagę zwrócić... Poleciało na niego w tym momencie tyle wody i piany, że aż policjant interweniował i wyprowadził Micha bocznym wejściem. Na trybuny wrócić nie mogliśmy, poszliśmy więc na dworzec autobusowy i chwilę później siedzieliśmy w autobusie do La Paz.

Humory mieliśmy mocno mieszane. Z jednej strony pochody były naprawdę niesamowite. Pomysłowość twórców strojów i entuzjazm taneczny niektórych grup porywał, sprawiał, że aż płakać ze szczęścia się chciało. Z drugiej strony woda i piana i ta złośliwość dziecięca, z jaką w nas niejednokrotnie celowali, połączona z brakiem broni i poczuciem bezbronności niezwykle nas wkurzały. I tu się rodzi pytanie o tolerancję, otwartość na tradycję i zwyczaje innych kultur, które przecież z taką ciekawością poznajemy. Nasza akceptacja i otwartość ma chyba niestety swoje granice, które w Oruro zostały przekroczone. A jako że u siebie nie jesteśmy, nie pozostaje nam nic innego niż po prostu wycofać się, odejść i przeczekać. Karnawał w Oruro był niezwykłym pokazem folkloru, kolorów i ludzkiej pomysłowości. W naszych głowach karnawał kojarzy się jednak ze wspólną zabawą, której boliwijska wersja nam się nie spodobała. Tym przyjemniej wspominamy karnawał w Kolonii i tym większym marzeniem staje się uczestnictwo w wielkim karnawale w Rio. Ale to kiedyś, w przyszłości...

Po przyjeździe do La Paz okazało się, że w niedzielę i poniedziałek będą główne pochody karnawału w La Paz, a ich głównym punktem woda i piana. Tu podchodzimy do tego bardziej lajtowo. Nie chodzimy po ulicy z aparatem, peleryny zakrywają całe nasze ciała, a i broń mamy, żeby się jakby co odwinąć. Ten dziwny do opisania niesmak z Oruro jednak pozostaje, dlatego głównie siedzimy w pokoju hostelowym i czekamy na koniec. Wczoraj natomiast mieliśmy przemiły wieczór. W Oruro, podczas poszukiwania almuerzo spotkaliśmy dwóch Polaków, którzy podróżują z dwoma kolejnymi Polakami. Wczoraj w hotelu poznali kolejnych 2 i tak wszyscy razem, w 8. spotkaliśmy się wczoraj w knajpie na piwie i kolacji. 8 Polaków w jednym miejscu! I pomyśleć, że dotychczas spotkaliśmy tylko 5, przez 4 miesiące podróżowania.... :)

Zapraszamy do mocno przebranej, a i tak mocno obfitej galerii zdjęć:

Oruro Carnaval

Madziula

W poczekalni

2010-02-13T04:39:00.004+01:00

Wieści z warsztatu przed weekendem nie nadeszły. Postanowiliśmy więc wykorzystać jakoś pożytecznie czas oczekiwania na motor i zobaczyć to co planowaliśmy autobusem i jakoś elastycznie reagować na rozwój wydarzeń.
Autobus do Cochabamby jedzie 7 godzin: pierwsze 3 na południe po płaskowyżu w kierunku Oruro, po czym odbija na wschód i górzystymi terenami zjeżdża do doliny w której znajduje się Cochabamba (2500m npm). Miasto to ma ponad pół miliona mieszkańców i należy do największych i najważniejszych w Boliwii. W przeszłości dzięki sprzyjającym warunkom naturalnym odgrywało wielką rolę jako producent żywności potrzebnej do wyżywienia górników z Potosi (o którym będzie mowa jak tam dotrzemy).
Wszystkie ambitne nasze plany efektywnego wykorzystania czasu spaliły na panewce. Zatrucie jedzeniem w drodze do Cochabamby spowodowało, że pierwszy dzień w mieście upłynął pod znakiem odzyskiwania sił i chęci do życia. Nie oznacza to jednak, że nie udało nam się wyrobić pierwszej opinii na temat tego miejsca.
Uderzył nas rozdźwięk pomiędzy poszczególnymi częściami miasta. Nasz hotel znajdował się w centrum miasta. Niedaleko piękny główny plac gdzie koncentruje się życie towarzyskie, od którego odchodzą zwykłe uliczki ze swoimi specjalizacjami (z kluskami, z łóżkami, z zakładami pogrzebowymi, z fryzjerami itd), w drugą stronę idąc dojdziemy do wielkiego targu, tłocznego i chaotycznego. Wszędzie jak to zwykle bywa sprzedawcy świeżo wyciskanych soków pomarańczowych, kramów typu 1001 drobiazgów, pucybutów itd. Boliwijski standard. W zasadzie jesteśmy tak przyzwyczajeni do tego typu widoków, że dopiero ostatnio przeglądając nasze zdjęcia do nas dotarło, że tego zwykłego życia jakoś nie uchwyciliśmy do tej pory.
Na wieczór jednak wreszcie przyszedł apetyt i postanowiliśmy zjeść coś odmiennego od naszej typowej diety. Pomimo że z mapy wynikało że aby skosztować perskiego kebaba będziemy musieli przejść stosunkowo duży kawał drogi, postanowiliśmy się przespacerować. W ten sposób zobaczyliśmy zupełnie inną Cochabambę. Bogatszą, czystszą spokojniejszą. Ze schludnymi domkami jednorodzinnymi , z nowymi apartament owcami, z kawiarniami wypełnionymi ludźmi o europejskich karnacjach, z kinopleksami, wieżowcami, ambasadami itd. Przejście jednego miasta w drugie jest stosunkowo płynne, jednak bardzo znaczące; odnosi się wrażenie, że jedni drugim w drogę sobie nie wchodzą.
Pyszny kebab tak nam posmakował, że następnego dnia postanowiliśmy spróbować włoskiej pizzy (co zazwyczaj jest dosyć ryzykowne w Ameryce Południowej) pieczonej w okolicy i znów się nie zawiedliśmy. Dodatkowo, już bliżej naszej bazy, udało nam się znaleźć kawiarnię z bezprzewodowym Internetem która serwowała przepyszne śniadania. W ten sposób Cochabamba zostanie nam w pamięci jako kulinarna rozpusta.
Wyrzuty sumienia spowodowane zbyt dużym czasem spędzonym w kafejkach internetowych próbowaliśmy nadrobić zwiedzając lokalne atrakcje turystyczne – piękne kościoły (wszystkie zamknięte), jak i wzgórze na którym ustawiono figurę Jezusa Chrystusa, troszeczkę wyższą niż ta w Rio, jednak obawiam się że nie dorównującą jej pod względem lokalizacji i widoku jaki oferuje na miasto.

Z ciekawostek, w czasie spaceru po największym targu Cochabamby podeszło do nas 6 (!) policjantów na raz i poprosiło w dość niemiły sposób o nasze paszporty. Słyszeliśmy wcześniej historie o nieprawdziwych policjantach żądających od turystów okazania paszportów, po to, żeby je ukraść. Powiedzieliśmy im więc, że na ulicy im nie pokażemy i że jeśli chcą je zobaczyć chodźmy po najbliższego posterunku policji lub do naszego hotelu. Zgodzili się. Po może 2 minutach marszu, krótko się ze sobą naradzili, po czym powiedzieli nam, że jednak z nami nie pójdą i że następnego dnia mamy przywieźć do urzędu imigracyjnego kopię paszportu i karteczki imigracyjnej. A jak tego nie zrobimy będą nas szukać po całym kraju, a konsekwencje będą poważne. I tak się rozstaliśmy. Po powrocie do hotelu opowiedzieliśmy całą historię i spytaliśmy się co robić, co oni na ten temat myślą. Nasz przemiły recepcjonista (naprawdę fajny Hostel - Florida) stwierdził, że nie ma co się przejmować, dobrze zrobiliśmy, to raczej byli oszuści i do urzędu imigracyjnego jechać nie musimy. No więc o sprawie zapomnieliśmy. To nie koniec historii... Kiedy już ruszyliśmy z Cochabamby autobusem do La Paz przy wyjeździe w miasta zatrzymała nas policja. Do autobusu wszedł policjant przedstawiając siebie jako Policja Imigracyjna i nie muszę już chyba dodawać, że była to znana nam twarz... Podszedł do nas poprosił o paszport i karteczkę, sprawdził tylko Madziulowy i zapytał czy w drugim jest to samo. Unikaliśmy wymiany spojrzeń jak tylko się dało, udzielenie odpowiedzi na jego pytanie musiało sie jednak skończyć spojrzeniem w oczy. Rozpoznał nas natychmiast. Zaśmiał się i powiedział: Ha, my się już znamy! My mniej szczęśliwym tonem, że tak... A on, że dziękuje nam za paszporty i życzy przyjemnej jazdy. Jeszcze tylko przez krótkofalówkę zgłosił, że nas spotkał i wyszedł z autobusu. Chyba jednak był policjantem "prawdziwym"... :P
W okolicach Cochabamby znajduje się szereg ciekawych miejscowości, które planowaliśmy zobaczyć. Jednak odkładanie wycieczki z dnia na dzień sprawiło, że nie było nam w końcu dane odwiedzić którąkolwiek z nich. A wszystko przez motor. Tzn przez jego brak, a także przez informacje które do nas napływały.
Dostaliśmy wiadomość, że motor będzie gotowy na sobotę. Hmm. Pomyśleliśmy sobie, że w takim razie z Cochabamby pojedziemy na weekend zobaczyć karnawał do Oruro , po czym wrócimy się do La Paz po motor, który odbierzemy w poniedziałek i ruszymy na południe (znów przez Oruro). Jednak w czwartek wieczorem, kiedy to planowaliśmy następnego dnia wyskoczyć wreszcie do miasteczek w pobliżu Cochabamby, nadszedł z warsztatu email, że motor już jest gotowy do odbioru (plus informacja o cenie bez informacji co było nie tak). Cóż, gdybyśmy wiedzieli wcześniej, wrócilibyśmy się do La Paz, załatwili w piątek ostatnie sprawy i pojechali z całym dobytkiem do Oruro, bez konieczności wracania się później do La Paz. Tu jednak drugie zaskoczenie: chwilę po tym jak napisałem, że zjawimy się w poniedziałek, nadeszła odpowiedź, że z powodu karnawału warsztat dopiero będzie otwarty w środę.
Nie mieliśmy więc wyboru. W piątek z rana pobiegliśmy na dworzec autobusowy aby zdążyć w La Paz odebrać motor przed końcem dnia. I tutaj kolejny raz Boliwia dała nam popalić. Podczas gdy kilka dni wcześniej zapłaciliśmy za bilet z La Paz 20bs, tak teraz ceny oszalały i za najtańszy trzeba było zapłacić 40bs (w tej samej klasie). Dodatkowo mnóstwo osób na dworcu i często bilety dopiero na trzeci czy czwarty kurs odchodzący za 2h. I tutaj zostaliśmy wykorzystani przez jedną z firm, która postanowiła uruchomić dodatkowy kurs widząc jak wielkie jest zapotrzebowanie. Pierwszy autobus odjechał miał podjechać drugi, nasz. Autobus zjawił się jednak dopiero 45 minut później, a ruszył za kolejne 45 minut, kiedy udało się sprzedać ostatni bilet. Byliśmy wściekli za okłamanie nas, bo tym razem naprawdę nam zależało na czasie. Dodatkowo, Ci kupujący na końcu (a więc CI co nie stracili nic swojego czasu) zapłacili mniejszą cenę. Tego bardzo nie lubimy.
I tutaj zakończę ten wpis, który piszę w autobusie. Mamy nadzieję, że uda nam się zdążyć odebrać motor jak tylko dojedziemy do La Paz (a warsztat na końcu miasta), no i oczywiście że wszystko z nim w porządku.
A jutro Karnawał w Oruro. Spodziewamy się przywieźć stamtąd ciekawe zdjęcia. Póki co dzielimy się tym co zobaczyliśmy w Cochabambie:

Cochabamba

Pozdrawiam
Michał